Verslagen/krant
Selecteer 
Filter Titel 
Filter Inhoud 
toon alle tekstenverberg teksten

Diverse LB-nieuwtjes

1 Twee LBers in Nationale Marathonlijst 2015

Ben en Harry in de lijst ''eeuwige roem'

In de Nationale Marathonranglijst 2015 zoals gepubliceerd in de februari-editie van Runner's World staan twee LBers.
De geweldige prestatie van Ben Stellingwerf komt op de 34e plaats met zijn tijd van 2:35:20 gelopen op Terschelling. Na een afwezigheid van één jaar staat Harry Rutgers weer in de lijst op de 542e plaats met een tijd van 2:58:51 gelopen in Rotterdam. De redactie tipt voor 2016 nog minimaal een andere LBer in de lijst.
In de lijst hieronder is Stefan Dagelet te vinden op plaats 602 (tijd 3:03:46 in Amsterdam) en Erik van Dijken op plaats 773 (tijd 3:07:28 in Rotterdam).

Alle tijden zijn netto tijden.
Als je niet in de lijst staat en toch je naam in de nationale lijst wilt zien: hier vind je de online lijsten (de klasseringen in deze lijst wijken iets af van het tijdschrijft).

2 De 100e Vierdaagse van Nijmegen, 19-22 juli 2016

Bert voltooit de Vierdaagse! Gefeliciteerd!

Verslagjes en foto's van wandelaar Bert Bos.

Krantenartikel

Update zaterdag 23/7:
De foto hieronder is van het echte Vierdaagse kruisje als je 'm 5x gelopen hebt. Je krijgt dan een echte zilveren (dus zonder exra nummer er op).  Nog wat details: vroeg opstaan (2u15) start met wandelen om 4uur, finish ca 15u, behalve de laatste dag; toen later i.v.m. de gladiolen etc. Op zaterdag zijn Berts benen prima, maar zijn voeten zijn wat gevoelig. Het was zijn zwaarste Vierdaagse, maar hij is geen moment in de problemen gekomen. 4 dagen lopen voelt als het lopen van een marathon. Gelukkig was hij de volgende dag weer goed hersteld....

Alle Vierdaagse foto's staan HIER

Vrijdag, dag 4: Via Gladiola-dag

4daagse-dag4-4. Hij is binnen...mijn vierdaagsekruisje. De vijfde keer....maar ook vandaag was het weer extreem. Niet wat betreft de warmte, maar nu van de regen en onweer. Er is zoveel water gevallen dat mijn schoenen volledig doorweekt waren. Niet bepaald bevordelijk om blaren te voorkomen..haha. Maar de schade aan mijn voeten is beperkt gebleven...er zijn geen blaren bij gekomen. Vandaag was natuurlijk het ultieme...de Via Gladiola. Een groot feest waar je kippevel van krijgt. Bij de finish word je beloond met een Vierdaage kruisje. De foto's volgen nog aangezien mijn telefoon door de regen dienst weigerde.
Dus mensen die mij willen feliciteren via de app, kunnen mij eventueel via de mail benaderen.
Maar eerst ga ik volgende week wat rust nemen om al die km's  (meer dan 220!) te verwerken.

Groet,
Bert

{rokbox album=|bertb|thumbcount=|4|}images/nieuws/2016/4daagse/4daagse-dag4-*.jpg*{/rokbox}



Donderdag, dag 3

De derde dag is met succes voltooid en de heuvelen zijn bedwongen. De strijd was zwaar en heeft zijn tol geëist. Bijna 1000 uitvallers en daarvan zijn 3 mensen van ons groepje. Dat was wel even een negatieve boost voor de rest. Maar morgen de laatste dag....op naar de Via Gladiola!
Maar eerst nog even 55 km trotseren. Gaat goed komen. De spieren zijn goed alleen 2 kleine blaren maar dat mag niet een probleem zijn. Morgen mijn laatste verslag.

{rokbox album=|bertb|thumbcount=|3|}images/nieuws/2016/4daagse/4daagse-dag3-*.jpg*{/rokbox}

Woensdag, dag 2

De 2e dag zit erop...57 km deze keer. De langste afstand van de vier keer. Het was weer enorm warm en de teller van de uitvallers staat al op 5000. Iedereen heeft het erover...deze 100e vierdaagse is één van de zwaarste die men zich kan herinneren. De eerste uren is het nog lekker lopen maar na 10 uur wordt het gewoon killing. De spieren krijgen het ook zwaar te verduren met deze warmte. Morgen ga ik er gewoon weer voor....de Zevenheuvelen gaan we dan beklimmen. Ben benieuwd wat het weer gaat doen. De eerste regen is hier reeds gevallen maar weinig afkoeling.
We zullen zien...morgen een verslagje van dag 3.

{rokbox album=|bertb|thumbcount=|3|}images/nieuws/2016/4daagse/4daagse-dag2-*.jpg*{/rokbox}

Dinsdag, dag 1
De eerste 55km zitten erop. Ik moet zeggen, met deze warmte (28 graden) was het een zware beproeving. Maar het ging me goed af aangezien ik de afgelopen tijd door mijn blessure wat meer kon wandelen. De sfeer was weer super goed. Maar helaas waren er ook veel mensen die door de hitte werden bevangen. Morgen nog een warmere dag dan vandaag maar we gaan er weer voor. Vanavond op tijd naar bed om lekker te herstellen. Met mijn marathonverleden weet ik gelukkig wat afzien is. Maar we gaan ook weer genieten van alles wat we onderweg tegen gaan komen.
Morgenavond wederom een klein verslagje van mij.

{rokbox album=|bertb|thumbcount=|3|}images/nieuws/2016/4daagse/4daagse-dag1-*.jpg*{/rokbox}

Alle foto's staan HIER

Maandag, dag 0

Bert heeft zich ingeschreven en zal dinsdag vroeg gaan starten voor zijn eerste 55km.

Zijn BLOG van 2015 staat HIER

{rokbox album=|bertb|thumbcount=|2|}images/nieuws/2016/4daagse/4daagse-dag0-*.jpg*{/rokbox}

3 Walfridusvoettocht, 3 september 2016
Walfridus-3
Foto: Piet Knuttel, , meer foto's staan HIER
Dit jaar was er door het bestuur een oproepje gedaan om ons als loopgroep eens extra te 'profileren' tijdens de jaarlijkse Walfridusvoettocht. Dus ook de hardlopers zouden dit jaar eens de wandelschoenen aantrekken. Na de tweede oproep van Marijke is het blijkbaar gelukt om de LBers ook echt in de benen te krijgen, want voorzitter: Piet Oosterbeek was onder de indruk van het vele blauw/geel tijdens de voettocht (ca 30). Het was een prachtige dag. De wandelaars van de lange afstand (28 en 40km) gingen rond 8 uur op pad. De 5, 10 en 15 km starten later. Reeds op de Lageweg werden we door de Jumbo van allelei lekkers voorzien (alleen paste dat echt niet in de Camelbag van deze redacteur). De redacteur koos voor de 28km, een afstand die hij gewoonlijk in hardlooptempo aflegt. Nu moest het wandelend en hij heeft echt niet stiekem gerend. Het was een mooie tocht met af en toe even spoorzoeken bij het Pieterpadgedeelte. Gelukkig is echt verdwalen niet mogelijk. Op het tweede gedeelte kwam hij alleen te lopen en met een pittig muziekje op werd het wandeltempo flink opgevoerd. Met enigszins tintelende voetzolen kwam hij aan biij de Walfriduskerk. Voor volgend jaar maar eens echte wandelschoenen aantrekken (en voor de 40km gaan!).

WalfridusVoettocht2016

De organisatie van deze wandeltocht wordt hartelijk bedankt!

Walfridus-2
Foto: PeterH (28km); BertB (midden) en Sabina (debuut!), kozen voor de langste afstand: 40km en verdienden 'gladiolen'!

Walfridus-4
Foto: Piet Knuttel; de LBers op de 10km





4 Wadlopen naar Ameland, 11 september 2016
Wadlopen naar Ameland!

{rokbox album=|wadlopen2016| thumbcount=|1|}images/nieuws/2016/wadlopen/actie1.jpg{/rokbox}

Eigenlijk hadden we het er al een jaar over: LB zou ook eens moeten gaan wadlopen. Het zou de gemeenschappelijke clubactiviteit van hardlopers en NW/wandelaars worden van 2016. Tina had het initiatief genomen om dit te gaan organiseren. En de belangstelling was overweldigend. Zie maar eens 20 LBers ergens voor warm te krijgen.



Op 11 september ging 't gebeuren. We hadden geluk: de wadlooptocht ging (pas) om 8:45u van start. Dit had ook zo maar veel eerder kunnen zijn. Bij het vertrek vanaf de CP waren er veel meer auto's beschikbaar dan waar Tina op gerekend had. Zo komt alles toch weer voor elkaar. Maar waar zijn de NW/wandelaars?? Toevallig was PeterP ook met een groepje present. Leuk! Om 9u begon 't feest. Al in de eerste meters liet Bart zien hoe 't moest: veel spetteren. Dat we vies zouden worden stond van te voren al vast. Onze gids vertelde dat er meer water in de geulen stond dan de dag er voor. Tja dan heeft Erna een probleem: zou zij kopje onder gaan? We liepen eerst een stuk (ca 1 uur) evenwijdig aan de kust. Dat schiet dan wel niet op richting Ameland, maar het moet om een doorwaadbaar gebied te bereiken. Dit stuk is best wel glibberig. Bij de eerste stop kun je nog terug als je 't niet aandurft. Niemand maakte van deze optie gebruik. Over de paaltjes heen wordt 't wat dieper. Al snel geeft Petra haar rugzak aan Bart om zo gauw als het kan kopje onder te gaan. Er vormen zich groepjes die elkaar door de modder helpen. De witte jas van Jogchum gaat al snel uit, zodat hij zich helemaal met zijn GoPro Hero 4 op foto's en filmpjes kan uitleven. De links staan hier onder. Ook deze redacteur, PeterH kan zich helemaal uitleven met zijn Kodak. 't Is wel opletten om al filmend niet voorover in de modder te kletteren. Na die eerste kilometer buigen we naar links en begint de tocht naar Ameland echt. Het is heel helder en we zien Ameland prima. 't Lijkt dichtbij, maar tergend langzaam komen we vooruit. Op de hoger gelegen stukken stoppen we om de grote groep de kans te geven tot hergroeping. Bert heeft heel handig een hoes om zijn rugzak gedaan, maar die blijkt vandaag niet echt nodig. Ook Gerald zijn waterdichte oranje rugzak is wel handig. We vragen ons allemaal af wat hij daar in heeft zitten? Tuurlijk geeft de opspannende modder af en toe een vlekje, maar daar kan je rugzak toch wel tegen? Bij de uitleg gaat Dirk er bij zitten. Is 't zijn leeftijd haha? Heel toepasselijk heeft Sabina een shirt van Ameland aangetrokken. Stiekem ziet deze reporter dat Vincent Tina af en toe uit de drek moet trekken. Henk, die de gids kent geeft, helpt Corrie 'n handje bij de moeilijkste stukjes, wat heet: Corrie heeft zelfs twee mannen nodig om deze klus te kunnen klaren! Als Petra moeite heeft met haar schoenen, zijn Bart en Thom niet te beroerd om haar een handje te helpen. Na 5 km, bij de Japanse oesters zegt de gids: het moeilijkse hebben we gehad. Ameland lijkt dichtbij, maar het is nog dik 5 km. Eigenlijk is dit stuk geweldig. Nog wel af en toe slik, maar veel meer zandbodem en heerlijk warm water in de geulen. De lange Mente en Nico hebben uiteraard geen enkele moeite hun hoofd boven water te houden, terwijl Ger heel handig blijkt met het openen van de schelpjes. Rieka loopt vandaag voor 't goede doel (Unicef) en heeft Geert meegenomen voor het geval het echt lastig gaat worden (of anderom?). Na 10,5km in 3u50min komen we op Ameland bij de grootste duin: het Oerd. Een mooie klim. Nu afdalen daar de Noordzee-kant. Daar staan tractoren, waarmee je naar strandtent Sjoerd kunt rijden. Een groepje LBers o.a. Janny kiest voor een strandrun van dik 8 km. Heerlijk is dat. Ook wandelen er een paar door de duinen naar Nes. Heerlijk zwemmen voor de hardlopers, een drankje en een ijsje en op weg naar de 16:30 boot, die tjokvol zit. Wat een prachtige dag! Bij Lauwersoog stoppen we voor een visje, en rond 20u zijn we terug op de CP.
Het was een fantastische dag, waar we nog een diploma aan over houden ook! Bedankt Nico!


En nu maar hopen dat ik niemand vergeten ben te noemen in dit verslagje!
De Nordic Walkers/wandelaars hebben echt wat gemist, dat is zeker. Wellicht krijgen ze volgend jaar een herkansing, want dit was zo leuk.

Tina bedankt voor de organisatie!

Er zijn veel foto's gemaakt:
227 foto's LB-wadlopen naar Ameland staan HIER (foto's: Peter, Tina, Sabina, Gerald en Jogchum)

Twee filmpjes van het Wadlopen:
- Filmpje van Peter
- Filmpje van Jogchum

{rokbox album=|wadlopen2016| thumbcount=|1|}images/nieuws/2016/wadlopen/groep2.jpg{/rokbox}

{rokbox album=|wadlopen2016| thumbcount=|1|}images/nieuws/2016/wadlopen/actie2.jpg{/rokbox}

Groet,
PeterH
5 Drie LBers in Nationale Marathonlijst 2016

Erik, Petra en Carla in de lijst 'eeuwige roem'.

In de Nationale Marathonranglijst 2016 zoals gepubliceerd in de februari-editie van Runner's World staan drie LBers.
De tijd van Erik van Dijken (2:59:57 gelopen in Rotterdam) is nipt genoeg voor plaats 612 van de 615 marathonlopers onder de 3 uur bij de mannen.
Bij de dames staat Petra Bus (3:36:47 gelopen op Terschelling) op een prachtige 331e plaats van de 1321 dames onder de 4 uur. Carla Dijkstra staat in de lijst op een verdienstelijke plaats 1157 met een tijd van 3:57:57 gelopen in Rotterdam.
Afwezigen in de lijst dit jaar: Harry, Edward en Ben, maar die gaan dat dit jaar wellicht weer recht zetten.
De webredactie tipte in 2015 nog minimaal een LBer in deze lijst. Dat is uitgekomen. Maar liefst twee LBers (Erik en Carla) die er nog niet eerder in gestaan hebben, staan er nu voor het eerst in. Klasse!
Voor 2017 voorspelt de webredactie dat er minimaal opnieuw één LBer in de lijst gaat komen, die er nog niet eerder ingestaan heeft.

Alle drie uiteraard gefeliciteerd met jullie 'eeuwige roem'.

6 Daniëlle en Harmen zijn getrouwd
Daniëlle en Harmen

zijn vrijdag 12 mei getrouwd.

We wensen hun heel veel geluk!

HarmenDanielle2
{jno_auto_ContentNotifier}
7 De 101e Vierdaagse van Nijmegen, 18-21 juli 2017

LBers Rieta en Bert voltooien de Vierdaagse! Gefeliciteerd!

Vierdaagse2017
Foto's: Rieta/Regina en Bert; collage: Erika
Rieta van Heuveln nam voor het eerst deel aan de Vierdaagse. Ze liep samen met vriendin Regina Veenstra de 4x40km en hadden er zeer serieus voor getraind. Er werd zelfs in een weekend 2x40km gelopen. Voor de 'wandelrot' en zeer ervaren wandelaar Bert Bos is het zijn 6e deelname. Na de jubileumeditie van vorig jaar (met 4x55km) nam hij dit jaar deel aan de 4x50km.
Zowel Rieta, Regina als Bert haalden op vrijdag j.l. op de Via Gladiola de eindstreep met het bijbehorende Vierdaagse kruisje.

Gefeliciteerd allemaal. Dit is toch echt wel een topprestatie op wandelgebied!

8 Genomineerd voor vrijwilligerprijs!
{jno_auto_contentnotifier}Loopgroep Bedum genomineerd voor de Provinciale Vrijwilligersprijs 2018!

GroepsfotpLB 16mei2017 EgbertEuser verkleind 2
Foto: groepsfoto mei 2017
Elk jaar wordt de Provinciale Vrijwilligersprijs toegekend. Dit jaar zijn wij tot onze grote verrassing genomineerd in de categorie 'Sport' voor deze prijs. De andere genomineerde in deze categorie is 'De Brug Veendam'.
We zijn genomineerd omdat we de afgelopen jaren voor diverse evenementen belangeloos hebben ingezet.


In totaal waren er 134 genomineerden. Wij zijn een van de acht genomineerde finalisten geworden!

De motivatie is HIER te lezen:

'Loopgroep Bedum is al bijna 34 jaar een sportvereniging die loopsport (zowel wandelen als hardlopen) mogelijk maakt voor alle doelgroepen in het dorp. Hiernaast zet de loopgroep zich in voor maatschappelijke en culturele activiteiten, zoals een sponsorloop voor UMCG kankeronderzoek en een  cultuurevent: een looproute dwars door historische en culturele gebouwen in en rond Bedum. Er zijn ruim 100 actieve leden/vrijwilligers met als motto: het behalen van persoonlijke doelen, maar ook inzet voor maatschappelijke doelen.'
 
Onze activiteiten voor de zeven edities van de 'Bedumer Winterloop' zijn klaarblijkelijk niet onopgemerkt gebleven. Leden van de loopgroep zetten zich bij de organisatie en als vrijwilliger bij deze sponsorloop, die dit jaar meer dan €100.000,- wist op te halen voor het UMCG Kanker Research fonds.
Ook ons nieuwste evenement 'Sjouwen door Beemer gebouwen' wordt als opvallend vermeld.  Dit nieuwe wandel- en hardloopevenement is een combinatie van sport en cultuur en toegankelijk voor zowel de wandelaar als de hardloper. Iedereen kon daardoor meedoen op elk niveau.
Elk jaar organiseren we beginnersclinic, waarbij beginners op een ontspannen manier kunnen kennismaken met de hardloopsport en Nordic Walking / wandelen.  Ook zijn er atleten die bewoners van 'De Noorderbrug' in Bedum bij hun sportieve verrichtingen begeleiden en als coach bij de '4 Mijl'.

En daar zit wellicht ook onze kracht: of het nou voor een eigen prestatie is of gewoon lekker fit zijn, iedereen kan meedoen!

Tot slot willen we zeggen dat we enorm verrast en vereerd zijn met deze nominatie: het is een grote pluim voor onze mooie en maar ook bescheiden loopgroep.

Het is fantastisch om te zien dat onze activiteiten op zo'n manier worden gewaardeerd. Het geeft ook aan dat we gewoon supergoed bezig zijn met zijn allen!


Vanaf zaterdag 20 oktober tot en met woensdag 31 oktober kun je deelnemen aan de internetstemming via de website van de provincie via DEZE LINK

De stemming is richtinggevend voor de uiteindelijke keuze van de jury.
9 Vier dames LBers in Nationale Marathonlijst 2018

Erika, Petra, Vanessa  en Carla in de lijst 'eeuwige roem'.

In de Nationale Marathonranglijst 2018 zoals gepubliceerd in de februari-editie van Runner's World staan vier LBers.
De tijd van Erika Broekema staat op een prachtige 254e plaats (met 3:30:51 gelopen in de Westerkwartiermarathon Rotterdam, in 2017: 338 met 3:37:58) van de 1274 marathonlopers onder de 4 uur bij de dames. Petra Bus staat op een de 274e plaats (3:32:23 gelopen op Terschelling, in 2017: 126e met 3:24:06),   Vanessa Wuijster 3:50:58 in de Blaauwbekmarathon, 777e plaats en Carla Dijkstra staat na 2016 opnieuw in de lijst op een mooie plaats 984 met een tijd van 3:55:32 gelopen in op Terschelling.
In 2018 liepen 1274 dames onder de 4 uur (in 2017: 1202).

De mannen zijn dit jaar nipt afwezig in de gedrukte lijst: Erik (wel in 2016, in 2018: 3:01:42 op plaats 693), Edward (3:00:35 in 2018 doordat parcours 300m te lang was, op plaats 648) en Ben (in 2015), maar die gaan dat dit jaar wellicht weer recht zetten. En wie weet gaat Harry ook weer in actie komen op de marathon!
In 2018 liepen 599 heren onder de 3 uur (in 2017: 589).

De webredactie tipt voor 2019 opnieuw minimaal drie LBers in deze lijst, waarvan er één in 2018 er niet ingestaan heeft.

Als je niet in de lijst staat en toch je naam in de nationale lijst wilt zien: hier vind je de online lijsten (de klasseringen in deze lijst wijken iets af van het tijdschrijft).

Alle vier uiteraard gefeliciteerd met jullie 'eeuwige roem'.

10 Nienke wint het RunnerUp-klassement 2019!
Nienke is de eerste winnares van het RunnerUp-klassement!

Gefeliciteerd!

Ze bekroont een sterk loopseizoen door als eerste dame het klassement in 2019 te winnen!

Carla wordt tweede en Sander derde. Op de 4e en 5e plaats: Annemarije en Ger.
De eindstand staat HIER

Haren2019 Nienke Op de foto van Haren van 9 maart j.l. gaf Nienke gelijk haar visitekaartje af.
Ze verbeterde zich maar liefst dik 10 miniuten op de halve marathon. Dit zou uiteindeliujk de wedstrijd zijn, waar ze de meeste punten wist te veroveren: 1012. Maar het zou nog tot de 9e wedstrijd duren (de Reitdiephaven Run, zeker niet haar beste) dat ze aan kop kwam (haar 5e wedstrijd in het klassement). De top 4 van haar: Haren (1012 pt), Uithuizen (1011 pt), Lauwersmeer (1008pt) en Stedum (1008pt).
Natuurlijk kwam de concurrentie opzetten: Carla, Sander en Annemarije, waarvan met name Carla een serieuze bedreiging vormde. Ook Sander was niet kansloos net als Annemarije.

Maar na de 21 wedstrijden, waarvan Nienke er 11 liep, was ze met recht de beste en kan ze zich een heel jaar lang de Runners-Up-kampioen van 2019 noemen, een waardige opvolger van Cor, met wie ze samen regelmatig traint en racet!




Voorbeschouwing:
de laatste wedstrijd LB-RunnerUp-klassement

Wisselbeker Zondag wordt de laatste wedtrijd gelopen in de 9e editie van ons LB-RunnerUp-klassement.

Is het spannend of zijn de kaarten al geschud?

In de top-5 staan dit jaar 3 dames: Nienke, Carla en Annemarije. Dat is nog nooit eerder gebeurd. De kans dat een dame dit jaar het klassement gaat winnen na 8x een man is dus groter dan ooit. Als we kijken naar de voorgaande edities is het altijd een beginnend loper bij LB die de meeste kans maakt.
Des te verrassender is het dat Carla in de top-3 staat. Zij draait immers al jaren mee bij de club, maar heeft zich dit jaar verrassend verbeterd en diverse PR's gelopen. Maar ook Ger is een verrassing. Ook hij is een ervaren en geroutineerd hardloper. Hij presteert dit jaar (net als andere jaren) zeer constant en goed. Sander is prima op de weg terug. Na paar mindere jaren (in 2014 werd hij kampioen) verbetert hij zich dit jaar opvallend goed en sprokkelt zo heel veel puntjes bij elkaar. Of dat genoeg punten zijn? We zullen het zien. De grootste verrassingen (zonder anderen te kort te doen) zijn natuulijk Nienke en Annemarije. Allebei nog niet zo lang lid van de club en allebei zeer succesvol in het Ommelander Loopcircuit. Hun prijzenkast (en die van Carla) wordt alleen maar voller. En wie weet komt er na dit weekend de felbegeerde wisselbeker bij, ook al is de uitreiking daarvan pas op de nieuwjaarsreceptie.

Succes in Zeemijlenloop in Delfzijl (de 11,112km telt mee) !
11 Impressie lustrumweekend 35 jaar op Schiermonnikoog, 18/19 januari 2020
Korte impressie van een geslaagd lustrumweekend!
 
Lustrum2020-1-thumb


In tegenstelling tot het 3e lustrum was dit weekend niet met allelei geheimzinnigheden omgeven. Het was al heel lang duidelijk dat we een weekend naar De Oorsprong op Schiermonnikoog zouden gaan.
Wat nog wel 'geheim' bleef was het programma. De 32 LBers namen allemaal de boot van 9u30. Helaas waren er geen Nordic Walkers/wandelaars mee. De steekwagentjes van Eppe waren meer dan vol en we vroegen ons af, hoe we dat allemaal op moesten krijgen. Dat weerhield ons er echter niet van om reeds op de boot de eerste appelpuntjes naar binnen te schuiven. We hadden er allemaal zin in en het leek wel een schoolreisje. Gelukkig was het vanaf de boot niet ver lopen naar De Oorsprong, want sommigen hadden tassen bij zich, waarmee ze gemakkelijk een week konden logeren. Toen de bedden getest waren, vertelde Eppe over de geschiedenis van LB en de voorgaande lustra. Als je goed had opgelet, dan had je daar voordeel bij in de avondkwis. Inmiddels had PeterH de ruimte versierd met oude groepsfoto's uit zijn archief. Het was nog een hele toer om de namen er bij te verzinnen. PeterP kreeg uit handen van Eppe nog een speciale 'trainert' beker voor zijn afgelopen 6 jaar trainersschap en opleidingen.

Voor het middagprogramma hadden de trainers een drietal afwisselende activiteten bedacht. Ter plekke werden de drie groepjes getracteerd op een 'Memory Run', een 'Shuttle-Run', Dobbelsteen spel, loopoefeningen. Eppe nam de LBers mee voor een Schier-fartlek. Zo te zien vielen de activiteiten bijzonder in de smaak.
Lustrum2020-5

Lustrum2020-6
 
Vlak voordat het begon te regenen waren we klaar met de trainingen en begon voor de meesten na het douchen: borreltime. Daarbij kregen het tafelvoetbal en de tafeltennistafel het nog best druk. Inmiddels waren de koks Thom, Corrie, en PeterP en hun assistenten druk in de weer voor de avondmaaltijd. Het zou een heerlijke macaroni/spaghettti-maaltijd worden met een fantastische gezonde salade. Genieten met een dikke pluim!

Voor het avondprogramma bleken we na de borreltime toch nog onze hersenen aan te moeten spreken met een speciale LB-kwis en een muziekkwis. Nartuurlijk waren degenen die het langs lid waren bij de eerste kwis duidelijk in het voordeel ook al wist Sander erelid PeterH nog goed bij te houden. De vraag wie het oudste (qua leeftijd) LB-lid was gaf echter de doorslag. De muziekkwis was duidelijk voor een andere doelgroep en daarvan bakte deze redacteur niet zo heel veel: de winst naar Ger. Hulde voor de kwismasters: Cor, Mara en Erna. Hierna volgde nog een geweldig leuk 'Lingo' spel o.l.v. Corrie, waarbij ook nog wel een beroep gedaan werd op het geheugen & snelheid. Uiteraard blijft de rest van de avond in 'De Oorsprong'. Des te verrassender was het dat de meesten op zondag rond 8u30 al weer klaar stonden voor een duurloop of wandeling. Eén van beide duurloopgroepjes belandde al snel in de duinen en vandaar uit volgde een fijn, nat en blubberig trailpad. Het was genieten! De geplande 15 kilometer werden daardoor absoluut niet gehaald. Alle groepjes maakten foto's op het strand en bij het wad.
 
Lustrum2020-7

Lustrum2020-3-thumb

Lustrum2020-4-thumb

Na de brunch werd er rap schoongemaakt en hadden we nog tijd genoeg voor een heerlijke wandeling.
 
De organisatie van het Lustrumweekend (Mara, Erna, PeterP, Corrie, Harmen), trainers, koks e.a. worden hartelijk bedankt voor het bijzonder geslaagde weekend!

De fotomap staat hier!


12 Vier LBers in Nationale Marathonlijst 2019

Edward, Erika, Petra, Carla in de lijst 'eeuwige roem' !

Ranglijst2019 thumb
Foto's: diverse fotograven met foto's uit hun snelste marathon in 2019.
In de Nationale Marathonranglijst 2019 zoals gepubliceerd in de februari-editie van Runner's World staan vier LBers.
Opnieuw in deze lijst (na een nipte afwezigheid in 2018):
Edward Pechler op plaats 532 van de 712 marathonlopers onder de 3 uur (tijd: 2:57:05 gelopen in de Lauwersmeer Marathon) van de 712 marathonlopers onder de 3 uur.
Bij de dames staat Erika Broekema op een prachtige 250e plaats (met 3:30:31 gelopen in de Berenloop op Terschelling, in 2018: 254e met 3:30:51, in 2017: 338 met 3:37:58) van de 1343 marathonloopsters onder de 4 uur bij de dames.
Petra Bus staat op een de 276e plaats (3:31:59 gelopen in de Zeeland Marathon, in 2018: 274e met 3:32:23, in 2017: 126e met 3:24:06). De snelste stijger is: Carla Dijkstra naar de 416e plaats met een tijd van 3:39:12 gelopen in Amstelveen (in 2018: 984e met 3:55:32).

Stefan Dagelet staat net niet in de gedrukte lijst met 3:02:26 gelopen in Düsseldorf.

In 2019 tipte de webredactie minimaal drie LBers in deze lijst, waarvan er een in 2018 er niet ingestaan heeft. Deze voorspelling is uitgekomen (Edward stond er in 2018 niet in).

Voor 2020 tipt de webredactie opnieuw 4 LBers met opnieuw een LBer die er in 2019 niet instond.


Alle vier uiteraard gefeliciteerd met jullie 'eeuwige roem'.

Krantenartikelen naar boven

1 Ommelander Courant, 7 januari 2016

Loopgroep Bedum start succesvol



Een artikel over Blijham staat HIER op Noorderkrant.nl (28 dec)
Een artikel over Gorredijk en De Wilp op Noorderkrant.nl (5 januari) staat HIER

(c) Ommelander Courant 7 januari 2016
OmmelanderCourant 7januari2016 Blijham Gorredijk klein

2 Ommelander Courant, 11 januari 2016

Loopgroep Bedumers in zware 44e editie van Egmond



Een artikel over Egmond staat HIER op Noorderkrant.nl (11 jan)

(c) Ommelander Courant 11 januari 2016
OmmelanderCourant 11januari2016 Egmond

3 Ommelander Courant, 11 februari 2016

Loopgroep Bedumers in actie bij drie evenementen



Een artikel staat HIER op Noorderkrant.nl (10 februari)
Klik op de foto voor een vergroting.

(c) Ommelander Courant 11 februari 2016
OmmelanderCourant 11februari2016 Blauwbek Apeldoorn Wildervank klein

4 Ommelander Courant, 25 februari 2016

Petra Bus wint marathon Roden



Een artikel staat HIER op Noorderkrant.nl (22 februari)
Klik op de foto voor een vergroting.

(c) Ommelander Courant 25 februari 2016
OmmelanderCourant 25februari2016 Roden

5 Ommelander Courant, 7 maart 2016

Trainingsloop Garrelsweer verloopt prima



(c) Ommelander Courant 7 maart 2016
OmmelanderCourant 7maart2016 Garrelsweer

6 Ommelander Courant, 10 maart 2016

Goede prestaties atleten van Loopgroep Bedum



Een artikel staat HIER op Noorderkrant.nl (8 maart)
Klik op de foto voor een vergroting.

(c) Ommelander Courant 10 maart 2016
OmmelanderCourant 10maart2016 CPC Goutum klein

7 Ommelander Courant, 17 maart 2016

Bedumer lopers op het podium



Een artikel staat HIER op Noorderkrant.nl (14 maart)
Klik op de foto voor een vergroting.
N.B. de bijna 3 min van Harmen moet uiteraard bijna 5 min zijn!

(c) Ommelander Courant 17 maart 2016
OmmelanderCourant 17maart2016 Harenetc

8 Ommelander Courant, 24 maart 2016

Succesvol weekend voor Loopgroep Bedum



Een artikel staat HIER op Noorderkrant.nl (21 maart)
Klik op de foto voor een vergroting.

(c) Ommelander Courant 24 maart 2016
OmmelanderCourant 24maart2016 Schier Leek Ameland klein

9 Ommelander Courant, 7 april 2016

Stellingwerf wint eerste LegioRun



Een artikel staat HIER op Noorderkrant.nl (5 april)
Klik op de foto voor een vergroting.

(c) Ommelander Courant 7 april 2016
OmmelanderCourant 7april LegioRun Sauwerd2016 klein

10 Ommelander Courant, 14 april 2016

Bedumer lopers presteren uitstekend in Rotterdam



Een artikel staat HIER op Noorderkrant.nl (11 april)
Klik op de foto voor een vergroting.

(c) Ommelander Courant 14 april 2016
OmmelanderCourant 14april2016 Rotterdam klein

11 Ommelander Courant, 21 april 2016

Atleten van Loopgroep Bedum doen het goed



Een artikel staat HIER op Noorderkrant.nl (20 april)

(c) Ommelander Courant 21 april 2016
OmmelanderCourant 21april2016 LimburgHamburgCascadeRun klein

12 Ommelander Courant, 28 april 2016

Ben Stellingwerf wint op Vlieland



Een artikel staat HIER op Noorderkrant.nl (26 april)

(c) Ommelander Courant 28 april 2016
OmmelanderCourant 28april2016 Vlieland Sellingen klein

13 Bedumer, 4 mei 2016

Loopgroep Bedum start in juni met clinics hardlopen en Nordic Walking 



(c) Bedumer 4 mei 2016
Bedumer 4mei2016 Clinics klein

14 Ommelander Courant, 26 mei 2016

Bedumer lopers in de prijzen



Een artikel staat HIER op Noorderkrant.nl (24 mei)

(c) Ommelander Courant 26 mei 2016
OmmelanderCourant 26mei2016 NvGetc klein

15 Ommelander Courant, 6 juni 2016

Loopgroep Bedum in warme SlachteMarathon



Een artikel staat HIER op Noorderkrant.nl (6 juni)

(c) Ommelander Courant 6 juni 2016
OmmelanderCourant 6juni Slachte2016 klein

16 Leeuwarder en Ommelander Courant, 20/23 juni 2016

Vleugels ondanks slaapgebrek



Een artikel staat HIER op Noorderkrant.nl (21 juni)

(c) Ommelander Courant 23 juni 2016
OmmelanderCourant 23juni Drachten2016
(c)Leeuwarder Courant 20 juni 2016
LeeuwardenCourant 20juni2016 Drachten klein

17 Ommelander Courant, 27 juni 2016

Succesvol weekend voor atleten Loopgroep Bedum



(c) Ommelander Courant 27 juni 2016
OmmelanderCourant 27juni klein

18 Ommelander Courant, 4 juli 2016

Ben Stellingwerf klasse apart tijdens Bafloop



(c) Ommelander Courant 4 juli 2016
OmmelanderCourant 4juli Baflo2016 klein

19 Ommelander Courant, 21 juli 2016

Loopgroep Bedum op triatlon



Een artikel staat HIER op Noorderkrant.nl (20 juli '16)

(c) Ommelander Courant 21 juli 2016
OmmelanderCourant 21juli Klazienaveen2016 klein

20 Ommelander Courant, 1 augustus 2016: Vierdaagse

Loopgroep Bedum-atleet loopt Nijmeegse Vierdaagse



Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (26 juli '16)

(c) Ommelander Courant 1 augustus 2016
OmmelanderCourant 1augustus2016 Vierdaagse klein

21 DvhN en Ommelander Courant, 1 augustus 2016: Ulrum

Stellingwerf excelleert in halve marathon

Ben Stellingwerf sterke winnaar halve marathon



(c) DvhN 1 augustus 2016
DvhN 1augustus Ulrum2016 klein


(c) Ommelander Courant 1 augustus 2016
OmmelanderCourant 1augustus2016 Ulrum klein

22 Ommelander Courant, 18 augustus 2016

Podiumplaatsen voor Loopgroep Bedum



Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (17 augustus '16)

(c) Ommelander Courant 18 augustus 2016
OmmelanderCourant 18augustus2016 Zevenhuizenetc klein

23 Ommelander Courant, 29 augustus 2016

Bus wint trail



Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (24 augustus '16)

(c) Ommelander Courant 29 augustus 2016
OmmelanderCourant 29augustus2016 Lierneux klein

24 Ommelander Courant, 20 oktober 2016

Rutgers achtste op NK



Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (18 oktober '16)

(c) Ommelander Courant 20 oktober 2016
OmmelanderCourant 20oktober2016 Amsterdam Gaasterland Zuidlaren klein

25 Ommelander Courant, 10 november 2016

Bedumer atleten op podium bij Berenloop Terschelling



Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (10 november '16)
(Jan Schipper ontbreekt helaas hierin: 3:29:47)

(c) Ommelander Courant 10 november 2016
OmmelanderCourant 10november2016 Berenloop klein

26 Ommelander Courant, 28 november 2016

Bedumers snel



Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (23 november '16)

(c) Ommelander Courant 28 november 2016

2500 moet uiteraard 25000 zijn!
OmmelanderCourant 28november2016 Nijmegen

27 Ommelander Courant, 22 december 2016

Bedumer lopers doen het goed op Ameland


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (21 december '16)

(c) Ommelander Courant 22 december 2016
KLIK op de foto voor een vergroting!
OmmelanderCourant 22december Ameland2016 klein

28 DvhN, Noorderkrant, Ommelander Courant, 6-9 februari 2017

Tweede werd de winnaar van vorig jaar
Edward Pechler tweede in Bla(a)uwbekmarathon
Leden Loopgroep Bedum op dreef bij drie wedstrijden


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (6 februari '17)

(c) DvhN, 6 februari 2017
DvhN 6februari2017 Blaauwbek

(c) Noorderkrant, 8 februari 2017, zie HIER het archiefartikel
KLIK voor vergroting
Noorderkrant 8februari2017 Blaauwbeketc klein

(c) Ommelander Courant, 9 februari 2017
KLIK voor vergroting
OmmelanderCourant 9februari2017 Blaauwbeketc klein



29 Al het nieuws (in de kranten) over de Winterloop 2017

De 7e Bedumer Winterloop overtreft zichzelf!

Eindstand op 29 maart '17

EindstandWinterloop2017


Wat een gigantisch bedrag! En dit is nog steeds een voorlopige eindstand...
Bedankt allemaal: het is geweldig!

Artikel in de Noorderkrant van 8 febr '17

Nieuwsbericht op Noorderkrant.nl

Nieuwsbericht op RTVNoord staat HIER

Heel veel foto's (1800) staan HIER


Lees HIER een artikel op EemsmondSport (5 febr 2017)

 (c) DvhN, 6 februari 2017

(webredactie: wel een erg klein artikel voor zo'n happening)
DvhN 6februari2017 Winterloop

(c) Ommelander Courant, 6 februari 2017
KLIK voor vergroting


OmmelanderCourant 6februari2017 Winterloop klein


(c) Bedumer, 8 februari 2017
KLIK voor vergroting
Bedumer 8februari2017 Winterloop klein
Bedumer 8februari2017 Winterloop 2 klein

(c) Noorderkrant, 8 februari 2017Noorderkrant, 8 februari 2017, archiefartikel
Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER
Noorderkrant 8februari2017 Winterloop klein


Eindstand 1 klein

 

 

Tussenstand 2a

BedumerWinterloop2017-1


Terugblik-filmpjes van 2016, 2015, 2014 , 2013 en 2012

 

30 Ommelander Courant, 13 februari 2017

Loopgroep Bedum in actie


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (13 februari '17)

(c) Ommelander Courant, 13 februari 2017
OmmelanderCourant 13februari2017 Schoorl klein

31 Ommelander Courant, 16 maart 2017

Loopgroep Bedum presteert uitstekend


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (14 maart '17)

(c) Ommelander Courant, 16 maart 2017
OmmelanderCourant 16maart2017 HarenSallandCpCDrachten klein

32 Ommelander Courant, 23 maart 2017

Loopgroep Bedum op vier fronten actief


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (22 maart '17)

(c) Ommelander Courant, 23 maart 2017
OmmelanderCourant 23maart2017 AmelandNijmegenGrollooDokkum2017

33 Ommelander Courant, 30 maart 2017

Bedumer lopers actief op vijf wedstrijden


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (27 maart '17)

(c) Ommelander Courant, 30 maart 2017
OmmelanderCourant 30maart2017 LeekAstreaSchierDieverIbbenburen klein

34 Noorderkrant en Ommelander Courant, 12/13 april 2017

Prima marathon
Loopgroep Bedum presteert uitstekend in Rotterdam


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (11 april '17)

(c) Noorderkrant, 12 april 2017, zie HIER voor de digitale editie
Noorderkrant 12april2017 Rotterdam klein

(c) Ommelander Courant, 13 april 2017

OmmelanderCourant 13april2017 Rotterdam klein

35 Ommelander Courant, 18 mei 2017

Clubrecords bij Loopgroep Bedum


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (17 mei '17)

(c) Ommelander Courant, 18 mei 2017
OmmelanderCourant 18mei2017 Gieten Stedum

36 Ommelander Courant / Bedumer, 24/31 mei 2017

Loopgroep Bedum in het nieuw
Nieuwe clubkleding voor de hardlopers

Een fotomap met de groepsfoto's van 16 mei staat HIER

De foto's zijn gemaakt door fotograaf Egbert Euser.



(c) Ommelander Courant, 24 mei 2017
OmmelanderCourant 24mei2017 Clubkleding klein

(c) Bedumer, 31 mei 2017
Bedumer31mei2017 clubkleding klein

37 Ommelander Courant/Bedumer, 8/13 juni 2017

Clinics bij Loopgroep Bedum

Loopgroep Bedum start in juni met clinic hardlopen



Meer informatie staat HIER

(c) Ommelander Courant, 8 juni 2017
OmmelanderCourant 8juni2017 Clinic klein

(c) Bedumer, 13 juni 2017
Bedumer20juni2017 clinic klein

38 Ommelander Courant, 15 juni 2017

Vijf podiumplaatsen voor atleten Loopgroep Bedum


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (13 juni '17)

(c) Ommelander Courant, 15 juni 2017
OmmelanderCourant 15juni2017 Week 11juni2017 klein

39 Ommelander Courant, 22 juni 2017

Loopgroep Bedum actief in buitenland


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (21 juni '17)

(c) Ommelander Courant, 22 juni 2017
OmmelanderCourant 22juni2017 Zugspitz Luxemburg

40 Ommelander Courant, 20 juli 2017

Loopgroep Bedum presteert uitstekend


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (19 juli '17)

(c) Ommelander Courant, 20 juli 2017
OmmelanderCourant 20juli2017 Eiger Klazienaveen

41 Ommelander Courant, 27 juli 2017

Leden Loopgroep Bedum voltooien de Vierdaagse


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (25 juli '17)

(c) Ommelander Courant, 27 juli 2017
OmmelanderCourant 27juli2017 4daagse klein

42 Noorderkrant en Ommelander Courant, 2/3 augustus 2017

Dik clubrecord 70+ Henk Schuitema

Vijftien leden Loopgroep bedum naar Ulrum


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (31 juli '17)
Het artikel is ook staat HIER te vinden.

(c) Noorderkrant, 2 augustus 2017
Noorderkrant 2augustus2017 Ulrum2017 klein

(c) Ommelander Courant, 3 augustus 2017
OmmelanderCourant 3augustus2017 Ulrum klein

43 Noorderkrant en Ommelander Courant, 9/10 augustus 2017

Harmen Stam uit 'Bedum' voltooit Ironman (in Maastricht)


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (8 augustus '17)
Het artikel is ook staat HIER te vinden.

(c) Noorderkrant, 9 augustus 2017
Noorderkrant 9augustus2017 IRONMAN2017 klein

(c) Ommelander Courant, 10 augustus 2017
OmmelanderCourant 10augustus2017 IRONMAN2017 klein

44 Ommelander Courant, 7 september 2017

Atleten Loopgroep Bedum actief bij triatlon Ten Boer (en Wagenborgen, Borkum)


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (6 september '17)

(c) Ommelander Courant, 7 september 2017
OmmelanderCourant 7september2017 TenBoer klein

45 Ommelander Courant, 14 september 2017

Bedumers in de Run (en Triatlon Onderdendam)


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (11 september '17)

(c) Ommelander Courant, 14 september 2017
OmmelanderCourant 14september2017 Winschoren Onderdendam klein

46 Ommelander Courant, 21 september 2017

Loopgroep Bedum heeft goed weekend


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (18 september '17)

(c) Ommelander Courant, 21 september 2017
OmmelanderCourant 21eptember2017 Zuidhorn Meppel klein

47 Noorderkrant en Ommelander Courant, 27/28 september 2017

Succesvol weekend voor dames Loopgroep Bedum


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (27 september '17)

(c) Ommelander Courant, 28 september 2017
OmmelanderCourant 28september2017 Berlijn Thesinge klein

(c) Noorderkrant, 27 september 2017, zie HIER voor de digitale editie
Noorderkrant 27septemberr2017 Thesinge klein

48 Ommelander Courant, 12 oktober 2017

Loopgroep Bedum actief in binnen- en buitenland


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (11 oktober '17)

(c) Ommelander Courant, 12 oktober 2017
OmmelanderCourant 12oktober2017 Eindhovenetc klein

49 Noorderkrant en Ommelander Courant, 18/19 oktober 2017

Prima marathondebuut Erika Broekema

Marathondebuut Broekema geslaagd


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (16 oktober '17)

(c) Noorderkrant, 18 oktober 2017, zie HIER voor de digitale editie
Noorderkrant 18oktober2017 Amsterdam Zuidlaren klein

(c) Ommelander Courant, 19 oktober 2017
OmmelanderCourant 19oktober2017 Amsterdam Zuidlaren

50 Ommelander Courant / Bedumer, 9/22 november 2017

Bedumer atleten voltooiden de Berenloop


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (7 november '17)

(c) Ommelander Courant, 9 november 2017
OmmelanderCourant 9november2017 TerschellingPlantsoenloop klein

(c) Bedumer, 22 november 2017
Bedumer 22november Berenloop2017 klein

51 Ommelander Courant 21 december 2017

Bedumer in actie op Ameland


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (20 december '17)

(c) Ommelander Courant, 21 december 2017
OmmelanderCourant 21december2017 Ameland klein

52 Ommelander Courant 4 januari 2018

Podiumplaatsen voor leden Loopgroep Bedum


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (2 januari '18)

(c) Ommelander Courant, 4 januari 2018
OmmelanderCourant 4januari2018 BlijhamGorredijk klein

53 Ommelander Courant 18 januari 2018

Trainers Loopgroep Bedum in actie


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (16 januari '18)

(c) Ommelander Courant, 18 januari 2018
OmmelanderCourant 18januari2018 3trainers

54 Ommelander Courant 25 januari 2018

Burgemeester Erica van Lente traint voor de Stiletto Run


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (24 januari '18)

(c) Ommelander Courant, 25 januari 2018, klik voor 'n vergroting

OmmelanderCourant 25januari2018 StilettoRunTraining thumb

 

55 Noorderkrant en Ommelander Courant, 7/8 februari 2018

Pechler en Bus tweede in Blaauwbekmarathon

Bedumer lopers Pechler en Bus pakken zilver


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (5 februari '18)

(c) Noorderkrant, 7 februari 2018, zie HIER voor de digitale editie
Noorderkrant 7februari2018 Blaauwbek klein

(c) Ommelander Courant, 8 februari 2018
OmmelanderCourant 8februari2018 Blaauwbek

56 Ommelander Courant, 15 februari 2018

Loopgroep Bedum presteert uitstekend


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (12 februari '18)

(c) Ommelander Courant, 15 februari 2018
OmmelanderCourant 15februari2018 Schoorl Dwingelderveld

57 Ommelander Courant, 22 februari 2018

Winst voor dames Loopgroep Bedum


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (20 februari '18)

(c) Ommelander Courant, 22 februari 2018
OmmelanderCourant 22februari2018 MensingeLangezwaag

58 Ommelander Courant, 15 maart 2018

Atleten Loopgroep Bedum op drie fronten actief


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (13 maart '18)

(c) Ommelander Courant, 15 maart 2018
OmmelanderCourant 15maart2018 SallandHarenCPC klein

59 Noorderkrant en Ommelander Courant, 11/12 april 2018

Marathonlopers presteren prima in warmte
Bedumers lopen prima


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (9 april '18)

(c) Ommelander Courant, 12 april 2018
OmmelanderCourant 12april2018 RotterdamHannoveretc klein

(c) Noorderkrant, 11 april 2018, zie HIER voor de digitale editie
Noorderkrant 11april2018 RotterdamHannoveretc klein



60 Ommelander Courant, 31 mei 2018

Loopgroep Bedum actief op zonovergoten weekend


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (30 mei '18)

(c) Ommelander Courant, 31 mei 2018
OmmelanderCourant 31mei2018 Gaasterterveld Reidiep Marikenetc klein

61 Ommelander Courant, 7 juni 2018

Loopgroep Bedum actief op verschillende disciplines


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (6 juni '18)

(c) Ommelander Courant, 7 juni 2018
OmmelanderCourant 7juni2018 Amsterveen Kraichgau Leensetc klein

62 Noorderkrant, Bedumer Omloopkrant, Ommelander Courant, 13/14&19 juni 2018

Loopgroep Bedum start clinic hardlopen

Let op: de start is nu bij de Sporthal De Beemden


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (8 juni '18)

(c) Noorderkrant Courant, 13 juni 2018
Noorderkrant 13juni2018 clinic klein

(c) Ommelander Courant, 14 juni 2018
OmmelanderCourant 14juni2018 clinic klein

(c) Bedumer Omloopkrant, 19 juni 2018
Bedumer 19juni2018 clinic klein

63 Ommelander Courant, 21 juni 2018

Vier podiumplaatsen voor Loopgroep Bedum


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (18 juni '18)

(c) Ommelander Courant, 21 juni 2018
OmmelanderCourant 21juni2018 Middelstum Harkstedeetc klein

64 Ommelander Courant, 5 juli 2018

Bekers voor Bedumer lopers in Appingedam


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (4 juli '18)

(c) Ommelander Courant, 5 juli 2018
OmmelanderCourant 5juli2018 AppingedamVeendam klein

65 Ommelander Courant, 12 juli 2018

Atleten Loopgroep Bedum op podium in Loppersum


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (10 juli '18)

(c) Ommelander Courant, 12 juli 2018
OmmelanderCourant 12juli2018 LoppersumEkiden klein

66 Noorderkrant en Ommelander Courant, 18/19 juli 2018

Debuut met zesde plek op halve triatlon
Carla Dijkstra debuteert op halve triathlon


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (16 juli '18)

(c) Nooerderkrant, 18 juli 2018
Noorderkrant 18juli2018 Klazienaveen klein

(c) Ommelander Courant, 19 juli 2018
OmmelanderCourant 19juli2018 Klazienaveen klein

67 Noorderkrant en Ommelander Courant, 1/2 augustus 2018

Edward Pechler voltooit Groβglockner Ultra-Trail

Pechler en Wuijster naar Oostenrijk voor Ultra-Trail


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (31 juli '18)

(c) Nooerderkrant, 1 augustus 2018, de digitale versie staat HIER
Noorderkrant 1augustus2018 GrossUlrum klein

(c) Ommelander Courant, 2 augustus 2018
OmmelanderCourant 2augustus2018 Gross klein

68 Noorderkrant en Ommelander Courant, 15/16 augustus 2018

Tweede plaatsen halve marathon Vlieland

Loopgroep Bedum op Vlieland


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (13 augustus '18)

(c) Noorderkrant, 15 augustus 2018, de digitale versie staat HIER
Noorderkrant 15augustus2018 Vlieland klein

(c) Ommelander Courant, 16 augustus 2018
OmmelanderCourant 16augustus2018 Vlieland klein

69 Ommelander Courant en Bedumer, aug/sep 2018

Sjouwen door Bedumer gebouwen /

Sjouwen deur Beemer gebouwen

600 sjouwers in Bedum

Een nieuw evenement van Loopgroep Bedum


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (3 september '18)

(c) Ommelander Courant, 23 augustus 2018
OmmelanderCourant 23augustus2018 Sjouwen klein
(c) Bedumer, 5 september 2018
Bedumer 5sept2018 Sjouwen klein

(c) Ommelander Courant, 20 september 2018
OmmelanderCourant 20september2018 Sjouwen klein

70 Ommelander Courant, 6 sept 2018

Zestal Loopgroep Bedum aan start triatlon Ten Boer


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (5 september '18)

(c) Ommelander Courant, 6 september 2018
OmmelanderCourant 6september2018 triatlonTenBoer klein

71 Ommelander Courant, 13 sept 2018

Bedumers in actie in Run van Winschoten


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (11 september '18)

(c) Ommelander Courant, 13 september 2018
OmmelanderCourant 13september2018 Winschoten klein

72 Ommelander Courant, 11 oktober 2018

Loopgroep Bedum op podium


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (10 oktober '18)

(c) Ommelander Courant, 11 oktober 2018
OmmelanderCourant 11oktober2018 EemsmondWesterkwartierAmsterdam klein

73 NoorderkrantNL, 20 september 2018

Bedumer Rinze Kramer loopt marathon Berlijn


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (20 september '18)

(het artikel on de Ommelander Courant van 20 september is zoek geraakt)

(c) Noorderkrant.nl, 20 september 2018
NoorderkrantNL 20september2018 Berlijn klein

74 Ommelander Courant, 18 oktober 2018

Bedumer loopt marathon in Indonesië


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (16 oktober '18)

(c) Ommelander Courant, 18 oktober 2018
OmmelanderCourant 18oktober2018 Indonesie

75 Ommelander Courant, 22 oktober 2018

Loopgroep Bedum op dreef in drietal lopen


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (22 oktober '18)

(c) Ommelander Courant, 22 oktober 2018
OmmelanderCourant 22oktober2018 AmsterdamEkensteinTeuto klein

76 Bedumer, 31 oktober 2018

Loopgroep Bedum genomineerd voor de Provinciale Vrijwilligersprijs 2018


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (22 oktober '18)

(c) Bedumer, 31 oktober 2018
Bedumer 31okt2018 Vrijwilliger-klein

77 Noorderkrant. Ommelander Courant en Bedumer, 7/8/14 november 2018

28  Bedumers in Berenloop

Podiumplaatsen voor Bedumers

28 atleten uit Bedum voltooien de Berenloop op Terschelling


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (5 november '18)

(c) Noorderkrant, 7 november 2018, de digitale print staat HIER
Noorderkrant 7nov2018 Berenloop klein

(c) Ommelander Courant, 8 november 2018
De krantenredactie heeft geheel ten onrechte Havabe niet genoemd in onderstaand artikel, grr
OmmelanderCourant 8nov2018 Berenloop klein

(c) Bedumer, 14 november 2018
Bedumer 14nov2018 Berenloop klein

78 Ommelander Courant, 6 december 2018

Pettinga voltooit Valencia Marathon


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (3 december '18)

(c) Ommelander Courant, 6 december 2018
OmmelanderCourant 6december2018 Valencia Zeijen Leek

79 Ommelander Courant en Noorderkrant, 13 en 19 december 2018

Aanmoedingsprijs voor speelweek en Loopgroep


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (13 december '18)

(c) Ommelander Courant, 13 december 2018
OmmelanderCourant 13december2018 aanmoedingsprijs

(c) Noorderkrant, 19 december 2018, de digitale print staat HIER
Noorderkrant 19december2018 aanmoedigingsprijs klein

80 Ommelander Courant en Noorderkrant, 17/27 december 2018

Bedumer atleten in Ameland en Dronten

Bedumer atleten zien af op Ameland


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (17 december '18)

(c) Ommelander Courant, 17 december 2018
OmmelanderCourant 17december2018 Ameland Dronten klein

(c)Noorderkrant 27 december 2018, de digitale print staat HIER
Noorderkrant 27december2018 Ammeland Dronten klein

81 Ommelander Courant en Noorderkrant, 27 december 2018

Loopgroep Bedum houdt open training

Open training lopers en wandelaars


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (21 december '18)

(c) Ommelander Courant, 27 december 2018
OmmelanderCourant 27december OpenTraining

(c)Noorderkrant 27 december 2018, de digitale print staat HIER
Noorderkrant 27december2018 OpenTraining

82 Ommelander Courant, 3 januari 2019

(Club)records voor atleten van Loopgroep Bedum


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (31 december '18)

(c) Ommelander Courant, 3 januari 2019
OmmelanderCourant 3jan2019 Blijham klein

83 Ommelander Courant, 14 januari 2019

Bedumer hardlopers op diverse fronten actief


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (14 januari '19)

(c) Ommelander Courant, 14 januari 2019
OmmelanderCourant 14jan2019 EgmondAppelscha klein

84 Ommelander Courant, 14 februari 2019

Loopgroep Bedum actief in Schoorl en Roden


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (13 februari '19)

(c) Ommelander Courant, 14 februari 2019
OmmelanderCourant 14febr2019 RodenSchoorl klein

85 ALV, Ommelander Courant, Noorderkrant en Bedumer, 4, 6 en 13 maart 2019

Peter v.d. Hulst is benoemd tot ERELID van de loopgroep tijdens de A.L.V. vanwege zijn bijzondere verdiensten gedurende meer dan 20 jaar.

A.L.V.- foto's (en 2 filmpjes) (Remko & Marian) staat HIER

Erelid2019-thumb
Foto: Remko v.d. Sluis
Zijn vader, Wilma en schoonzus Marian waren er ook bij. "Ik was compleet overdonderd, verrast en ben zeer vereerd. Alles voor de loopgroep doe ik met zo veel plezier en ik hoop dat enthousiasme ook op anderen over te brengen", aldus Peter. De unieke en speciaal ontworpen speld kreeg hij door voorzitter Eppe Wolfis opgespeld.


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (1 maart '19)

(c) Ommelander Courant, 4 maart 2019
OmmelanderCourant 4maart2019 erelid klein

(c)Noorderkrant 6 maart 2019, de digitale print staat HIER
Noorderkrant 6maart2019 erelid klein

(c)Bedumer 13 maart 2019
Bedumer 13maart2019 erelid klein

86 Ommelander Courant, 7 maart 2019

Atleten Loopgroep Bedum rennen van hier tot Tokyo


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (4 maart '19)

Een PDF staat HIER.

(c) Ommelander Courant, 7 maart 2019
OmmelanderCourant 7maart2019 NvG Tokyo klein



87 Ommelander Courant, 14 maart 2019

Atleten Loopgroep Bedum actief in Haren en Nijverdal


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (13 maart '19)

(c) Ommelander Courant, 14 maart 2019
OmmelanderCourant 14maart2019 HarenSalland klein



88 Ommelander Courant, 21 maart 2019

Bedumers lopen trails op Ameland


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (19 maart '19)

(c) Ommelander Courant, 21 maart 2019
OmmelanderCourant 21maart2019 Ameland klein

89 Ommelander Courant, 28 maart 2019
Carla Dijkstra op dreef in Amstelveen


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (25 maart '19)

(c) Ommelander Courant, 28 maart 2019
OmmelanderCourant 28maart2019 LeekAmstelveen klein
90 Ommelander Courant, 4 april 2019
Podiumplaatsen Loopgroep Bedum


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (3 april '19)

(c) Ommelander Courant, 4 april 2019
OmmelanderCourant 4april2019 venlo schier zandvoort
91 Ommelander Courant, 11 april 2019
Succes voor atleten Loopgroep Bedum


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (8 april '19)

(c) Ommelander Courant, 11 april 2019
OmmelanderCourant 11april2019 rdam sauwerd emmen dokkkum grootegast klein
92 Ommelander Courant, 18 april 2019
Podiumplaatsen voor atleten Loopgroep Bedum


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (17 april '19)

(c) Ommelander Courant, 18 april 2019
OmmelanderCourant 18maart2019 veelwedstrijden klein
93 Bedumer, Ommelander Courant en Noorderkrant, 1 mei en 23/24 april 2019
Gezond wandelen:

's Avonds wandelen met Loopgroep Bedum


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (18 april '19)

(c) Bedumer, 1 mei 2019
Bedumer 1mei2019 wandelen klein
(c) Ommelander Courant, 23 april 2019
OmmelanderCourant 23april2019 avondwandelen
(c) Noorderkrant 24 april 2019, een digitale download staat HIER
Noorderkrant 24maart2019 avondwandelen klein
94 Ommelander Courant, 2 mei 2019
Podiumplaatsen voor lopers Bedum


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (30 april '19)

(c) Ommelander Courant, 2 mei 2019
OmmelanderCourant 2mei2019 Hamburg Dusseldorf Oldenove Westerbork klein
95 Ommelander Courant, 16 mei 2019
Brons voor Pechler in Lauwersmeer Marathon


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (15 mei '19)

(c) Ommelander Courant, 16 mei 2019
OmmelanderCourant 16mei2019 Lauwersmeer Gieten Kardinge klein
96 Ommelander Courant, 23 mei 2019
Drie podiumplaatsen voor Loopgroep Bedum


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (22 mei '19)

(c) Ommelander Courant, 23 mei 2019
OmmelanderCourant 23mei2019 EmmenStedumLeeuwardenMeppel klein
97 Ommelander Courant, 29 mei 2019
Loopgroep Bedum pakt podiumplaatsen


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (29 mei '19)

(c) Ommelander Courant, 29 mei 2019
OmmelanderCourant 29mei TenPost ReidiepHave Sneek Gasselte klein
98 Bedumer en Noorderkrant, 29 mei en 5 juni 2019

Loopgroep Bedum start clinic hardlopen

De start is op 20 juni, 19:30u bij de Sporthal De Beemden

Lees ook dit artikel.

Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (31 mei)


(c) Bedumer, 29 mei 2019, KLIK voor een groter artikel

Bedumer 29mei2019 clinic klein

(c)Noorderkrant 5 juni 2019, de DIGITALE versie staat HIER
Noorderkrant 5juni2019 clinic

99 Ommelander Courant, 20 juni 2019
Loopgroep Bedum succesvol


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (18 juni '19)

(c) Ommelander Courant, 20 juni 2019
OmmelanderCourant 20juni2019 klein
100 Ommelander Courant, 27 juni 2019
Bedumer lopers succesvol


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (27 juni '19)

(c) Ommelander Courant, 27 juni 2019
OmmelanderCourant 27juni2019 sneek rodenetc klein
101 Ommelander Courant en Noorderkrant, 22/24 juli 2019
Atleten uit Bedum lopen Vierdaagse

4daagse2019 Rieta klein


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (22 juli '19)

(c) Ommelander Courant, 22 juli 2019
OmmelanderCourant 22juli2019 vierdaagse

(c) Noorderkrant, 24 jul 2019, een digitale versie staat hier
Noorderkrant 24juli2019 vierdaagse

102 Noorderkrant en Ommelander Courant, 4/5 september 2019
Overwinning voor Petra Bus


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (2 september '19)

(c) Ommelander Courant, 5 september 2019
OmmelanderCourant 5september2019 triatlontenboerea klein

(c) Noorderkrant, 4 september 2019, een digitale versie staat hier
Noorderkrant 4september2019 triatlontenboerea klein

103 Noorderkrant en Ommelander Courant, 18/19 september 2019
Atleten uit Bedum op dreef bij Run Winschoten

Bedum scuucesvol in RUN


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (16 september '19)

(c) Ommelander Courant, 19 september 2019
OmmelanderCourant 19september2019 Winschoten klein
(c) Noorderkrant, 18 september 2019, een digitale versie staat hier)
Noorderkrant 18september2019 Winschoten klein

104 Ommelander Courant, 26 september 2019
Bedumer lopers naar Harkstede en Amsterdam



(c) Ommelander Courant, 26 september 2019
OmmelanderCourant 26sept2019 DtD Harkstede klein
105 Ommelander Courant, 30 september 2019
Geslaagde hardloopclinic



(c) Ommelander Courant, 30 september 2019
OmmelanderCourant 30september2019 Clinic klein

106 Ommelander Courant, 3 oktober 2019
Bedumer lopers op dreef (in Berlijn, Thesinge)


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (30 september '19)

(c) Ommelander Courant, 3 oktober 2019
OmmelanderCourant 3okt2019 Berlijn Thesinge klein


107 Ommelander Courant, 10 oktober 2019
Vier podiumplaatsen voor Loopgroep Bedum (in Zeeland en de Eemsmondloop)


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (7 oktober '19)
NIEUW Nu ook een artikel op EemsmondSport.nl (8 oktober '19)


(c) Ommelander Courant, 10 oktober 2019
OmmelanderCourant 10oktober2019 Zeeland Eemsmondloop klein


108 Ommelander Courant, 17 oktober 2019
Schuitema voltooit marathon als 70-plusser


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (15 oktober '19)
NIEUW Nu ook een artikel op EemsmondSport.nl (15 oktober '19)

(c) Ommelander Courant, 17 oktober 2019
OmmelanderCourant 17oktober2019 Eindhoven klein
109 Ommelander Courant, 21 oktober 2019
Bedumer atleten winnen Ommelander Loopcircuit


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (21 oktober '19)
NIEUW Nu ook een artikel op EemsmondSport.nl (21 oktober '19)

(c) Ommelander Courant, 21 oktober 2019
OmmelanderCourant 21oktober Ekenstein Teutolauf Amsterdam klein
110 Ommelander Courant, 7 november 2019
Bedumers voltooien Berenloop
Podiumplaatsen Edward Pechler en Erika Broekema marathon Terschelling
Loopgroep Bedum boekt succes op Terschelling


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (7 november '19)
Ook een artikel op EemsmondSport.nl (5 november '19)
Rectificatie: de tijd van Dick was toch geen pr. Dat staat sinds 2013 (Leens) op 3:32:27.

(c) Ommelander Courant, 7 november 2019
OmmelanderCourant 7nov2019 Berenloop klein
111 Ommelander Courant, 19 december 2019
Bedumers lopen op Ameland


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER (16 december '19)
Ook een artikel op EemsmondSport.nl (16 december '19)

(c) Ommelander Courant, 19 december 2019
OmmelanderCourant 19december2019 Ameland Dieverveld klein
112 Noorderkrant, 5 februari 2020
Bedumers Winterloop haalt nieuw record!

7 februari inmiddels is de tussenstand opgelopen tot € 150.000,--


Een artikel op Noorderkrant.nl (3 februari '20)
Een artikel op Eemsmondsport.nl staat HIER.

(c) Noorderkrant, 5 februari 2020; de digitale versie staat HIER
Noorderkrant 5februari2020 Winterloop klein

113 Ommelander Courant, 6 februari 2020
Bedumers lopen in Roden en Apeldoorn


Een artikel op EemsmondSport.nl (4 februari '20)
Geen artikel op Noorderkrant.nl dit keer helaas.

(c) Ommelander Courant, 6 februari 2020, de atlete links is Leonie Meijer.
OmmelanderCourant 6februari2020 ApeldoornRoden klein

114 Ommelander Courant, 12 maart 2020

Atleten uit Bedum starten hardloopseizoen in Haren




Een artikel op Noorderkrant.nl (9 maart) en EemsmondSport.nl (8 maart)

(c) Ommelander Courant, 12 maart 2020
OmmelanderCourant 12maart2020 HarenCPC klein

115 Noorderkrant en Ommelander Courant, 6/8 april 2020
Harmen Stam voltooit Corona Run Marathon

Harmen Stam verbetert pr in coronamarathon


Een artikel op Noorderkrant.nl staat HIER en EemsmondSport HIER (6 april '20)

(c) Ommelander Courant, 6 april 2020

OmmelanderCourant 6april2020 CoronaRunMarathon klein

(c) Noorderkrant, 8 april 2020, een digitale versie staat hier)
Noorderkrant 8april2020 CoronaRunMarathon
116 Ommelander Courant, 2 juni 2020

Thom Snijder loopt een Hoglandster marathon


Een artikel op EemsmondSport HIER (3 juni '20) (Noorderkrant.nl laat het afweten)

(c) Ommelander Courant, 2 juni 2020
OmmelanderCourant 2juni2020 Hoglandstermarathon klein

117 Virtuele Groningen Marathon, Ommelander Courant, 4 juni 2020

Zondag 28 juni a.s.:

Virtuele Groningen Marathon van Stad naar Uithuizermeeden

Kies zelf hoe lang je wilt lopen!Je kunt kiezen uit minimaal 1 tot maximaal 8 uren.
 
De virtuele Groningen Marathon kent verschillende competitie elementen.
Waar mogelijk zal de winnaar per categorie (1-8 uren) na afloop bekend worden gemaakt:

    De snelste mens - deelnemer met het meeste totaal aantal stappen
    De slimste mens - deelnemer met de meeste vragen goed beantwoord

Hoofdcategorie:
    De fitste mens - deelnemer met de meeste stappen i.c.m. de meeste vragen goed beantwoordt

Tot slot is er ook een categorie waarbij groepen (hardloopverenigingen, loopgroepen, wandelclubs) tegen elkaar strijden voor de titel:  De fitste hardloopvereniging (of loopgroep) van Groningen

De inschrijving start op 6 juni a.s.

Lees meer op de website van Tocht om de Noord via deze link.



(c) Ommelander Courant, 5 juni 2020, klik op het artikel voor een vergroting.
OmmelanderCourant 4juni2020 GroningenMarathon klein

118 Ommelander Courant/ Noorderkrant, 10/12 augustus 2020

Chris Ruigendijk voltooit zware Trail des Fantômes


Een artikel op EemsmondSport HIER (11 augustus '20) en Noorderkrant.nl HIER (12 augustus '20)

(c) Ommelander Courant, 2 juni 2020
OmmelanderCourant 10augustus2020 TrailFantomes
(c)Noorderkrant, 12 augustus 2020, de download staat HIER
Noorderkrant 12augustus2020 TrailFantomes klein

119 Ommelander Courant/ Noorderkrant, 30 september/1 oktober 2020

Bedumer lopers genieten van bijzondere DörpsRun


Een artikel op EemsmondSport HIER (28 september '20) en de Noorderkrant.nl HIER (28 september '20)

(c) Noorderkrant, 30 september 2020, de download staat HIER
Noorderkrant 30september2020 Thesinge klein

(c) Ommelander Courant, 1 oktober 2020
OmmelanderCourant 1oktober2020 Thesinge klein

120 Ommelander Courant, 22 maart 2021
Interview met Nienke en Thom

'Na hard werk de kop leegmaken'

'Hardlopen mijn uitlaatklep'



(c) Ommelander Courant, 22 maart 2021; klik voor een PDF-vergroting
OmmelanderCourant2021 Nienke Thom

Trainings(foto)verslagen naar boven

1 Baantraining in Delfzijl

De eerste LB-baantraining

Delfzijl2016 1
Allereerste LB-baantraining in Delfzijl bij Fivelstraak. Bedankt Dirk en Jan Krans voor de organisatie en training en AV Fivelstreek voor de gastvrijheid. Meer foto's staan HIER. Ook zin in? Deze 11 LBers hebben er in ieder geval van genoten. De volgende editie is op donderdag 25 augustus a.s.

Zie ook de berichtjes


Donderdag 28 juli was het zover. We konden de baan op, in Delfzijl, als gast van AV Fivelstreek.
Trainer Dirk Schipper heeft de afspraak gemaakt met AV Fivelstreek dat we in principe de laatste donderdag van de maand meetrainen op hun 400m baan. Op die laatste donderdag is er een gezellige nazit met hapjes en drankjes, waarvoor een vrijwillige donatie wordt gevraagd.
We waren er met 11 LB-ers, inclusief 3 trainers.

Trainer Jan Krans van AV Fivelstreek nam ons mee voor een warming up en voor loopscholing, maar we gingen ook nog de tribune op. Daar mochten we op de banken met tweetallen buikspier­oefeningen doen, die menigeen de volgende dag nog goed voelde.
Het kernprogramma was intensief-extensief: 200m op 110% (T4) dan 400m op 100% (T3) en daarna 200m rust. Maar dan wel 6 keer en dat was zwaar met zo’n hoge relatieve luchtvochtigheid, vanwege een net voorbij getrokken zware regenbui. En toch ging het nog best wel hard.
Zowel tijdens de loopscholing als tijdens de kern kregen we adviezen van Fivelstrekers die gewend zijn op een tartanbaan te lopen.
Na afloop was er koffie, thee, bier, wijn en lekkere hapjes. Deze keer gratis, als beloning van de organisatie van de Zeemijlenloop voor het vrijwilligerswerk dat AV Fivelstreek had gedaan.
Die nazit was heel gezellig met leuke gesprekjes tussen de leden van beide verenigingen.
Dit smaakte bij iedereen naar meer!

Nico

2 Reitdiephaven try-out 1/8 Triatlon, 4 september2016

Succesvolle try-out in Reitdiephaven!

ReitdiepHavenRunTriatlon2016 klein
Foto: Eddie Frankruijter, meer foto's staan HIER
en HIER
'In mijn achtertuin moet je een 1/8 triatlon kunnen organiseren', zo moet PeterSport (Peter Pettinga) gedacht hebben. Hij trommelde wat liefhebbers op waaronder de LBers Carla, Petra, Erik en hijzelf van de loopgroep en ging op zaterdag op pad voor de laatste stukjes van het parcours. Deze liefhebbers lieten zich door het slechte weer op de zondagochtend niet van de wijs brengen en doken in het haventje in de 'plomp', voor de 500m zwemmen. Gezien de foto's zijn er nog wel wat verbeteringen mogelijk in het materiaal van de (sommige aspirant) triatlondeelnemers, maar je ziet ook alleen maar lachende gezichten (ondanks dat er ook wel eens een afslagje gemist werden er 7km meer gefietst werd haha).
Erik van Dijken wist als eerste de finish te bereiken in deze try-out, die PeterSport kennende zeker een vervolg gaat krijgen!
Zie het verslagje van PeterP bij de reakties

3 Verslagjes heuveltraining: 4 sept - 27 augustus 2016
Van heuveltrainingen word je nog sterker, 't is goed voor je looptechniek en -coördinatie, kortom eigenlijk zijn de heuveltrainingen voor alle LB'ers goed voor welk nivo dan ook!

2e heuveltraining, 4 september, Kardinge

Heuvels4sept2016
Foto's: PeterH (die hier zeker niet oplet!), meer foto's staan HIER

Op weg naar de heuveltraining werden de LBers getrakteerd op enkele pittige regenbuien. Als dat de opkomst maar niet zo verstoren. Gelukkig waren er 10 LBers bij Kardinge.


Helaas ontbrak Bert Bolhuis met zijn snoeischaar, waardoor we vandaag extra voorzichtig moesten zijn bij de bramenstruiken. Ook ontbraken Petra en Erik, die bij PeterP in het water/op de fiets en te voet hun skills voor een triatlon aan het oefenen zijn. Om 9:35 werd het zowaar helemaal droog. Trainer HenkS had er weer zijn in. Na de warming, met versnellingen tegen het viadukt op, gaan we op naar onze eigen 'Kill the Hill'. Dit keer maakte een man het parcours blikjesvrij met zijn speciale blikjesknijper. Er volgde enige pittige oefeningen, waarbij de twee persoonsloop de heuvel op de pittigste was. Dit keer geen steile wand omhoog, want dat was vorige week al aan de orde geweest. Na dik 8 km is de tijd om en hebben we 't helemaal droog gehouden. In Ger zijn auto staat een tas die Petra (van Ger) keurig met allerlei lekkers en koffie(bekers) gevuld heeft. TOP Ger en bedankt: dat gaat er altijd in om die tijd.

HenkS bedankt voor de training en de volgende editie is op 18 september in het Noorderplantsoen om 9:30u.

Groet, PeterH




1e heuveltraining, 27 augustus, Kardinge
Kardinge27augustus2016
Foto: Peter Pettinga, alle foto's staan HIER; en een filmpje staat HIER
De eerste heuveltraining zit erop. Er kwamen maar liefst 14 personen opdagen: Bert Bolhuis, Petra (net een zware wedstrijd gewonnen) Ger, Erik, Janny, Johan Oosterhof, PeterP (die de training gaf), David, Jan en Evelyn (die vandaag de catering verzorgden), HenkS, Thom, Nico en Vanessa.


Peter had na de inleiding een stevige training in petto door de jungle van Kardinge. Hoewel Bert Bolhuis vooraf nog stevig met de snoeischaar bezig was geweest, waren er toch flink wat paden bijna dichtgegroeid.
We gingen eerst in een soort climaxloop op en neer en daarna twee keer een ronde over de trappen naar de top. Dat was al best pittig bij 20°C. Daarna gingen we twee keer de steile kant omhoog naar de top, een oefening die meestal voor de laatste training werd bewaard. Erik, Petra en Thom gingen zelfs drie keer.
Tenslotte gingen we voor de groepsfoto nog een keer helemaal naar boven. Om kwart voor elf gingen we genieten van koffie, thee en koeken.
Vandaag was de training op zaterdag, de volgende keren op zondag.
Jan en Evelyn worden uiteraard bedankt voor de catering en PeterP voor de prima training!

Groet, Nico


De verslaggeving van 2015 staat HIER, 2014 staat HIER en van 2013 HIER.
4 2e baantraining in Delfzijl

De tweede LB-'baan'training

Donderdag 29 september: de 2e baantraining in Delfzijl. Het stond niet aangekondigd in het trainingschema, maar Nico had de belangstellenden via de mail op de hoogte gebracht en de webredactie had een oproepje bij de chat gezet. Na even overleg stond de LB-sectie Zuidwolde (Remko en Peter) op de afgesproken tijd klaar op de carpoolplaats.

Toen er zich om 18:45u nog niemand anders gemeld had (bang voor de regen?) vertrokken zij op weg naar Delfzijl. Inmiddels werd het ook daar droger. We kwamen het clubgebouw van AV Fivelstreek binnen en hadden daar (uiteraard) nog andere LBers verwacht. Nee dus. Nu bleek deze 'baantraining' dit keer een clubwedstrijd te zijn over 5km in de omgeving van de atletiekbaan. Oei, daar hadden we niet helemaal op gerekend. Snel kregen we beiden een startnummer, Remko ook een hesje, en gaan met die banaan. Na kleine 2km inlopen kwamen we op de startlokatie. Het is een grote groep en het parcours was zelfs voorzien met een voorfietser, bepijld en een finishklok (op een tablet). Trainer Jan Krans waarschuwde de andere atleten, dat er een snelle 'gast uit Bedum' bij was en daarbij wees hij gelukkig niet op de auteur van dit stukje. Remko ging er redelijk snel vandoor, maar achteraf dacht hij dat we toch nog een kilometer of wat gingen inlopen, zoals we dat bij LB ook altijd doen. Nee Remko: het was gelijk 'volle bak'. Ondergetekende had dat wel door en ging natuurlijk veel te hard van start. Het was een prima ronde, nog bij daglicht goed te doen. Natuurlijk hielden we ons enigszins in, want als 'gast' konden we uiteraard niet met de eer gaan strijken.

5km tijd
Remko v.d. Sluis, 3e 21:03
Peter v.d. Hulst, 7e 22:10

Na de 5km lopen we nog even een rondje, wachten tot de laatste lopers binnen zijn en gaan terug naar het clubgebouw, waar we nog een kop koffie krijgen, een gezellig onderonsje hebben. Het was een bijzondere baantraining in Delfzijl en we bedanken AV Fivelstreek opnieuw voor de gastvrijheid.
Uiteraard zijn we een volgende keer opnieuw welkom voor een baantraining - ze hebben prima nieuwe verlichting - maar dan zou 't toch leuker zijn als we met een grotere groep LBers komen.

De 5km testloop van Peter staat HIER

5 4e baantraining in Delfzijl

Kaas, worst en snelle tijden bij de 4e LB-baantraining

Donderdag 24 november: de 4e baantraining in Delfzijl. Op het schema van Fivelstreek staat een testloop van 5km. Dat is dus duidelijk voor als je er heen gaat: niet een paar sprintjes of een tempo-interval, maar een serieuze TESTloop.

In de 2e editie hielden Remko en PeterH zich bij de testloop nog enigszins in, maar zouden de LBers dit nu ook op kunnen brengen? Gezien de sterke LB-delegatie - maar liefst 8 LBers, geweldig! - zouden we wel eens met de eer kunnen gaan strijken, maar dan zouden de heren Gerard Vos en Maurice Smit er niet moeten zijn. Ze waren er wel, dus nu konden de LBers ongegeneerd vol gas geven. En dat werd ook gedaan! Prima tijden! Carla ging waarschijnlijk met 't oog op Norg niet tot het naadje. De heren PeterP en Harmen zijn aan elkaar gewaagd en Ger en Petra passeerden gelijktijdig de meet. Petra was de snelste dame!
De LBers  kwamen dit keer niet met lege handen en o.a. door de meegenomen worst en kaas werd het een gezelllige nazit.

5km tijd
PeterP 17:54
Harmen 18:53
ErikD 19:13
Ger & Petra 21:19
Carla 24:35
Anton 27:50
Eddie
27:55

We bedanken AV Fivelstreek opnieuw voor de gastvrijheid.

6 LB-cross in Appelscha, 3 augustus 2017

LB-cross rondom Appelscha

Appelscha3aug17 klein
Foto: Peter, meer foto's staan HIER
Bijna traditioneel (voor het tweede jaar) organiseert trainer Peter Pettinga vanaf camping Alkenhaer (8426 EP) een paar trainingen/cross/ duurloopjes in de zomermaanden.
Een filmpje staat HIER
Meer foto's van Peter en Erna staan HIER
En de route van Peter staat HIER

t Zijn altijd leuke uitjes en weer eens wat anders dan intervallen rondom Bedum. In Appelscha train je wat meer je cross-spieren :) We vertrekken met twee auto's vanaf de carpoolplaats en de derde vertrekt uit Lellens. In Appelscha gingen we even na half acht op pad met 12 lopers. Peter had ook nog Erna, Frea en Ria als gast en dat bleken prima onvermoeibare lopers te zijn, die ook wel van een uitdaging houden. De route van ca 14 km die Peter op zijn fiets had uitgest kostte hem wel zijn Garmin. Wij hadden dus de opdacht om in de eerste 8km zo goed mogelijk uit te kijken naar de 410. Helaas hebben we wel van alles gevonden zoals een Suunto, maar niet zijn Garmin. Het voordeel is dat hij straks weer een prima nieuwe kan kopen. Uiteraard bevatte de route naast veel natuurschoon ook de nodige heuvels, de een nog pittiger dan de andere. Trailschoenen zijn dan wel zo handig, dus die had ondergetekende uiteraard aan. Dat moet ook wel, want en filmen en foto's maken en een Garmin zoeken en rennen en dan ook nog proberen de groep bij te houden vraagt om goede spullen. Erg leuk dat Tina, Lianne en 'onze' Erna dit keer ook mee gingen. Volgens mij hebben ze er geen moment spijt van gehad. Toen de diehards 3 km voor het einde een prachtige zandverstuiving zagen waren ze echt niet meer te houden. Dit was de laatste 'hindernis' op weg naar het eindpunt.

Daar bleek de meegebrachte catering meer dan voldoende te zijn.
Het was weer genieten in Apelscha.
Peter bedankt voor de prima route en tot een volgende cross.

Een filmpje staat HIER
Meer foto's van Peter en Erna staan HIER
En de route van Peter staat HIER

Groet,
PeterH
7 Verslagjes heuveltraining: 16 sept - heden 2017
Van heuveltrainingen word je nog sterker, 't is goed voor je looptechniek en -coördinatie, kortom eigenlijk zijn de heuveltrainingen voor alle LB'ers goed voor welk nivo dan ook!

4e heuveltraining, 15 oktober, Noorderplantsoen 9.30u

heuvel15okt2017
Foto's en filmpjes van PeterH staan HIER.
Uitgerekend op een van de mooiste zondagen in oktober van de afgelopen jaren (!) vond de 4e heuveltraining én de Marathon Amsterdam plaats. Voordat we de verrichtingen van Erika, Peter e.a. via de app gaan tracken, is er om half 10 de heuveltraining. Althans voor de meesten. De lopende delegatie Bedum dacht met vertrek om 9 uur uit Bedum het wel te gaan halen, waardoor als een kettingreactie ook de degelatie uit Zuidwolde en de Korreweg iets wat laat in het Noorderplantsoen arriveerde :) Daar was al een grote groep o.l.v. Henk Schuit begonnen aan de warming-up. Lang geleden of misschien wel nooit dat er 21 personen de bladeren en kastanjes in het Noorderplatsoen kwamen plat trappen. Henk had weer een uiters gevarieerd programma samengesteld. Beginnen met fartlek met pionnen, versnellingen over de dijk, en de estafetteloop over een kort maar pittige traject. Tussendoor wat stops om er voor te zorgendat de diverse nivo's voldoende rust kregen en voldoende tijd was om over en weer de socialisen, want er waren weer veel nieuwe gezichten. Heerlijk die mix van LBers, PeterSport en andere belangstellenden. Uiteraard was het slotakkoord deze morgen weer de grootste heuvel, die je 2-4 keer mocht beklimmen. Dit keer zonder de (gevreesde) honden achter ons aan. Na de cooling-down had Marieke nog gezorgd voor een heerlijke catering. Daarvoor wordt ze uiteraard nog hartelijk bedankt (de koffie houden we nog te goed :) )! En het was natuurlijk super dat Bart er weer was! Hij liep zelfs 20km die ochtend! Henk: bedankt: het was weer een heerlijke training en een goed begin van de mooie dag. Daarna vertrok de voetenwagen weer richting Beijum, Zuidwolde en Bedum, waarbij enkelen nog op het idee kwamen om de Kardingebult mee te pakken op de terugweg.

Groet,
PeterH, Strava atleet:
https://www.strava.com/athletes/1874611



3e heuveltraining, 1 oktober, Noorderplantsoen 9.30u


Heuvel1okt2017

Foto's en filmpje van PeterH staan HIER.
Om 9u30 stonden 14 enthousiaste deelnemers aan deze derde heuveltraining van dit seizoen klaar bij 'Zondag'. Een viertal was met de benenwagen uit Bedum (!) en Zuidwolde/Beijum, anderen ook lopend vanuit het zuiden/westen. In tegenstelling tot zaterdag was het prachtig weer! Dat kun je wel zien op de foto's, die HIER staan. Na een kort voorstel rondje starten we met een warming-up door het park. We zijn zeker niet de enige: er is een groepje bootcampers (die flink de aandacht trok van enige heren :) ) en nog een groepje hardlopers. Tevens gedurende het uur dat we bezig zijn: honden, echt veel honden! En heeeel veel kastanjes. Peter laat ons na de warming-up een fartlek doen, waarbij de pionnen zich verplaatsen over de heuvels. We treffen daar zelfs Nordic Walkers aan, die toch wel erg met hun stokken aan het zwaaien zijn. Na die 8 min durende exercise begeven we ons naar de trappen, die we ook eens vlot gaan nemen. Hè, opnieuw loopt er een NW door ons parcours. Via enkele achtjes af en weer op de heuvel, die af en toe best glibberig is, zijn we inmiddels aandig opgewarmd. Bij de grootste heuvel krijgt Remko een van de vele honden achter zich aan. Vanessa en de verslaggever zien het allemaal voor hun neus gebeuren en - laf dat ze beiden zijn - grijpen ze uiteraard niet in. Gelukkig loopt het goed af met Remko en wordt 'Fikkie' definitief getouwd door de baas. Die grote heuvel blijft een pittige, zeker als je de trappen afwisselt met de free-style beklimming. Het uur vliegt om. Geïnspireerd door de bootcampers beëindigen we de training met enkele squats, waarvan 'toevallig' ook een filmpje gemaakt is. De mix van LBers en PeterSport is wat mij betreft erg geslaagd en het levert ook weer wat nieuwe Strava volgers op. Extra leuk! De diverse benenwagens gaan daarna weer huiswaarts, waarbij de verste lopers zo maar even dik 25km kunnen bijschrijven op Strava voor deze ochtend.
Namens allen: Peter bedankt voor de prima heuveltraining!

Groet,
PeterH, Strava atleet:
https://www.strava.com/athletes/1874611

2e heuveltraining, 24 september, Kardinge

Heuvel24sept2017-2
Foto: PeterP
De zondag past toch veel beter bij de heuveltrainingen blijkt maar weer. Of kwam het doordat Evelyn een berichtje over 'de catering' gechat had? We zullen het nooit weten. Nu 11 enthousiaste deelnemers, die door de mist niet echt konden zien waar ze liepen. Dat was dan ook meteen de reden dat de wadlooptocht deze morgen niet door ging. Kardinge is voor velen 'gesneden koek', maar het blijkt een geweldige lokatie voor een pittige heuveltraining. Vlak bij Sander, dus die verwachten we ook wel een keertje. Voor Jan en Petra een prima ligging om een enkeltje (Jan) dan wel retourtje huis (Petra) er aan vast te knopen. Leuk om weer twee nieuwe gezichten van PeterSport (o.a. Idhuna Tardjopawiro naast HenkS). En goed dat Bart er ook weer is!
Uiteraard worden Jan & Evelyn bedankt voor de catering!
Volgende keer is de verslaggever er ook weer bij, dus dan weer een meer inhoudelijk verslag van de training :)

Groet,
PeterH

Heuvel24sept2017-1
Foto: PeterP: wel erg veel mist dit keer.

1e heuveltraining, 16 september, Noorderplantsoen

Heuveltraining16sept2017
Foto: PeterH; de rappe dame van PeterSport is: Kim de Jong
Het was voor de verslaggever even puzzelen hoe de heuveltraining in te passen in zijn duurloop, terwijl de regen met bakken uit de hemel kwam. Remko ging net weg toen hij nog niet loop-kleding-aangekleed was. Het is een half uurtje rennen naar 'Zondag'. Natuurlijk was er geen grote opkomst verwacht - iets met te veel wedstrijden op deze zaterdag - maar dit was wel heel mager. Maar de pret was niet minder. Het Noorderplantsoen is heel mooi (en glibberig!) in de herfst. Geweldige versnellingsoefeningen met de pionnen, tegen de heuvels, over de dijk, de grote heuvel, en achtjes rond de middelste heuvel. Na een uurtje waren we niet alleen nat van buiten, maar ook van binnen. De verslaggever ging daarna verder op pad, via Runnersworld voor wat extra brandstof en na een ruime 3 uur was hij weer terug op de basis. PeterP bedankt voor deze goed bestede zaterdagmorgen.

Groet,
PeterH


De verslaggeving van 2016 staat HIER, 2015: HIER, 2014: HIER en van 2013 HIER.
8 LBers in de come back en hardlopen met je hond(je)

Canicross25febr2018-1
Foto: Michel met Tara (rechts)
Er wordt druk getraind ter voorbereiding op het hardloopseizoen met de vele wedstrijden waaronder de voorjaarsmarathons. Ook zijn er LBers aan het terugkomen na meer dan een jaar uit de running geweest te zijn, zoals o.a. Bart, Michel, Elly en Harry.
Michel gebruikt daarvoor als extra stimulans zijn hondje Tara. Hij neemt deel aan een clinic georganiseerd door Steenbok Sport. De coach is Adriana Overgoor. Michel is er erg enthousiast over. Als je ook eens een training van Adriana wilt bijwonen, kijk dan eens op: hardlopenmetjehond.nl

Natuurlijk hopen we Michel (al dan niet met Tara) en de anderen snel weer eens op de LB-training te zien. Succes met jullie come back!

Canicross25febr2018-2

Wedstrijdverslagen naar boven

1 Verslagje Blaauwbekmarathon, 6 februari 2016
Al geeft mijn hartslagmeter slechts 141 aan, het voelt zwaar zat zo. Vooral omdat ik bij het passeren van de finish, door de drukte, geen drankpost heb gezien en ik nu al dik 10 km geen drinken en de broodnodige bananen heb gehad.....
Het is al even geleden dat ik een marathon heb gelopen. Een snelle tijd op de marathon is voorlopig niet één van mijn doelen. Maar om niet in een trage ultraloper te veranderen, gebruik ik de marathons als tempotraining. Als ik alleen train, vind ik het al een hele opgave om 20 km op tempo te lopen en verval ik meestal al snel in een comfortabel tempo.

De ontvangst in Winschoten is goed geregeld. Zelfs voor het halen van je startnummer staan er vriendelijke dames klaar om je de weg te wijzen. Een aantal oude gele streekbussen staat klaar om ons naar de start in Blauwestad te brengen. Deze bussen ken ik goed uit mijn jeugd. De rode bekleding van de stoelen die hier en daar met ducktape zijn gerepareerd. De schroeven achter in de rugleuning waar ik heel wat ritjes naar heb zitten turen. De nooduitgang in het dak die, bij gebrek aan een airco, half openstond als het warm was. Ook de bijna misselijkmakende geur van diesel doet denken aan de jaren zeventig. In Blauwestad aangekomen praten we, in een verwarmde tent, nog wat bij met bekenden .

De start is om 11 uur. Ook de halve, waar Vanessa aan mee doet, start om 11 uur. De eerste helft lopen we hetzelfde parcours. Ik zie een vijftal lopers redelijk hard weg gaan. Ik weet dat in ieder geval één daarvan ook de hele loopt. Al snel loop ik alleen op gepaste afstand van de koplopers. De wind giert over het open landschap. Al snel rennen we langs het Oldambtmeer en ik geniet van de leegte. Ik wil de eerste 21 km in 1:30 lopen en dan maar zien hoe lang ik het volhou. Heel eventjes loop ik samen met een halve marathonloper die ook 1:30 wil lopen maar al snel moet hij afhaken. Ik beuk in mijn eentje gezellig tegen de wind in. De koplopers zijn allang uit beeld en achter me wordt het ook leeg. Ik voel mijn rechterbil en hamstring weer moeilijk doen en ik denk er sterk over om bij de halve te stoppen. Om niet aan het ongemak te denken, concentreer ik me op het landschap en de mooie huisjes en boerderijtjes die er te koop staan. We passeren Finsterwolde, Beerta en Reiderwolde voor we weer in Winschoten zijn.

Als ik in 1:32 de finish van de halve passeer en de speaker de mensen oproept om de baan vrij te maken zodat ik erlangs kan voor de volgende helft, ren ik toch maar door. Na de aanmoedigingen bij de finish wordt het stil. Een parkje door, gevolgd door een 2 kilometer lange rechte weg langs een sloot. Ik heb geen idee of er nog iemand voor me loopt maar ik vermoed van wel omdat er een motor met de eersten meereed. Als ik na 25 km weer bij het meer ben en kilometers ver kan zien, zie ik inderdaad een loper en een motor. Die ligt minstens 2 kilometer voor. Maar ik heb nog 17 km te gaan. Een mooie motivatie om niet in te zakken. Tot het uiterste wil ik niet gaan maar een inspanning is wel gewenst. Al geeft mijn hartslagmeter slechts 141 aan, het voelt zwaar zat zo. Vooral omdat ik bij het passeren van de finish, door de drukte, geen drankpost heb gezien en ik nu al dik 10 km geen drinken en de broodnodige bananen heb gehad. Ondanks de frisse wind heb ik een hele droge mond. Als ik bij km 28 eindelijk wat kan drinken en banaan kan eten ga ik op jacht naar de koploper. Het is niet zo dat ik echt versnel maar de koploper lijkt zijn kruit verschoten te hebben. Ik kom snel dichterbij. Als ik hem bij 32 km inhaal, vertelt hij dat hij helemaal leeg is. Ik probeer hem nog wat op te peppen door te zeggen dat we er bijna zijn en loop dan verder. Ik kijk niet meer naar mijn horloge maar probeer de laatste 10 km zo goed mogelijk door te komen. Ik denk na over de motorrijder die met een slakkengangetje voor me uit rijdt. Dik drie uur zo langzaam rijden ziet er ook niet heel comfortabel uit. Zo nu en dan hangt hij dan ook met zijn kont naast de motor.

Echt aanzetten hoeft niet meer. Ik zie niemand achter me. De harde wind maakt de laatste kilometers nog extra pittig. De motorrijder geeft me een duimpje en rijdt rechtdoor terwijl ik de atletiekbaan opdraai. De atletiekbaan doet me denken aan de finish van de Western States 100. Ook daar hoop ik te finishen op een bijna verlaten atletiekbaan. Na de finish word ik goed verzorgd en met een warme deken om naar de kleedkamers gebracht. Een prima georganiseerde loop door een mooi stuk Groningen. Alleen jammer dat deze marathon op dezelfde dag is als de Bedumer Winterloop.

Groet,
Edward
2 Verslagje Verticale kilometer, La Palma, 6 mei 2016
Met alle aanmoedigingen is het onmogelijk om te wandelen en ik pers er nog een slowmotion sprintje uit......
Omdat er toch getraind moet worden voor Amerika heb ik me op La Palma, behalve voor de ultra, ook voor de verticale kilometer ingeschreven. Deze verticale kilometer is wel een van de langere versies. Meestal zijn ze 2 tot 3 kilometer lang maar deze is maar liefst 7,6 kilometer. Misschien dat we daarom hier 1160 meter moeten klimmen ipv 1000. Het voordeel van een langer parcours is dat het minder steil is. Maar voor een plattelander is dit al verschrikkelijk steil! Toch beslis ik op het laatste moment om geen stokken mee te nemen. Met stokken deze verticale kilometer aanvallen heeft toch wat sneus. Ik bewaar de stokken voor de ultra.
We starten om de 30 seconden, zodat je geen file krijgt op de smalle bergpaden. Ik mag om 17:26 uur starten. De Spaanse speaker praat de 30 seconden, als een ware voetbalcommentator, zonder moeite vol. Door op deze manier te starten, loop je het eerste deel door het dorp alleen, door een haag van enthousiast publiek. Zodra je het pad omhoog op rent is het al niet anders. Overal staat publiek je aan te moedigen. Het geeft je net wat extra motivatie om niet - lees minder - te gaan wandelen.
De eerste paar honderd meter klimmen bestaat uit een slingerend pad met veel stenen. Al heel snel verstap ik me en ga ik bijna door mijn enkel. Door alle aanmoedigingen blijf ik rennen terwijl mijn longen al heel snel om een pauze schreeuwen. De wind die bij de start voor afkoeling zorgde is nergens meer te bekennen. Ik ben doorweekt van het zweet. Dan volgt er een stukje asfalt. Dat klinkt makkelijk maar het is heel steil. Ik probeer te blijven rennen en sjok omhoog. Al gaat het tergend langzaam, ik wandel nog niet! Langzaam haal ik enkele, voor mij gestarte deelnemers in. Maar als ik opeens word ingehaald alsof ik stilsta ga ik toch maar even wandelen en kijk hoe de echte mannen naar boven rennen.
Als we de trail weer opgaan zijn er stukjes waar ik me sterk voel en makkelijk omhoog ren, maar er zijn ook delen waar rennen voor mij niet te doen is. Het pad is dan zo slecht of soms helemaal niet aanwezig dat ik niets anders kan dan wat houterig klauteren en balanceren. Het voordeel van deze stukken is dat je weer even op adem kan komen.
Bij de ultra van zaterdag is deze verticale kilometer wat ons te wachten staat na 50 kilometer. Maar dan in tegengestelde richting. Ik denk dat dat een hele rustige afdaling gaat worden en ik dan wat meer tijd heb om van de uitzichten te genieten.
Ik blijf geconcentreerd “rennen” en ben blij verrast als ik in de verte de speaker hoor en een bordje van 7500 meter zie. Nog 100 meter. Het is steil maar ik ren nog. Met alle aanmoedigingen is het onmogelijk om te wandelen en ik pers er nog een slowmotion sprintje uit.
Als ik na 1 uur, 15 minuten en 11 seconden over de finish kom, wat meloen eet en van het uitzicht geniet, voel ik me al snel weer de oude. Heb ik me toch weer niet genoeg ingespannen. Wat dat betreft maakt het ultralopen je tot een luie atleet. Moet toch maar weer eens wat 10 kilometer wedstrijden lopen. De winnaar deed er overigens slechts 48 minuten over. Ik vermoed dat hij geen plattelander is.
Om weer beneden te komen is niet zo makkelijk. Met een klein busje worden we over onverharde smalle wegen teruggebracht. De bustocht lijkt langer te duren dan de klim.
Een verticale kilometer als voorafje voor zaterdag is zeker voor herhaling vatbaar. Nu nog een dagje luieren en vrijdagnacht om twee uur opstaan om met de bus naar de start van de ultra gebracht te worden.

Zonnige groet vanuit La Palma.

Edward
3 Verslagje Transvulcania, La Palma, 7 mei 2016
Transvulcania2016 klein

Dan is het opeens zwart, mijn hoofd voelt als een gong die, na een flinke klap, natrilt. Ik weet even niet meer waar ik ben.......
"Good thing you didn't end up over there"........

"Waar zijn we mee bezig", denk ik nadat we in het donker bij de vuurtoren vertrokken zijn. Bijna 1600 deelnemers worden meteen een smal pad van vulkaanzand op gestuurd. Ik had al een vermoeden dat ik beter wat vooraan had kunnen starten maar dan had ik minstens anderhalf uur in het startvak moeten staan wachten op het startschot van zes uur. Daar had ik zo midden in de nacht geen zin in.

Ik leg me maar neer bij de optocht en wandel, in het donker, braaf mee omhoog. Er is zo vroeg al veel publiek op de been. Ik ben blij dat we dit jaar, de eerste 7 kilometer, geen stokken mogen gebruiken. Dat gaat nooit goed met deze drukte. Soms verlaat ik het pad en banjer door nog muller vulkaanzand om toch wat meer naar voren te "rennen". Tergend langzaam gaat het en al zou ik alle ruimte hebben, erg snel zou ik niet omhoog kunnen rennen in dit vulkaanlandschap. Als ik de eerste verzorgingspost in Los Canarios bereik begint het net licht te worden. Het is daar een groot feest, zoveel aanmoedigingen. Het nadeel van deze race is dat de eerste 50 kilometer hoofdzakelijk omhoog gaan en het veld zich daardoor nooit echt verspreid. Bij de stukjes die ik graag zou willen rennen voel ik me als een VW/Audi-rijder die wil inhalen op een drukke tweebaans 80 kilometer weg. Na een levensgevaarlijke inhaalactie ben je één auto opgeschoten en begint het "spelletje" opnieuw. Nooit kom ik in een lekker ritme.

De route is simpel en er zijn dan ook nauwelijks lintjes en bordjes te bekennen. Voor de La Palma gangers, het is de GR-131 route vanaf de vuurtoren in Faro de Fuencaliente naar Puerto de Tazacorte, met daaraan vastgeplakt een tocht door een rivierbedding en een mooie klim naar de finish in Los Llanos de Aridane. Ook het hoogteprofiel is simpel: klimmen van zeeniveau naar 2000 meter, dan afdalen naar 1400 meter, om vervolgens weer te klimmen naar 2400 meter. Dan de lange afdaling naar zeeniveau, waarna er nog een klim van 400 meter naar de finish volgt.

Ik passeer de finish van de halve marathon in 3:57 en ben verbaasd dat ik al vier uur onderweg ben. Als dit zo doorgaat moet een sub 12 uur finish er wel inzitten. Voel me nog niet moe van vooral het bergop gewandel. Ik heb medelijden met Vanessa die alleen dit stuk gaat lopen. Echt spectaculair kan je dit niet noemen. Bij dit soort wedstrijden kijken ze trouwens niet op een paar kilometer en de halve is dan ook officieel 24,28 kilometer. Nu komt er een stukje waar ik lekker zou kunnen rennen. Het pad mag dan breder zijn, maar het wordt opeens nog drukker. De hele marathon is net gestart. Die starten vanaf het halve marathonfinishpunt en volgen verder dezelfde route als de ultra.

Het uitzicht op La Palma is vooral mooi omdat je na 1000 meter al boven de wolken zit. Helaas is het in de ochtend erg mistig en zie je niets. Maar later klaart het op en lopen we over de vulkaanrand met een prachtig uitzicht op de wolken onder ons in de krater en in de verte Tenerife. Als ik na acht uur en vijfenveertig minuten Roque de los Muchachos, het hoogste punt op 2400 meter, heb bereikt, heb ik er 52 kilometer opzitten. Ik ben het klimmen nu wel zat en kapot van het voortdurend opletten op andere deelnemers. Alsof het terrein al niet genoeg aandacht vraagt. Het is hier druk met publiek net zoals op veel delen van de route. Ik eet behalve veel meloen, koude pasta met rode bieten en mais om daarna aan de urenlange afdaling te beginnen.

Het eerste stuk ken ik al en ik weet dat het goed renbaar is. Ik geef gas en roep: "Passar, Passar" wat volgens mij Spaans is voor passeren. De meesten gaan aan de kant maar het haalt je uit je ritme en voor je het weet hobbel je maar met de meute mee. Veel lager dan 1900 meter komen we eerst niet. Dan begint de echte afdaling. Een rete-moeilijke afdaling met overal scherpe losse stenen. De drukte maakt het nog moeilijker. Eigenlijk is het gewoon te druk. Ook hier lijkt het deelnemersaantal belangrijker dan een mooie race. Nu hoor ik veel "passar" achter mij. Veel deelnemers die ik heb ingehaald stormen mij voorbij. Jaloers kijk ik de kunst van het afdalen af en probeer ze na te doen.

Dan is het opeens zwart, mijn hoofd voelt als een gong die, na een flinke klap, natrilt. Ik weet even niet meer waar ik ben. Ik hoor Spaanse stemmen, open mijn ogen en zie stenen. Shit ik ben gevallen. Van de val herinner ik me niets. Mijn kaak bloed heftig. Meerdere lopers schieten me te hulp. Simon, een Filippijn die goed Engels spreekt, neemt de leiding en zorgt dat de andere lopers hun race vervolgen. Hij controleert mijn kaak en maakt de wond schoon met water. Gelukkig heb ik altijd WC-papier bij me. De pleisters die ik bij me heb zijn te klein, maar Simon heeft grotere. Ook mijn benen zijn beschadigd maar dat zijn vooral schaafwonden. Hij wacht totdat ik weer sta en vraagt of ik alleen de volgende post over 4 kilometer kan bereiken. Ik stel hem gerust en bedank hem voor zijn goede hulp en wens hem nog een mooie race.

Ik daal heel langzaam verder af want echt stabiel voelt het niet meer en ik moet aan Simons opmerking denken. "Good thing you didn't end up over there", zei hij terwijl hij naar de afgrond naast me wees. Maar wandelen gaat zo langzaam en ik heb al zoveel gewandeld, dat ik toch maar weer stukjes afdaling ga rennen. Mijn knie voelt pijnlijk maar ik kan er mee rennen. Ik voel ook dat ik een stukje tand kwijt ben. Ik weet het zeker. Ik ga die laatste 13 km niet meer lopen. Het is mooi geweest. Ik wil graag een beetje heel blijven voor Amerika. Bij de verzorgingspost op 61,9 km meld ik mij bij de eerste hulp. De dames vragen de dokter erbij en die is duidelijk: hechten. Ik versta geen Spaans maar volgens mij roepen ze er een dame bij, die het nog moet leren. Die mag op mij oefenen. Ze heeft er duidelijk zin in. Het gaat natuurlijk mis en na twee pogingen doet de andere meer ervaren dame het maar. Verder maken ze netjes alle wonden op mijn benen schoon.

Ik lever mijn chip in en probeer vervoer te regelen. Want deze verzorgingspost was donderdag de finish van de verticale kilometer. En daar gaat alleen een onverhard pad naartoe. Na wat overleg word ik door een Spanjaard, die als zovelen geen woord Engels spreekt, in een rammelende Jeep naar beneden gebracht.

Misschien moet ik maar wat kleinschaliger races opzoeken met iets meer renbaar terrein. Ik begin die optochten wel een beetje zat te worden. De deelnemers aantallen lopen uit de hand. Ik hoop dat de kleinschalige opzet van de Western States, met zijn meer renbare route, meer een race voor mij is.

Groet,
Edward.
4 Verslagje Slachtemarathon, 4 juni 2016
 De vierde postzegel

Slachte2016-postzegels

Boven een schuur hing 't bord: 'STARTVAKKEN'. Helemaal begrijpen deed ik dat niet. 'Wat heb jij gedaan?' zegt Erik, 'Heb je onder de douche gestaan zo nat ben je' Het zouden de zwaarste 12km gaan worden in mijn marathoncarrièrre..... die vierde postzegel moet ik hebben...


De 5e Slachtemarathon

Het is nu een week geleden: mijn finish in de 5e editie van de Slachtemarathon. Soms is het beter om een verslagje wat later te maken, om het even te laten bezinken. Deze editie van de Slachtemarathon was er ook een om even te laten bezinken, daar zijn alle deelnemers het wel over eens. 
Even terug naar de eerdere edities: behalve die van 2000 heb ik alle drie edities voltooid. In al die deelnames was ik bijzonder tevreden over mijn prestatie. In 2004 liepen we naar de Waddenzee en er stond een prak wind. Toen liep ik probleemloos onder de 3u30 en ook toen lukte het ondanks dat ik slechts 4 weken er voor in Mainz de marathon gelopen had. In die tijd keek ik op naar atleten als Siep Brink. Het is een van de weinige keren dat Siep en ik samen in een marathon gestaan hebben. Ik weet nog dat hij na afloop zei: 'ik heb 20km lang je rug gezien, maar kon niet bij je komen'. In 2008 startten we vanaf de Waddenzee. De bussen vanaf Sneek hadden problemen om op tijd bij de start te komen. Die start was chaotisch. Ik had in het tweede gedeelte een inzinking. We finishten in het sfeervolle Raerd, genoten van de zon en dronken na afloop bier in Sneek en in de tuin te Zuidwolde. Vier jaar geleden waren de weersverwachtingen niet best. Toch bleef 't tijdens de run grotendeels droog. Het onverharde gedeelte voor Achlum was haast niet te doen, maar gelukkig had ik Ger als gids, die ons beiden mooi langs alle blubber loodste. Het laatste stuk was weer tegenwind.  

Slachte2016-1-klein

Net als in 2008 was de start opnieuw bij de Waddenzee. De bussen vertrokken nu vanaf Raerd vanaf 04:55. Dat betekent om 02:30 uit bed en 03:15 op pad. Inmiddels vaste marathonloopmaat Titus, Petra en Erik en PeterP reden met me mee. Onderweg kwamen we  tot de conclusie dat dit wel eens de auto van 3u45min zou kunnen worden, en achteraf gezien had ik daar direkt voor moeten tekenen. Bij Raerd werden we bij de rotonde vriendelijk welkom geheten door een verkeersregelaar, die keek of we wel voor de run kwamen. Waar anders voor op dit tijdstip? Met man en macht was er gedurende de nacht gewerkt om de weilanden enigszins begaanbaar te krijgen, want Raerd e.o. was getroffen door een wolkbreuk. Petje af voor hun inspanningen. Het kon echter niet voorkomen, dat we reeds voor de bus natte sokken hadden. Met de bussen was 't puik geregeld: nauwelijks wachttijd. We zagen een prachtige zonopkomst in de bus en op de waddendijk. De temperatuur was al ruim 16 graden als we naar de loods toeliepen. Daar troffen we de meeste andere LBers aan, alleen Jogchum en Rinze heb ik daar niet gezien. Boven een schuur hing 't bord: 'STARTVAKKEN'. Helemaal begrijpen deed ik dat niet. De tassen werden keurig op nummer in kratten gezet. Goed georganiseerd (kan de 4-mijl nog wat van leren). Uiteraard nog even een laatste pitsstop. Ik loop nog wat rond en als we om 6:15 uur dringend verzocht worden naar de start te gaan wordt het me pas duidelijk: de start vindt plaats IN de schuur. De andere LBers ben ik dan al kwijt. Ook pacingballonnen zie ik niet. Die staan in de schuur. Er is geen doorkomen aan. Met mijn Kodakfototoestel maak ik nog wat foto's-boven-t-hoofd, maar ik zie in de schuur geen ballonnen. Dan maar achteraan sluiten. Als het startschot klinkt snelt Erik Negerman als eerste de schuur uit even later gevolgd door de eerste ballonnen van 3u15. Inmiddels begeef ik me langzaam de schuur in. Er is een gaatje naar links, langs een hek. Even voorpiepen. Er zijn geen LBers meer te vinden en alleen de ballonnen van 5uur zijn er nog. Dan toch maar starten. Vergeet even mijn Garmin in te drukken, omdat ik te druk ben met foto's. De eerste 4 km gaat over een smal weggetje. Er is geen doorkomen aan. Met 'snelle loper(s) links' probeer ik toch wat ruimte te krijgen, anders is het me toch echt te langzaam. Op weg naar de Slachtetil passeer ik de ballonnen van 4u30, 4u15, 4u. De witte ballonnen van 3u45 met PeterP en Erik lopen nu een paar 100m voor me. Na de Slachtetil komt een stuk grasland. Hier passeer ik Jogchum en ga verder met inhalen. Ik hoop bij die witte ballonnen Titus en Petra te treffen om dan als quintet te kunnen finishen in 3u45 (of sneller?).

Slachte2016-2

Het zal bij km 6 geweest zijn als ik aansluit bij de groep. Maar geen Titus en geen Petra. Ik kan het tempo nu even laten vieren en lekker herstellen in de groep. 'Wat heb jij gedaan?' zegt Erik, 'Heb je onder de douche gestaan zo nat ben je'. Het was me zelf nog niet opgevallen, maar mijn shirt plakt inderdaad aardig op mijn rug en mijn pet is ook kledder. Op 10km kom ik door in 50min. Dat is zeker niet te langzaam voor 3u45. Ik blijk al ruim 2 min goed gemaakt te hebben op die afstand. Eigenlijk is dat niet zo heel slim. Ik informeer nog even of ze Titus ook gezien hebben: 'Die loopt vlak voor ons'. Hoe ver ik ook kijk, ik kan hem niet zien en heb ook niet zo veel zin om voor deze groep te gaan lopen. Na even op adem gekomen te zijn, sluit ik me aan bij Peter en Erik. Het is erg leuk om even 'pacer' te spelen, maar de echte pacers zijn natuurlijk die andere twee. De tijd dat ik een groep van 3u45 kon pacen is al lang voorbij. In het dorp Achlum is groot feest: mooi versierd en veel publiek. Kippevel. Ik maakt er foto's en een filmpje. Genieten op en top. Het tweede stuk onverhard komt er nu aan. Gelukkig ligt dat er veel beter bij dan vier jaar geleden. De schoenen blijven zelfs schoon. Het is wel een lang stuk, langer dan ik me kon herinneren. Inmiddels loopt te temperatuur op. Was het bij de start 16 graden, ik schat dat het nu al 25+ is. Samen met de wind in de rug voelt het nog veel warmer aan. De doorkomst op de halve is voor mij 1u50. Is wel iets te snel, maar ook weer niet té.  Wat me wel zorgen baart is dat mijn hartslag aan de hoge kant is. Dit komt ongetwijfeld door de temperatuur.

Gewoon lekker in de groep blijven, dan komt het wel goed. Had ik aanvankelijk 't idee om eventueel na 25km te gaan versnellen, dat leek me nu geen verstandig plan. Sterker nog, ik krijg toch wat moeite de groep te volgen. Als Erik nog op me wacht en prachtige foto's maakt bij de brug, moet ik toch een gaatje laten vallen. Jammer maar helaas. Soms krijg ik nog wel een tweede adem, maar daar reken ik vandaag niet al te veel op. Vanuit 't niets komt Jan Schipper me achterop. Hij blijkt helemaal achterin gestart te zijn en Petra ook. Met zijn tempo is niet mis, in tegendeel. 'De 3u45 groep loopt vlak voor me', vertel ik hem. Ik wens hem succes en vergeet een foto te maken. Mijn Kodak heb ik inmiddels opgeborgen, want als het er op aankomt, dan wil ik niet meer afgeleid worden door het maken van foto's. Bij 26km neem ik een goede drankstop. Mijn benen voelen best zwaar en dat is echt geen goed teken. Ik kom wel weer op gang, maar 5min30/km is niet meer haalbaar. 'Gewoon doorlopen, dan kom je er van zelf', praat ik in mij zelf. Die 750km trainen moet toch echt wat gaan opleveren. Op 30km heb ik 2u41. Niet verkeerd, uurtje er bij en 4 uur moet haalbaar zijn. Natuurlijk weet ik al dat het een zware dag gaat worden, en dat die 4 uur een zware dobber gaan worden. Ik zie bij de 30km al een bezemwagen staan, maar die 12km moeten toch te doen zijn.
Het zouden de zwaarste 12km gaan worden in mijn marathoncarrièrre.
Zo maar uitstappen doe ik niet, als ik geen blessure en het niet zwart voor de ogen wordt, ga ik door, die vierde postzegel moet ik hebben. Inmiddels komen Rinze en Petra mij ook al voorbij. Wie komen me eigenlijk niet voorbij? Het voelt alsof ik lood in de schoenen heb. Bij elke drankpost gooi ik water over mijn pet ter verkoeling. Drinken helpt niet meer, dat levert alleen maar ballast op. Af en toe roep ik woorden, die ik hier niet ga herhalen. Gelukkig ziet trainer Ben me niet! Dit is geen hardlopen meer, maar joggen/wandelen. Bij het laatste onverharde stuk krijg ik toch weer even de geest: door de afwisseling kan ik weer een aardige cadans vinden. Maar doordat er zoveel vette klei ligt, worden de schoenen, die toch al zwaar aanvoelden, nog zwaarder. De pacer van 4uur is me inmiddels ook al gepasseerd, en hij kon 't tempo ook niet volhouden. Even later komen de ballonnen 4u15 me voorbij. Ik kijk al lang niet meer op mijn Garmin, want de eindtijd boeit me echt niet meer.

Wel kijk ik af en toe achterom. Ik ben een beetje bang dat ik voor de tweede maal gepasseerd zal worden door een loopster uit Leens. De eerste keer was dat in Diever. Toen had ik mijn dag niet. Gelukkig blijft me dat vandaag bespaard: zij doet niet mee. Rond km 40 komt Dick langszij. Ook hij heeft 't zwaar, maar hij heeft in de voorbereiding ook minder kilometers kunnen trainen. Samen maken we het beste van de laatste kilometers. Hij spoort me aan te blijven lopen, maar dat lukt me echt niet meer. Raerd komt in beeld, maar wat kunnen 2km nog ver zijn. Nu lach ik er om, maar een week terug….? Bocht naar rechts, hekken voor de toeschouwers, die staan er gelukkig niet, zo wil ik ook niet gezien worden. Nog 500m, even stoppen nog, want ik wil hardlopend over de streep. Dat lukt! Gelukkig hoor ik gelijk mijn naam! Mijn loopgroepmaatjes zijn ook allemaal binnen, behalve Jogchum hoor ik.

Slachte2016-3

Een blikje drinken, een bankje, even zitten, lukt niet echt, even liggen in het gras, heerlijk, ogen dicht, mijn maag protesteert, bekend verschijnsel, het is warm, ik heb 't warm, tas ophalen, schaduwplekje zoeken, maag blijft vervelend, en ik ben de chauffeur: hoe moet dat nu, Petra moet nog post bezorgen, Stefan loopt zo maar 3u12: hoe doet ie dat,  Edward 3u19, Titus heeft 10min bij de EHBO gezeten voor zijn kuit, Petra net boven de 4uur, Jan loopt onder de 3u40, hoe kan hij dat, de topper, we zijn allemaal toppers, TE HEET, dat was het echt, zo blij dat ik gefinisht ben, zo blij, mijn maag blijft protesteren, en daar is maar één oplossing voor (….), HET HELPT, ben weer de ouwe, droge kleding aan en op weg naar de auto, met VIERDE postzegel, stapvoets rijdend naar de weg i.v.m. strompelende hardlopers haha, ik heb zin om even heerlijk gas te geven, we zijn allemaal uitgelaten in de auto, want we hebben 't gewoon geflikt: de 5e Slachtemarathon, pacers Peter en Erik, 3u45, dat doen ze gewoon,  Titus, voor het eerste boven de 4 uur, en Petra, die nog voor twee wijken post moet bezorgen, wat 'n kanjer, en mijzelf: een onvergetelijke (langzame) vierde Slachtemarathon, je kunt nog zo veel trainen, het garandeert niets, en al helemaal niet op de magische 42km, het doet iets met je lichaam, wat je niet echt kunt trainen, en al helemaal niet bij deze temperatuur, ongeveer helft van de 362 mannen 50+ nog achter me (187e), hoe kan het, het was dus ECHT zwaar, en niet zo'n beetje, veel uitvallers, bijna 500 niet over de finish gekomen.

Als Titus en ik in Zuidwolde zitten en al menig biertje gedronken hebben, krijg ik de zoute nootjes nog niet naar binnen: een te droge mond, en dat na al die biertjes? Hoe kan dat? En toch was 't zo!

Als ik het nu niet opschrijf, weet ik dat over 4 jaar niet meer, of over 2 jaar: want dan is er een extra editie. Ik weet nog niet of 2018 opnieuw een Slachtejaar gaat worden. Deze editie heb ik  nu nog niet verwerkt. In ieder geval is er in 2016 nog een revanche, daar zijn Dick, Titus en ik het al over eens: de 20e  Berenloop, hopelijk voor mijn de 14 hele marathon op Terschelling in een nieuwe leeftijdsklasse.

Groet,  
Peter

N.B. Op de donderdag er na een extra lange herstelloop in Harkstede met collega Antje. Ging puik, de benen doen 't nog. Niets geforceerd, niets beschadigd. Goede beslissing geweest rustig te finishen. Ook Jan en Erik zijn er om rustig (?) te herstellen.

5 Verslag Western States Endurance Run, 25 juli 2016
Once upon a time in the west.

De dames die me inhalen zijn de vriendelijkheid zelve en lijken er plezier in te hebben...........
Waarom vind ik dit leuk? Ik klim gestaag door. Maar leuk is dit echt niet. Dat mijn benen wat moe voelen is normaal. Maar ik heb nog niet vaak maagproblemen gehad. Misselijk bij elke stap............
"We do everything in our power to make you finish the race, but remember that it is ok to drop out if you don't have your day"


Waarom doe ik dit? De ijsblokjes onder mijn pet zijn alweer gesmolten. Ik voel me uitgedroogd maar als ik het water dat ik bij me heb drink, begint mijn toch al pijnlijke maag nog meer te protesteren. Hoelang nog tot de volgende post waar ze verse ijsblokjes hebben, ik mijn hoofd kan laten koelen met ijswater en hopelijk iets eet- en drinkbaars kan vinden?

Ik ben op weg naar Devils Thumb op 76 km. Op papier een korte klim uit de canyon, maar in deze omstandigheden een verschrikkelijke berg. Ik voel me sinds de afdaling uit Last Chance al niet meer lekker. Kan niets eten en drinken. Zo nu en dan haal ik iemand in of word ik ingehaald. De tijd van het uitwisselen van beleefdheden zoals: "how you're doing/feeling", "on your left/right" of "be strong" is allang voorbij. Meestal kijken we mekaar nauwelijks aan en verder dan wat onverstaanbaar gemompel komen we niet. Zwijgend berusten we in ons vrijwillig gezwoeg. Praten valt sowieso niet mee in deze stoffige omgeving, al moet ik toegeven dat de dames daar geen last van lijken te hebben. De dames die me inhalen zijn de vriendelijkheid zelve en lijken er plezier in te hebben. Het plezier is bij mij op dit moment ver te zoeken al bevind ik mij in een prachtige wildernis uit een oude Western film. Door het opstuivende stof weet je dat er iemand voor je loopt. Kurkdroog en zelfs te heet voor die paar Aziatische genen die ik zou moeten hebben. De canyons. Ik was er al bang voor.

{rokbox album=|WS| thumbcount=|1|}images/nieuws/2016/WesternStates/WS_4.jpg {/rokbox}

Vanmorgen was het in Squaw Valley nog best fris. Een cowboy met shotgun schiet ons om 5 uur precies de berg op. Met handschoenen en een windjasje aan begin ik aan de eerste en langste klim over The Granite Chief. Een makkelijke klim over een onverharde weg de skihelling op. Ik wissel wandelen en rennen af en ga relaxed naar boven. Iedereen is nog erg spraakzaam en ik heb genoeg tijd om het berglandschap bij zonsopgang te bewonderen. De zon, die de soms nog besneeuwde bergwanden doet oplichten, is nu nog aangenaam. Achter ons wordt Lake Tahoe zichtbaar. Het laatste deel van de klim wordt wat moeilijker als we de brede onverharde weg verlaten en er zelfs even met handen en voeten moet worden geklommen om de Emigrant Pass te bereiken.

Na een klein uurtje te hebben geklommen ben ik boven en doe ik mijn jasje en handschoenen uit en begin aan een mooie afdaling over een single track. Het veld is al zover uit elkaar dat ik alle ruimte heb. Ik geniet van de renbare afdaling, maar omdat 100 mijl best ver is hou ik de rem er nog even op. Soms is het nog wat blubberig door smeltende sneeuw en we moeten een paar keer over een stukje sneeuw. Het is moeilijk om niet afgeleid te worden door de uitzichten, de kleurige planten en grote zwevende vlinders. Maar bij een bergtrail moet je altijd opletten waar je je voeten neerzet. Een bijna struikelpartij maakt me weer scherp. Bij de eerste post, Lyon Ridge, vul ik mijn drinken bij en eet wat. Voordat ik het weet ben ik bij Red Star Ridge. Hier is het al behoorlijk warm en ik pak mijn woestijnpet uit mijn dropbag die hier voor me klaar ligt en vul deze voor het eerst met ijsblokjes. Vervolgens nog een stukje verder afdalen over een ietwat stenige singletrack naar Duncan Canyon, waar ik, zoals bij elke post, vriendelijk begroet wordt: "Welcome to Duncan Canyon" en vervolgens loopt er iemand mee om je te helpen. Wat een verschil met de Europese ultra's waar het deelnemersaantal belangrijker lijkt dan een mooie race. Ook bij het halen van je startnummer was het een gezellige boel. In plaats van uren in de rij te wachten op je startnummer zoals bij de UTMB, wandel je hier naar binnen en word je geholpen met bijbehorende Amerikaanse vriendelijkheid. Je voelt je echt welkom en niet slechts een nummer. Tijdens de race heb ik, ondanks dat het grootste deel uit single tracks bestaat, altijd de ruimte gehad en liep ik meestal alleen door de wildernis.

Vervolgens op naar Robinson Flat waar Vanessa op me wacht. Dit deel hebben we vorige week al samen gerend en de klim naar Robinson Flat stelde niet zoveel voor. We maakten er nog grapjes over. Maar nu is het loodzwaar. Alsof het steiler is. Vorige week was het een zeldzame bewolkte dag en was het zelfs koud op Robinson Flat. Nu is het heet met geen wolkje aan de lucht. Rennen naar boven doe ik vandaag maar niet. Ik wandel omhoog.

{rokbox album=|WS| thumbcount=|1|}images/nieuws/2016/WesternStates/WS_2.jpg {/rokbox}

Boven bij Robinson Flat is het even schrikken van de drukte. Onderweg loop je heerlijk alleen door de wildernis en kom je geen mens tegen. Het is dan moeilijk oriënteren als je na een klim terecht komt in een menigte joelende Amerikanen. "Awesome, good job, looking strong". Gelukkig hoor ik Vanessa schreeuwen. Ze staat netjes achter een lint. Ze mag me niet helpen bij de post. Ik drink en eet wat, laat mij afkoelen met ijswater en ga daarna naar Vanessa. Even zitten op een steen terwijl Vanessa me afdroogt en opnieuw insmeert met zonnebrand en anti-insecten spray. Ik zit nog mooi op een 24 uur schema terwijl ik heel rustig aan gedaan heb. Eigenlijk gaat het best lekker. Nu een kleine klim en vervolgens een lange renbare afdaling de eerste echte canyon in. Ik heb er zin in.

Het afdalen gaat lekker al twijfel ik soms of ik op de goede route zit. De lintjes zijn biologisch afbreekbaar en richten geen schade aan als ze opgegeten worden door "wildlife". Hopelijk smaken ze niet lekker anders zijn ze misschien al opgegeten denk ik nog, als ik een poosje geen lintje heb gezien. Via Millers Defeat en Dusty Corners kom ik bij Last Chance, de laatste post voordat ik de canyon in duik.

Waarom vind ik dit leuk? Ik klim gestaag door. Maar leuk is dit echt niet. Dat mijn benen wat moe voelen is normaal. Maar ik heb nog niet vaak maagproblemen gehad. Misselijk bij elke stap. Uitgedroogd terwijl ik niet kan drinken. Ik gooi nog  een zoutpil naar binnen maar het lijkt niet te helpen. Ik mis mijn stokken, maar in deze race zijn alle hulpmiddelen verboden. Ik heb spijt dat ik onder in de canyon alleen mijn pet in het beekje heb gedrenkt en zelf niet helemaal in het ijskoude water ben gaan liggen om af te koelen. Ik probeer mijn gedachten af te leiden door me voor te stellen hoe het hier vroeger was.

Ooit was dit het leefgebied van de indianen, die in de winter aan de voet van de bergen leefden en in de zomer de bergen introkken voor voedsel. Hun land werd langzaam ingepikt door de "westerling". Dit landje pikken, wat hand in hand ging met het indianen vermoorden kwam in een stroomversnelling toen er aan de westkant van de bergketen goud werd ontdekt. Een scalp van een indiaan leverde 5 dollar op. Tenminste 120.000 indianen zijn er in deze periode in California vermoord. The “Forty-Niners” - genoemd naar het goldrush jaar 1849 - begonnen de huidige western states trail te gebruiken als handelsroute tussen de zilvermijnen in Nevada en de goudmijnen in California. Als ik er zo over nadenk is er niet zoveel veranderd. Deze tactiek wordt nog steeds toegepast als er geld te verdienen valt. De trots van de Amerikanen is soms moeilijk te begrijpen. In Auburn, een oud mijnstadje waar ik hoop te finishen, hangt bij veel huizen de Amerikaanse vlag altijd uit. Soms geflankeerd door een levensgrote kartonnen Trump.

Als ik eindelijk Devils Thumb heb bereikt neem ik de tijd om af te koelen bij een emmer met ijswater en klets wat met een vrijwilliger. Hij vertelt dat ik nog makkelijk onder de 24 uur kan finishen. Het laatste stuk is makkelijk en daar kan je veel tijd goedmaken. Op dit moment kan de eventuele finishtijd mij niet boeien. Ik maak me meer zorgen over hoe ik deze berg afkom. Ik voel me ziek. Hij is erg behulpzaam maar na 10 minuten vindt hij toch wel dat ik weer moet gaan rennen. En gelijk heeft hij.

Van Devils Thumb naar Michigan Bluff. Ook dit deel heb ik vorige week al een keer samen met Vanessa gerend. Het was toen al een beetje warmer maar nu is er geen wolk te bekennen en is het heet. Zeg maar gerust bloedheet. De renbare afdaling naar Eldorado Creek is met tenminste 40 graden opeens best moeilijk.

Het mooie van Amerika is dat jezelf verantwoordelijk bent. Je hebt geen gezondheidsverklaring nodig om mee te doen zoals in Frankrijk of Italië. Als je gekwalificeerd bent mag je ervan uitgaan dat je weet wat je doet. In Nederland worden wedstrijdjes bij temperaturen boven de 25 graden soms al afgelast. Hier bestellen ze bij temperaturen boven de 40 graden wat extra ijsblokjes. In de camper hangen talloze warning- en dangerstickers waarop staat dat een apparaat levensgevaarlijk is en "could result in death or serious injury". Net als bij het gebruik van deze apparaten blijf je bij de Western States zelf verantwoordelijk.

Als ik word ingehaald door een man in een Bruce Springsteen blouse voel ik me een beetje dom in mijn strak zittende hightech salomon singlet. Loshangende natte kleding is denk ik een betere optie met deze hitte. Al heb ik lang gerust bovenaan bij de verzorgingspost op Devils Thumb, waar ik meer dood dan levend aankwam, eten en drinken gaat nog steeds niet en ik voel bij elke stap mijn maag ineenkrimpen. Waarschijnlijk doordat ik te weinig calorieën binnen kan krijgen ben ik zeer instabiel bij het afdalen. Al het eten staat me tegen.

Bij Eldorado Creek word ik geholpen door een jonge dame die mij een vaag snoepje geeft om op te zuigen tijdens de beklimming. "It will help your stomach to settle" zegt ze. Ik voel me zo rot dat ik niet eens vraag of het vegan is en al zuigend begin ik aan de klim. Is dit echt dezelfde klim als vorige week?

Bij Michigan Bluff aangekomen voel ik me totaal gesloopt. Het snoepje heeft niet geholpen. Ik ben ervoor gewaarschuwd om hier niet te stoppen. Vanaf hier wordt het alleen maar makkelijker. Een arts stelt wat vragen en ik probeer hem uit te leggen dat ik behoefte heb aan mierzoete sportdrank. Maar, net zoals in de UTMB, hebben ze hier vage smerige naar watersmakende isotone drank. Verder Cola, Sprite en Mountain Dew. Niets smaakt me. Het maakt me alleen misselijker. Dan maar een groentebouillon proberen. Dat was de smerigste bouillon die ik ooit heb geproefd en na 1 slok krijg ik het niet meer weg. Enigszins licht in mijn hoofd vertrek ik richting Foresthill waar Vanessa op me wacht.

Het brede onverharde pad is na alle singletracks met veel stof en stenen een aangename verrassing. Het moeilijkste heb ik gehad. Maar al is het een prachtige weg die zelfs langzaam afloopt op veel plaatsen, rennen lukt me nauwelijks. Ik probeer een paar keer te kotsen maar ook dat lukt niet. Dan hoor ik een dame achter me schreeuwen: "Wrong way". Ik heb de afslag naar de trail gemist. Ik ben er helemaal niet meer bij. Tegen beter weten in hoopte ik stiekem dat er alleen nog zulke brede glooiende onverharde paden zouden volgen. Het calorieën tekort maakt me zwak. Ik moet wat eten, maar zelfs de dadels krijg ik niet weg. Terug op de trial begin ik aan een mooie afdaling, waar ik normaal gesproken heel veel plezier aan zou beleven, maar nu lukt het voor geen meter. De klim naar Foresthill is dodelijk. Mijn evenwicht is ver te zoeken. Meerdere malen raak ik uit balans en als ik even op adem wil komen is het moeilijk om op de scheve helling te blijven staan.

{rokbox album=|WS| thumbcount=|1|}images/nieuws/2016/WesternStates/WS_1.jpg {/rokbox}

Verdwaasd bereik ik Bathroad. Eindelijk een stuk asfalt. Vanaf hier mag Vanessa meelopen tot voorbij de verzorgingspost tot aan California street. Maar ik zie haar niet. Het is nog anderhalve mijl heuvelop naar de verzorgingspost in Foresthill. Ik wandel omhoog en na een mijl zie ik haar. Ze was na anderhalf uur belaagd te zijn door muskieten (ongeveer 100 muggenbulten) teruggelopen om bovenaan Bathroad op mij te wachten. Ze is vrolijk maar ik kan niet meer. Praten kost me moeite. Vanessa heeft ooit in Lake District een race moeten opgeven. Ze stond te janken in de bergen omdat ze niet meer verder kon. Zelfs wandelend niet. Ik pest haar daar altijd mee maar ik kan me nu voorstellen hoe dat is. Ik moet liggen. Gelukkig is dit een post waar de auto's aan het parcours geparkeerd staan en ik even de camper in kan duiken. Ik ga echt niet verder. Dat ik mij drie jaar lang heb moeten kwalificeren en van geluk mag spreken dat ik dit jaar ingeloot ben, is geen reden om hier te sterven. Vanessa stelt me gerust en zegt dat als ik een paar uur ga slapen ik nog tijd genoeg heb om te finishen. Maar slapen lukt niet. Ik moet wat drinken en eten. Mijn plas is donkerrood. Ik probeer van alles maar niets smaakt. Ik weet niet hoe ik moet liggen en moet oppassen met bewegen omdat de kramp - soms in spieren die ik niet eens ken - er makkelijk inschiet. Ik herinner me de woorden van de racedirector bij de briefing: "We do everything in our power to make you finish the race, but remember that it is ok to drop out if you don't have your day".

Waarom doe ik dit? In ieder geval niet om koste wat het kost te finishen. Pijn is niet erg. Dat is te verwachten als je aan zoiets begint. Maar misselijk en uitgedroogd zonder genoeg calorieën nog 60 km door de nacht banjeren is niet waarom ik dit doe. Na bijna 3 uur gerust te hebben zonder enige verbetering laat ik Vanessa mijn polsbandje doorknippen en inleveren bij de verzorgingspost. 100 kilometer ipv 100 mijl heeft de Western States voor mij geduurd. Ik heb mijn dag niet. De hitte heeft gewonnen.

Ik blijf achterin de camper op bed liggen terwijl Vanessa ons naar de finish in Auburn rijdt. Het is een raar gevoel om daar naast de atletiekbaan waar de lopers de hele nacht door finishen in de camper te liggen. Ik luister naar de speaker die alle lopers die finishen binnenhaalt. Bij elke deelnemer hoor ik gejoel. Om een uur of drie in de nacht begint mijn maag te settelen en kan ik weer wat eten en drinken. De volgende ochtend, terwijl de deelnemers nog steeds finishen, is het moeilijk voor te stellen waarom ik gestopt ben met nog 15 uur de tijd om een lullige 60 kilometer te overbruggen. Zeker omdat het ook nog het makkelijkste deel van de route is en het 's nachts wat koeler is. Maar ja, achteraf is het gemakkelijk om een koe in de kont te kijken.

Waarom doe ik dit? Misschien wel om uit het veilige onbenullige leventje te stappen. Even te ontsnappen aan de tot een winstmaximalisatiemachine gereduceerde samenleving. Weg van alle media die je wil laten geloven dat je gelukkig wordt van consumeren. Weg van alle media die je wil doen laten geloven dat de wereld een gevaarlijke plek is. Hoe ik ook heb afgezien, ik heb weer even kunnen ervaren wat het is om te leven in plaats van te bestaan.

Om met de woorden, die vriend, ultraloper, filosoof en kunstenaar George mij stuurde nadat ik gestopt was, af te sluiten: "Er zit meer wijsheid in de acceptatie van het feit dat al onze doelen uiteindelijk toch onbereikbaar en zinloos zijn, en dat het leven gaat om een instelling in plaats van doelen halen".

Groeten uit het zonnige California.

{rokbox album=|WS| thumbcount=|1|}images/nieuws/2016/WesternStates/WS_3.jpg {/rokbox}
6 Verslag Runforest Run & Swim, Gieten, 3 juli 2016
Een beetje te veel!

Kennelijk lette ik dus niet goed op en kwam daardoor twee keer langs het bordje van 1 km....
Vandaag met elkaar naar Gieten geweest voor de Runforest Run & Swim. Vanochtend scheen de zon nog lekker maar helaas een paar beste buien gehad daar en het bos was al zo nat. Eerst waren Iris en Eddie aan de beurt. Iris zwom de 500 meter in een mooie tijd van 8,5 minuut en daarna mocht Eddie het bos in. 'Loodzwaar' zei hij toen hij de finish passeerde en hij zei nog: goed opletten, je loopt zo verkeerd. Ik dacht: oh nee hè, ben niet zo goed in spoorzoeken. Om kwart over 1 startten de dames voor de 1000m zwemmen en 10 km lopen. Ik kon niet mooi in m'n ritme komen met zwemmen, kan gebeuren maar daardoor voelde het wel extra zwaar. Ik dacht nog met lopen pak ik wel weer wat terug, maar dan moet je wel de lintjes volgen ! Kennelijk lette ik dus niet goed op en kwam daardoor twee keer langs het bordje van 1 km. Ik dacht: hè hoe kan dat nou, help waar moet ik nu langs. Daardoor ben ik dus een behoorlijk stuk verkeerd gelopen, meer dan een kilometer, niks aan te doen, gewoon doorgaan. Inmiddels kwam ik ook een man tegen die was ook al verkeerd gelopen, dus maar samen verder. Tot halverwege de kuiten door het water, glibberen. Toen ik de finish passeerde had ik 12,6 km op m'n horloge, beetje teveel dus, maar wel genoten was een mooie ervaring.
Allemaal maar een ijsje gekocht en met een voldaan gevoel weer naar Bedum terug gereden.
Nu maar weer lekker doortrainen voor de triatlon van Klazienaveen.
 
Groetjes,
Carla
7 Verslagje triathlon, Klazienaveen, 17 juli 2016

Voor de zekerheid heb ik wel nieuwe tubes om de velgen laten leggen, “better safe then sorry!”. Nu ik meer triatlons in open water ga doen heb ik dit jaar ook besloten om een wetsuit aan te schaffen.
Soms moet er even diep gegaan worden om het lichaam hard te maken, maar ik houd er altijd rekening mee: “Geen enkele training is belangrijker als blessurevrij blijven!”.



"Bij Klazienaveen hoort natuurlijk een verslagje"
 
Maandag 11-07-2016

Na 3 maanden trainen voor de Halve Triatlon Klazienaveen, is de laatste voorbereidingsweek alweer begonnen. Vandaag de laatste hardloopsessie, 10x 400meter, afgewerkt. Nog twee trainingen (morgen 1500meter zwemmen, woensdag 40-50km los fietsen) te gaan en dan rust. Zondag 17 juli is het alweer zover.

Vorig jaar stond ik aan de start met 1690 trainingskilometers, dit jaar zijn dat er 1930 geworden. Toen werd de eindstreep in 5 uur en 40minuten gehaald. Nu ik weet wat me te wachten staat, ben ik voornemens om deze tijd te verbeteren. Eigenlijk meer dan alleen verbeteren, deze tijd moet opgevreten worden. Gezien mijn gevoel van afgelopen weken moet dit gaan lukken, in de voorbereiding heb ik de triatlon OD van Stiens opgenomen. Dit in verband met de 1500meter die daarbij gezwommen moet worden. Ondanks dat ik niet in een lekker ritme kwam bij het zwemmen, toch bij 25 minuten het water uit. Vervolgens ging die triatlon volgens het boekje, bij het hardlopen had ik nog genoeg energie over om met een lichte versnelling de wedstrijd uit te lopen. Als ik dat gevoel in Klazienaveen kan vinden, dan gaan er mooie dingen gebeuren. De twee andere punten die het verschil moeten gaan maken zijn de wetsuit en de nieuwe carbon fietswielen met tubes. Met tubes pak je veel snelheid, maar het nadeel is dat als je lek rijd je de banden niet zo 1,2,3 kunt vervangen. De race is dan eigenlijk wel over, maarja als ik eerlijk ben.. zou ik tijdens een race met gewone banden ook niet een bandje gaan verwisselen... Voor de zekerheid heb ik wel nieuwe tubes om de velgen laten leggen, “better safe then sorry!”. Nu ik meer triatlons in open water ga doen heb ik dit jaar ook besloten om een wetsuit aan te schaffen. Dit geeft toch wel een groot voordeel in verband met het drijfvermogen, zo hoop ik dit jaar op het zwemmen zo’n 10minuten te gaan pakken ten opzichte van vorig jaar.

Klazienaveen2016 Harmen zwemmen
Alle foto's: Harm Jan Kors

Maar naast deze technische verbeteringen heb ik ook gelet op het lichamelijk aspect. De trainingsaanpak zag er heel anders uit als vorig jaar. In tegenstelling tot vorig jaar heb ik naast extra trainingskilometers ook meer wedstrijdkilometers gepakt. Afgelopen tijd ook veel gekeken naar de profs. Hoe doen toppers als Jan Frodeno het, het internet staat er vol mee. Van kijken leer je veel en als ik wat motivatie of extra boost moest hebben keek ik vaak naar de volgende video : https://www.youtube.com/watch?v=cnuAuuXvNPw Hierbij lettende op de houdingen van deze Pro’s. Hoe is de stand van de fiets, hoe is de afzet bij het zwemmen etc etc. Van al deze internet fragmenten, de hardlooptips van Ben en Peter, het doornemen van het boek “the Triathletes Bible” en het magazine “Transition” heb ik mijn eigen trainingen gemaakt waar ik mij goed bij voel. Zelf ben ik van mening dat je niet zomaar een trainingsschema van internet oid kan plukken. Elk lichaam reageert anders op een bepaalde intensiteit. Soms moet er even diep gegaan worden om het lichaam hard te maken, maar ik houd er altijd rekening mee: “Geen enkele training is belangrijker als blessurevrij blijven!”.

Maandag 18-07-2016

Met pijn en moeite ben ik zojuist van de trap gekomen. Bij zo’n 12 kilometer hardlopen begon de linker enkel zeer te doen. Gelukkig was het niet hinderlijk voor het tempo, maar nu verneem ik wel dat het even overbelast is geweest. Het is het waard zullen we maar zeggen. Want wat een dag was dat gisteren. Met Daniëlle heb ik het er wel over gehad, we waren aan het berekenen wat een eventuele eindtijd zou kunnen zijn. Daarin kwamen we steeds rond de 5 uur uit. Maar dat is slechts theorie, als er in 3 onderdelen opgetreden moet worden kan er onderweg een heleboel mis gaan.

Wel het besluit genomen om, mits dat alles vertrouwd aanvoelt, op 5uur weg te gaan, maar met een eindtijd in het hoofd van tussen de 5:00 – 5:15. Dat geeft iets speling, en nog steeds een grootse verbetering ten opzichte van vorig jaar. Het zwemmen, 1900meter, zou moeten gebeuren in 33minuten. Dit is het tempo van de 1500meter in Stiens, niet geheel ondenkbaar dus. Na een goede zwemsessie, beetje achterin gestart zodat er ruimte was om in een lekker crawl te komen, kwam ik het water uit in 32:43. Doel 1 gehaald! Snel naar de fiets, tijdens het lopen/rennen de wetsuit al deels uitgedaan en kon na 35:11 op de fiets stappen. In Stiens heb ik tegen de 35km/h gemiddeld gefietst, maar dat was maar 42km. Hier moest 90km afgelegd worden, een heel ander verhaal dus.. Op schema zou ik rond de 33.5km/h gemiddeld moeten. Ik had me voorgenomen de eerste en de laatste ronde met wat minder druk op de benen te fietsen. De eerste ronde zocht ik een goede plek uit waar ik een mueslireep zou eten, bij 11km kwam ik na een stukje tegenwind bij een stukje zijwind, dat was een geschikte plek. De eerste 3rondes heb ik daar een reep gegeten.

Klazienaveen2016 Harmen fietsen

Mijn horloge staat ingesteld dat die om de 5km gaat trillen, dit was voor mij het signaal om te drinken. Even 2 grote slokken uit de bidon en weer op het ligstuur. Op de fiets heb je het niet zo door, maar de zon brandde al behoorlijk. Tot de laatste km’s prima gefietst, bij de laatste 2km heb ik de druk van de benen gehaald om ze iets wat te herstellen voor het hardlopen. Na het fietsen, 33.4km/h gemiddeld, kon ik snel wisselen en zag dat ik nog zo’n 1uur en 43min had om de halve marathon te voltooien. In theorie moet dit geen probleem wezen. Ik beloof mezelf de eerste 2 rondes te op schema te blijven, “daarna knoop je die laatste 2 er ook nog wel aan” maak ik mezelf wijs. Dat gaat goed, sterker nog, ik loop in op de tijd.

Klazienaveen2016 Harmen

Bij de 3e ronde was ik even bang dat ik het ging verliezen, ik kreeg wat steken in de zij van het welbekende vochttekort. Natuurlijk was het na wekenlang herfstweer en 15 graden, vandaag opeens 23 graden.. Ik adem diep in en uit om de steken tegen te gaan, na 500meter werd er water uitgedeeld ik besluit even stil te staan en het bekertje rustig op te drinken. Om tijd te besparen gooi normaal het water richting mijn hoofd en dan is het maar afwachten hoeveel dat er in mijn mond beland. Na paar keer diep in en uit ademen ga ik weer op pad, met nog een km of 8 te gaan. Het bekertje water heeft geholpen, de steken zijn weg en kan weer op tempo doorlopen, fantastisch! De laatste ronde in, en nog een goede 5 km te gaan. Ik ben al aan het aftellen, “Yes weer een km op schema” zelfs als ik de laatste km’rs op 6min per kilometer loop red ik het nog! Het gezeur in mijn enkel let ik niet op, inmiddels zijn het ook de bovenbenen die lopen te zeuren, “No Pain No Gain!”. Bij 19km begin ik te realiseren dat ik het doel ga halen, het is puur een kwestie van blijven lopen. Door deze gedachte kickt de adrenaline er weer in. Ik gooi er nog een versnelling in op de laatste km, ik zie het publiek en alle supporters die er vandaag voor naar Klazienaveen zijn gekomen. Nog de laatste 2 bochten en dan onder de finishboog door. Ik klok hem af 4uur 57minuten en 15seconden. Echt Onwijs!

Groet Harmen
8 Verslagje Allgäu Panorama Marathon, 14 augustus 2016
Behalve mijn onkunde om goed af te dalen voel ik me verder wel ok. Op de wat vlakkere stukken haal ik de mensen die mij hebben ingehaald bij het afdalen meestal wel weer in.....
Soms hebben ze een tuinslang met sproeier die ik dan vol op mijn gezicht richt. Dit gaat niet altijd goed waardoor ik een keer de vrijwilligers bij de verzorgingspost de volle lading geef.....


Ik vraag me al een tijdje af of het te doen is om, voor een bergtraining, in een lang weekend naar de Alpen op en neer te rijden. Toevallig zie ik een wedstrijdje in de Duitse Alpen: De Allgäu Panorama Marathon Ultra. Een 70 km lange race met 3000 hoogtemeters. Het is niet om de hoek maar volgens TomTom slechts 7,5 uur rijden. In de praktijk, met minstens 60 km verkeerd rijden, een beetje file en wat benen strekken, zijn we toch al gauw meer dan 12 uur onderweg.

Als ik het hoogteprofiel bekijk, lijkt het erop dat het niet echt mijn favoriete hooggebergte paden zijn. Alles bevindt zich nog onder de boomgrens. Ik zie zelfs 17 km asfalt. Voor een training richting Winschoten is het misschien wel goed dat het niet te technisch is. Kan ik meer rennen. En 3000 hoogtemeters is best aardig. Op de valreep schrijf ik Vanessa nog in voor de hele marathon. Ze zal toch moeten trainen wil zij ooit wél finishen in de Western States.

Zoals wel vaker in Duitsland is er nooit gedrang bij de startlijn. Alsof niemand vooraan wil starten. De eerste 3 km is redelijk vlak en ik ren met de eersten mee. Zo nu en dan loop ik relaxed op kop. Zouden de snelle jongens zich al zorgen maken? Zodra het klimmen begint laat ik ze gaan. Pak mijn stokken en wissel rennen met wandelen af. Ze lopen niet eens zover uit. Nog niet.

Het vroege starten zal nooit mijn ding worden. In alle vroegte opstaan, eten en aankleden zodat je om 6:00 uur fris aan de start staat. Het staat me altijd tegen, totdat ik om 5 uur in het donker uit de camper stap om even een testrondje over de parkeerplaats te rennen. De zon is nog niet op maar de contouren van de Alpen zijn al zichtbaar. Dan is de zin snel in de man.

Halverwege de klim doen de zonnestralen, die op de bergwand voor me verschijnen, me omkijken en ik zie dat de zon net boven de bergen verschijnt. Dat blijft een machtig gezicht. Het stadje Sonthofen, waar we gestart zijn, ligt ver beneden mij. Ik word omringd door een skyline van grillige bergen. Het schaarse ochtendlicht zorgt voor een serene rust. Ik mag me hier de komende uren vermaken. Dit maakt de lange reis en het vroege opstaan meer dan de moeite waard.

De klim bestaat uit asfalt, grindpaden, graspaden, wortelige bospaden en zowaar ook enkele mooie alpine-achtige paden. Het typische Alpengeluid van de klingelende koebellen maakt het alpengevoel compleet. Als we door een gebied rennen waar ook koeien grazen besluiten ze over het smalle pad met ons mee te rennen. Ze klauteren het pad op en rennen al klingelend tussen ons in. Het valt niet mee om ze bij te houden op hun terrein. Vooral bij de wat steilere stukken zijn ze duidelijk in het voordeel met vier poten.

Als ik na de eerste klim eindelijk kan afdalen valt het een beetje tegen. Zelfs de stukjes asfalt zijn net wat te steil om lekker te rennen. De glibberige, met boomwortels bezaaide bospaden dwingen mij soms tot stuntelig wandelen. Als ik zie dat anderen er toch echt geen moeite mee hebben ga ik er voor. Al snel glij ik uit en val hard op mijn rug. Met mijn rechterhand voorkom ik erger. Met een pijnlijke, wat opgezette hand daal ik daarna nog voorzichtiger af.

Behalve mijn onkunde om goed af te dalen voel ik me verder wel ok. Op de wat vlakkere stukken haal ik de mensen die mij hebben ingehaald bij het afdalen meestal wel weer in. Het is ondertussen behoorlijk heet geworden. Tegen de dertig graden, schat ik. Met de kennis van de Western States zorg ik dat ik bij elke verzorgingspost goed afkoel. Gooi water over mijn hoofd, nek en hou mijn shirt goed nat. Soms hebben ze een tuinslang met sproeier die ik dan vol op mijn gezicht richt. Dit gaat niet altijd goed waardoor ik een keer de vrijwilligers bij de verzorgingspost de volle lading geef. Enkele verzorgingsposten hebben zelfs een heuse douche: iemand op een keukentrapje met een gieter in de hand. En dan zijn er onderweg natuurlijk de ijskoude bergbeekjes om af te koelen.

De klimmetjes tussendoor zijn best pittig en na vier uur heb ik er 35 km opzitten. Ondertussen ben ik in Oostenrijk. Als het zo door gaat is 8 uur mogelijk. Helaas is de tweede helft iets pittiger dan de eerste. De uitzichten en zelfs een prachtige waterval maken het allemaal wat makkelijker. Als ik met een, voor mij levensgevaarlijke afdaling in een donker bos bezig ben, komt een dame die ik al meerdere keren heb ingehaald mij voorbij. Ze daalt gewoon af. Rennend! Ik laat me niet verleiden tot rennen en ploeter verder. Opeens is het voorbij. Ik sta in het volle licht in een prachtig dal. De kleuren zijn onwerkelijk. Hier en daar wat karakteristieke houten schuurtjes in de intens groene weides. Dit alles omgeven door de machtige Alpen. In de verte is een klein dorpje zichtbaar met, hoe kan het ook anders, een witte kerktoren. De huizen verstoren de ruimte niet. Even denk ik: "Ik ben hard gevallen en ben in de hemel". Een gekke gedachte voor een atheïst.

Daarna begint de laatste klim. Een ware uitputtingsslag. Hij begint al bij 50 km maar telkens daal je ook weer stukjes af. Zo schiet het niet op en pas bij 58 km begint de echte klim. Blij dat ik stokken bij me heb want anders was ik bij elke stap weer twee stappen teruggegleden. Ik had nog even gehoopt dat ik misschien tegelijk met Vanessa - die de marathon loopt en twee uur later is gestart - te kunnen finishen. Maar ik ga er bijna 9 uur overdoen schat ik nu in en dan zou zij de marathon in 7 uren moeten lopen. Ik hoop en denk dat ze toch wat sneller is.

Ik ben blij als ik de top eindelijk bereik. Geniet nog even van het uitzicht, drink wat en begin aan de lange afdaling. Er zijn in het begin redelijk wat stukken waar ik niet durf te rennen, maar verder zijn de laatste 9 km redelijk renbaar. Voldaan en een beetje moe kom ik weer in Sonthofen aan. Vanessa, die allang gefinisht is, is na het lange wachten te laat om een foto te maken maar net op tijd voor een highfive. Ze heeft wat pijn in de benen maar is blij dat het gelukt is.

De prijsuitreiking is pas om 18:00 uur zodat we nog genoeg tijd hebben om te zwemmen. Net als bij Salland volgende week is de finish bij een zwembad waar de deelnemers gratis gebruik van mogen maken. En al kan ik me nooit lang vermaken in een zwembad. De benen vinden het wel even lekker.

Groet,
Edward

9 Verslagje Run van Winschoten 100km, 10 september 2016
Het parcours is best leuk als je één rondje moet lopen maar na een paar rondjes beginnen de irritaties. Mede doordat mijn benen er vandaag geen zin in hebben zijn de vele kinderen die, goed bedoeld, sponzen en water aanreiken een bron van irritatie......

Eindelijk sta ik dan aan de start van de run van Winschoten. Iets wat elke ultraloper een keer moet lopen zeggen ze. Maar ben ik wel een ultraloper? Ik loop wel eens ver maar dan toch vooral in de bergen. Ik heb dan ook helemaal geen zin in 10 rondjes van 10 km door Winschoten en Heiligerlee. Het schijnt in de straten erg gezellig te zijn maar - zoals later blijkt - vooral voor de toeschouwers. Zelf zijn we elk jaar wel in Winschoten te vinden in het parkje om de lopers aan te moedigen en/of te verzorgen.

Remko heeft een geweldige tent geregeld. We staan op een schaduwrijk plekje in het parkje tegenover loopgroep Roden. Maar vandaag moet ik zelf uren rennen ipv lekker te relaxen in het park om de lopers aan te moedigen.

Ik ga veel te hard van start. Ik loop in een groepje met een Zweedse en een Engelse dame. De Zweedse dame babbelt alsof ze een trainingsrondje doet en finisht dan ook onder de 8 uur. Na de eerste ronde laat ik ze gaan want dit tempo ga ik nooit volhouden. Stefan zorgt voor koud water en geeft me soms een vaag drankje.

Het parcours is best leuk als je één rondje moet lopen maar na een paar rondjes beginnen de irritaties. Mede doordat mijn benen er vandaag geen zin in hebben zijn de vele kinderen die, goed bedoeld, sponzen en water aanreiken een bron van irritatie. Je wil toch vriendelijk blijven maar dat valt niet mee als je om de paar meter wordt lastiggevallen door opdringerige kinderen die je de sponzen bijna in je hand willen duwen. Voor het dorp lijkt het op een extra Koningsdag waarbij de lopers slechts achtergrondruis zijn. Hoe later het wordt, hoe minder belangstelling ze hebben voor de lopers en voel je je bijna een indringer op hun feestje.

Natuurlijk zou ik dit allemaal niet denken als ik lekker liep. Zo snel als de eerste 3 rondjes voorbij vliegen zo lang duren de volgende rondjes. Vanessa heeft ook slechte benen en nadat ik haar heb ingehaald in de derde ronde kapt ze ermee. De hitte valt mee. Ik kan me goed koelen maar mijn benen hebben er echt geen zin in. Mentaal ben ik ook al gebroken en kan me niet motiveren. Elke keer als ik langs de Bedumtent kom denk ik dat het veel gezelliger is langs het parcours dan op het parcours.

De 50 km gaat nog in 4 uur en 12 minuten. Ik probeer me te motiveren door te denken dan ik over de laatste 50 km nog 5 uur en een kwartier mag doen om nog onder de 9:30 te finishen. Een rondje in 1:05 moet toch een makkie zijn.

De zesde ronde wordt een drama. Ik moet een paar keer wandelen en heb er totaal geen plezier meer in. Zwaar wordt het altijd met ultralopen. Dipjes gaan over. Een ultra begint ook pas na 70 km.  Maar ik heb geen zin om te wachten of de dip overgaat. Ik heb het wel gehad hier. Ik weet dat de volgende 4 rondjes mij niets nieuws gaan brengen. Ik zie op tegen de, met verbrande lijklucht van niet menselijke dieren doordrenkte versierde straten.

Ik weet het zeker: voor mij dit jaar geen ultra's meer. Volgend jaar een mooie ultra in de bergen uitzoeken. Nu een paar maanden rusten. Ik heb nog 1 wedstrijd staan dit jaar: de Gaasterlandtrail en die is gelukkig maar 37 km.

Als ik ooit weer naar Winschoten ga zal het als supporter of als estafetteloper zijn. Want het Bedumer-estafette team was wél een groot succes. Al zou je het niet zeggen, ik heb een prachtige dag gehad. Bedankt Remko voor het organiseren en de mooie Bedumtent, Stefan voor de verzorging en alle anderen voor de support. Er was voor iedereen genoeg eten en drinken en een echt scorebord om de standen bij te houden. Er was zelfs aan een bedje gedacht waar ik na 60 km dankbaar gebruik van heb gemaakt. Volgende keer alleen nog een masseur/masseuse regelen. Hopelijk inspireert dit anderen zodat we volgend jaar met meerdere teams een dagje Winschoten doen.

Groet,
Edward

10 Verslagje Gorredijk, 31 december 2016
Ik maak wat oergeluiden à la Olijve, in de hoop ergens wat kracht te vinden voor de laatste kilometers....
Ben zal niet blij zijn als hij ziet hoe slecht ik nu loop...."Blijven vallen, cadans hoog houden"...

Tien kilometer zo snel mogelijk hardlopen. Wanneer heb ik dat voor het laatst gedaan? Was dat ook hier in Gorredijk vier jaar geleden? Ik heb nog wel wat tien kilometer wedstrijdjes gelopen samen met Vanessa. Maar deze laatste dag van het jaar wil ik toch eens testen of ik het nog een beetje kan. Een 38-er zou mooi zijn.

Erik en Harmen, zij wél in korte broek, zijn mijn medestrijders en ons plan is simpel: Eerste kilometers tegen de wind in tussen de 3:50 en 3:55 om daarna met de wind mee wat te versnellen. Al snel lopen we alleen, met op een paar honderd meter voor ons een grote groep. Ik loop naar de groep toe en Erik en Harmen volgen. Even bijkomen achterin de groep. Ik loop moeiteloos maar al snel zie ik waarom. Het tempo is tot boven de 4:00 teruggevallen. Ik ga buitenom en probeer de groep iets sneller te laten lopen. Al snel ontstaat er een gat en ik kijk zoekend achterom. Waar zijn Erik en Harmen? Ze hangen comfortabel achterin de groep. Ik laat me weer afzakken en herinner ze aan onze afspraak. We zouden toch onder de 4:00 weggaan? Als ik Erik overtuigd heb moet Harmen ook wel mee.

We laten de groep achter ons en stampen door. Na een onverhard stuk eindelijk met de wind mee. Ik probeer mijn techniek onder controle te houden, door niet al te scheef te gaan lopen. Ik ren geconcentreerd en zie dat Erik een klein gaatje laat vallen. Harmen zie ik niet meer. Veel publiek is er niet. Er is meer belangstelling voor de carbid schietende dorpsbewoners dan voor ons. Wel is er onderweg een muur van geluidsboxen opgesteld die je even sneller laat lopen. Ik sluit bij een klein groepje aan en probeer wat op adem te komen. Al snel sluit Erik aan. Ondertussen loop ik te hoesten en te hijgen. Er is een beetje water in mijn luchtpijp gekomen en ik begin nu toch wel echt moe te worden. Ik maak wat oergeluiden à la Olijve, in de hoop ergens wat kracht te vinden voor de laatste kilometers.

Met hangen en wurgen blijf ik Erik volgen. Dit is waarom ik tien kilometers niet zo leuk vind. Mijn hartslag zit boven mijn omslagpunt en alles in mijn lijf wil stoppen. "Eindsprint?" staat er op het laatste kilometerbord. "Stelletje grapjassen die Friezen" denk ik. Erik zet nog aan maar ik zit allang in overlevingsmodus. Ben zal niet blij zijn als hij ziet hoe slecht ik nu loop. "Blijven vallen, cadans hoog houden". Ik doe er alles aan maar wat ik ook doe, het lichaam heeft er geen zin meer in. Wat ben ik blij als ik de finish ben gepasseerd en mag stoppen.

De laatste drie kilometer voelde behoorlijk kut, maar ik heb meteen een goed voornemen voor volgend jaar: meer 10 kilometers lopen.

Groet,
Edward
11 Verslagje: Nieuwjaarsloop, De Wilp, 7 januari 2017

Al snel voel ik me als Max Verstappen op zoek naar nieuwe lijnen voor meer grip......... Volgens de speaker is er een "grappige" foto van mij gemaakt tijdens de eerste doorkomst. Ik ben benieuwd, want meestal sta ik erop alsof het mijn laatste is......

Donderdag begon het al. Mijn collega's werden onrustig. Wat is er aan de hand? Mij ontgaat de laatste jaren wel vaker wat sinds ik geen nieuws meer kijk of lees. "Nou, dan ga ik morgen niet naar Amsterdam" hoor ik. Een andere collega beweert dat je auto dan niet verzekerd is. Dan begrijp ik het: weeralarm.
 

 

Ik verlang naar vroeger. De tijd zonder internet. De tijd dat we niet elk moment van de dag overspoeld worden met informatie. De weersvoorspellingen werden niet elke minuut gevolgd. Je ging gewoon naar buiten en als je naar je auto glibberde dacht je: misschien moet ik maar wat voorzichtiger rijden. Het lijkt wel glad.
Helaas leven we in een tijd dat we denken alle risico's te kunnen uitsluiten. In een tijd dat een ander verantwoordelijk is voor je veiligheid. Ik word bijna voor gek verklaard als winterbandenweigeraar. Ondanks deze voorzorgsmaatregelen voelen we ons steeds onveiliger. Ik heb hier al vaker over geschreven. Dit soort maatregelen belet ons het beleven van avonturen. Wat is er zo aantrekkelijk aan de ultra's in de bergen? Dat er een grote kans bestaat dat je de finish niet haalt. Een kans om, zoals ultratrailloper Sage Canaday het zo mooi verwoordt: "To fail miserably".

Vrijdag horen we dat de nieuwjaarsreceptie met bijbehorende training niet doorgaat. Jammer, een gemiste kans voor een échte ludieke training. Als ik vrijdagnacht even naar de WC moet en het doucheraam open, zie ik een prachtige witte wereld. Ik krijg zin in de Road to Rotterdam training. Wat is er lekkerder dan met z'n allen door de sneeuw ploeteren. Maar helaas gaat ook dit avontuur niet door.

Gelukkig is er nog de nieuwjaarsloop in De Wilp. We herinneren ons daar een halve marathon in 2010. Prachtig was het. Het sneeuwde de hele race. Een blik op de website van de Wilperboys geeft hoop: IT GIET OAN!
In het clubhuis van de Wilperboys hebben de lopers, die zich niet laten weerhouden door een beetje sneeuw, verzameld. Voor €5,00 mogen we meedoen aan de halve. De speaker is enthousiast en maakt grappen zoals ik me herinner van 2010 en 2011. Het startschot bestaat uit de knal van een vuurpijl.

Riekele gaat er als een gek vandoor. Die laat ik maar gaan. We maken een klein rondje door het glibberige dorp, gevolgd door twee grote ronden van 10 km. Ik lig op de vijfde plaats en probeer rond de 4:10 te lopen. Al snel voel ik me als Max Verstappen op zoek naar nieuwe lijnen voor meer grip. De wegen zijn nog behoorlijk wit. In het midden waar de autobanden niet komen ligt de meeste sneeuw en is de meeste grip.
Op een enkele wandelaar na, die net als ons, geniet van het winterse weer is het Friese landschap verlaten. Zelfs de verzorgingsposten met lauwe thee en mandarijnen zijn verlaten. Self service. Als we 3 km tegen de wind in moeten ploeteren over een witte besneeuwde weg zie ik dat de nummer vier niet verder uitloopt. Hij wordt mijn doel voor deze eerste ronde. Als we rechtsaf een schoon fietspad opgaan is het even wennen aan de grip. Eindelijk snelheid maken. Bij de passage van start en finish haal ik de nummer vier in. De nummer drie zie ik soms even maar die is te ver om in te halen. Het blijft miezeren en wordt een klein beetje gladder. Zolang ik rond de 4:10 loop ben ik tevreden. De tweede ronde gaat makkelijk en na 1:27 en een paar seconden finish ik als vierde. Volgens de speaker is er een "grappige" foto van mij gemaakt tijdens de eerste doorkomst. Ik ben benieuwd, want meestal sta ik erop alsof het mijn laatste is.

Na een heerlijke warme douche is het wachten op Vanessa. Ze wilde vooral lekker trainen vandaag. Als ik haar zie, ziet het er nog soepel uit. Ze heeft vanaf km 9 versneld en komt happy in 1:58 de finish over.

Groet,
Edward
12 Verslagje: Egmond, 8 januari 2017

Geen zuchtje wind en het strand lag er strak bij....Na een km of 2 sta ik bijna op het punt om gas terug te nemen en toch maar een tempo-duurloop er van te maken.....

Afgelopen week kreeg ik bericht van Lester dat het nog gelukt was een startbewijs te bemachtigen voor de halve marathon van Egmond (erg bedankt hiervoor!). Het zou een tempotraining worden met opbouw.
Vanmorgen met Harm Jan die kant op, eenmaal aangekomen.. Geen zuchtje wind en het strand lag er strak bij! Betere omstandigheden kom je zelden tegen.
Om kwart over 12 ga ik klaar staan in het rode startvak, na het startschot eerst met de meute meegegaan. De benen voelen prima, en het besluit is dan ook niet moeilijk om die tempotraining snel om te zetten naar een goede loop!
De eerste kilometers over het strand mensen stuk voor stuk in kunnen halen, dat is toch een goed gevoel. Na 7.5/ 8km draaien we het strand af en vervolgen we de weg de duinen in. Pffff dat werd even zwaar, mul zand en heuvel op heuvel af. Niet te best. Na een km of 2 sta ik bijna op het punt om gas terug te nemen en toch maar een tempo-duurloop er van te maken. Maar toen kwamen we op een recht klinkerpad. Deze hield aan tot aan de finishboog. Bij 12km even een gelletje, toch beetje proberen voor de marathon, en verlaat even het parcours om de omwikkeling in de prullebak te gooien. De man waarmee ik al een aantal km's opliep keek me aan alsof ik gek was. Maar dat gooi je toch niet in de natuur?! De laatste 6km weer weten te versnellen naar het tempo van de eerste 5. Altijd een goed gevoel!

Prima loopje!
Groet,
Harmen
13 Verslagje Sri Chinmoy marathon, 28 januari 2017
Het is lekker winterweer en met de schaatsers in het midden en het geluid van opstijgende vliegtuigen op de achtergrond, vliegen de rondjes voorbij.
Helaas komt er al een dipje rond de 25 km en een nog grotere na de 35 km....
Vandaag werd er een Self Transcendence marathon door het Sri Chinmoy marathon team georganiseerd, in het kader van “Triple 7 Quest” (http://triple7quest.com). De deelnemers lopen in zeven dagen, zeven marathons op zeven verschillende continenten. Zo liepen ze gisteren in Cairo, lopen ze morgen in New York en vandaag hier in het Amsterdamse bos, rondjes om de bosbaan. Op de laatste dag lopen ze een marathon op Antarctica.
We hebben goede ervaringen met deze Self Transcendence loopjes in het Amsterdamse bos en met de ultratrails in de bergen in juni en juli, zijn wat extra trainingskilometers mooi meegenomen.

ShriMarathon2017 2
Foto: website Sri Chinmoy

De bosbaan is een brede rechte sloot in het Amsterdamse bos, waar roeiwedstrijden worden gehouden. Vandaag werd er ipv geroeid, volop geschaatst. Met een inloopronde van 3,4 km wachten er 8 rondjes van rond de baan. Beide oevers zijn heel verschillend. De ene kant is afwisselend met bruggetjes en wat bomen, de andere kant is een kaarsrecht fietspad zonder afwisseling. Je kan altijd de hele bosbaan overzien, wat het lopen van deze rondes een heel ander gevoel geeft dan het lopen van rondjes door het Amsterdamse bos. Het is lekker winterweer en met de schaatsers in het midden en het geluid van opstijgende vliegtuigen op de achtergrond, vliegen de rondjes voorbij.

Al snel heb ik spijt van de zachte schoenen die ik aangedaan heb. Zacht is lekker voor mijn kuiten maar slecht voor mijn heup. De deelnemers van de Triple 7 Quest zijn 2 uur eerder vertrokken. Ik moedig ze aan als ik ze inhaal. Dat hebben ze wel nodig want het merendeel komt nauwelijks nog vooruit. Met een hartslag van rond de 138 en een tempo van 4:20 denk ik dat ik het laatste deel nog wel versnellen kan. Helaas komt er al een dipje rond de 25 km en een nog grotere na de 35 km. Ik neem de tijd bij de verzorgingspost en kijk niet meer op mijn horloge. Lopen zonder te denken aan tempo’s en tijden geeft pas echt een vrij gevoel.

ShriMarathon2017 1
Foto: website Sri Chinmoy

Vanessa gebruikt deze marathon vooral als voorbereiding op de zestig van Texel en wisselt langzame rondjes af met wat snelle rondjes. Ondanks wat pijn in haar voet is ze heel tevreden met de gemaakte kilometers.

Groet,
Edward
14 Verslagje Blaauwbekmarathon, 4 februari 2017
In plaats van het Amsterdamse "Lekker bezig", is het hier het Groningse "Primaaaa" en "Eem deurloopn".
"Loser, loser" hoor ik in de verte......

De Blaauwbekmarathon, ontstaan als reactie op het afschaffen van de marathonafstand in Apeldoorn, die zich diep moeten schamen om het, uit commercieel oogpunt, nog steeds "Midwinter Marathon Apeldoorn" te noemen. Een marathon is toch echt 42195 meter. Mij zien ze daar niet meer.

Maar we hebben er in het Noorden een prachtige marathon bij. Een marathon in winterse omstandigheden met ieder jaar een ander parkoers. Een ander parkoers was het zeker, maar die winterse omstandigheden heb ik gemist. Eindelijk geen thermoshirt meer aan en gewoon weer in korte broek. De start en finish is in een sporthal. Alle marathonlopers konden een muziekje opgeven dat bij de finish gedraaid wordt. Ik kies voor een schunnig liedje van Uzimon: "Titty Taco".

Al heb ik wat last van één of andere spier in mijn rechterbeen, ik blijf ontspannen achter Erik lopen. Erik die, als voorbereiding op de marathon van Rotterdam, de halve loopt en mij de eerste ronde probeert te pacen naar een tijd van rond de 1:30. Na 18 km wordt het zwaar en moet ik even een tikkie rustiger. Erik laat zich afzakken en probeert mij weer op gang te helpen. Het gaat even moeizaam en ik zeg dat ik de tweede ronde een stuk rustiger ga lopen. Eerste worden gaat toch niet lukken. Ik weet dat er tenminste één marathonloper ver voor ons loopt en bij ons loopt nog een marathonloper die het minder moeilijk lijkt te hebben dan ik.

Erik wenst me succes en zet nog even aan voor zijn laatste kilometers. De aanmoedigingen klinken hier heel wat vertrouwder dan vorige week in Amsterdam. In plaats van het Amsterdamse "Lekker bezig", is het hier het Groningse "Primaaaa" en "Eem deurloopn". Ik probeer de andere marathonloper bij te houden en bij het keerpunt voor de sporthal hoor ik dat we de eerste marathonlopers zijn. Een motor rijdt met ons mee. Vaag. Blijkbaar is de andere loper uitgestapt. Het rustig aan doen kan ik wel vergeten met misschien toch nog een kans om mijn titel te prolongeren. Mijn medeloper neemt de kop en ik laat een gaatje vallen van 10 meter. Ondertussen denk ik na over wanneer ik hem zal inhalen, maar de mogelijkheid om te winnen geeft hem grotere vleugels dan mij en ik krijg steeds meer moeite hem bij te houden.

Langzaam daalt mijn vertrouwen dat ik hem nog wel in kan halen. Ik hou hem in het vizier, maar de afstand wordt i.p.v. kleiner, langzaam groter. Als ik de laatste kilometer langs het water loop en de sporthal in de verte zie, weet ik dat ik hem nooit meer kan inhalen. "Loser, loser" hoor ik in de verte. Het is Vanessa. Het publiek reageert verontwaardigd op haar "aanmoedigingen", en moedigen mij extra aan. Ik geef Vanessa een high five en als ik de sporthal nader hoor ik mijn liedje al. Harm haalt mij, net als ieder ander, als een winnaar binnen. Het is een gezellige boel in de sporthal. Vanessa die de halve in 1:53 liep, heeft zich goed vermaakt tijdens het wachten op mij. Net als vorig jaar een goed georganiseerde loop in het mooie, lege Oost-Groningen. Een echte aanrader!
Blaauwbek-1
Foto: Harm Jan Kors; bedankt!

Het kostte wat moeite maar met 3:03 ben ik heel tevreden. Na de ultra's deze zomer toch nog maar eens proberen om weer een plek in de Runners te veroveren?

Groetjes,
Edward

15 Verslagje Vuurtoren Trail, Ameland, 19 maart 2017
Op papier zou de boot er 3 kwartier er over doen. In praktijk werd het ruim een uur. Volgens mij zegt dat ook iets over de stormachtige omstandigheden.
Met wat gepaste scheldwoorden ga ik met mijn redelijk verkrampte benen naar boven.


'n dagje Ameland, een dagje Vuurtorentrail!

Een week van te voren begint het te kriebelen. Stralend mooi weer en aangename temperaturen! Dat belooft wat op 19 maart op Ameland! Ik zie het al helemaal voor me: Een lekker zonnetje over de langgerekte standen en duinen van Ameland. Ideale omstandigheden om een mooie 35 km trail te lopen.

Zondagochtend 19 maart, 7:00 uur. Ik word wakker met een huilende wind en het geluid van dikke regendruppels op het slaapkamerraam. Het gekriebel van afgelopen week is nu toch echt weg. Ik hoopte maar dat het droog wordt wanneer ik onderweg ben naar de boot.

Aangekomen bij de boot werd het gelukkig bijna droog! Maar die wind met windkracht 7 (of 8) dat zal uiteindelijk mij sparringspartner worden.

Eenmaal in de boot kan ik wat meer ontspannen. Ik appte Peter P (die het hele weekend met de familie al op het eiland was) dat ik onderweg ben. Op papier zou de boot er 3 kwartier er over doen. In praktijk werd het ruim een uur. Volgens mij zegt dat ook iets over de stormachtige omstandigheden.

Ik twijfelde of de aansluitende bus wel op tijd in Hollum bij de sporthal zou komen. Ik riep naar een aantal andere lopers of het een idee was om met een groepje met de taxi te gaan. Dat ging immers sneller. Het idee werd goed ontvangen en al snel hadden we een busje vol. Scheelt uiteraard ook weer in de kosten ;-)

In no time kwamen we aan. Snel omkleden en het startnummer ophalen! Al snel zag ik Evelyn en Peter P. We kijken in de sporthal naar de routekaart en komen er achter dat de eerste 18 km we de wind in de rug hadden. Maar daarna wordt het pal in de wind lopen op het strand en op het laatste stuk wat zijwind. Een mooie uitdaging dus. We lopen we gezamenlijk de start. Dat was zo'n 400 meter verderop in het dorpscentrum van Hollum. De sfeer zit er ondanks de lichte regen er goed in.

Aftellen! En start! Het eerste stuk lopen we door de begroeide duinen en bossen.
Niet te veel zand, soms wat glad maar wel erg prettig Eenmaal aangekomen bij het vliegveld Ameland t.h.v. Ballum draaien we af richting het strand. De eerste ruk- en windvlagen kreeg ik te pakken. Ik zei tegen Peter (die op dat moment nog mijn loopmaatje is) dat we onze borst maar nat moeten maken.

Manmanman die wind! Storm!... We zijn op het strand. Daar gaat het tempo.. Peter raakte ik al vrij snel kwijt. Hij heeft kennelijk een betere aerodynamica. Wat ben ik blij dat ik na een aantal kilometer weer achter de duinen kon lopen. Achter de duinen op een paardepad met mul.. maar dan ook echt mul zand.
Ik het lukt me niet om het tempo te herstellen. Korte pasjes en doorgaan dan maar. Ondertussen word ik hier en daar ingehaald. Ook niet echt bevorderlijk voor de motivatie.

Aan de hand van de kaart in de sporthal wist ik dat we over 3 stukken strand moeten. Al vrij snel kom ik het 2e deel tegen. Het leek wel of het NOG harder ging waaien. Ook hier gooide ik de korte pas er maar weer in. Het was een prachtig tafereel al die ploeterende mensen met het opstuivende zand. Het enige wat eigenlijk hard ging is de achteruitgang van mijn tempo. Peter? Die zag ik al lang niet meer...

Strand 2 heb ik overleefd. Bij strand 3 heb ik gelukkig wat zijwind. Daar zal het wel goed gaan. Alhoewel.. het 30 km punt kwam er wel aan. Iedereen weet wat dat betekent..
Nog even! De Garmin zegt nog 7 km. Het bijna laatste stuk is een bos. Een bos met giga steile heuvels. Met wat gepaste scheldwoorden ga ik met mijn redelijk verkrampte benen naar boven. Bovenaan de heuvel publiek. "Nog een klein stukje!"  Enigsinds beduust zie ik Holllum liggen. Het parcours is ongeveer 2,5 km korter. Bijzonder.. maar ik ben er stiekem blij mee ;-)

Al met al.. een mooie trail! Maar laat het alsjeblieft mooi weer zijn ;-)

Remko
16 De marathon voor Rianne, Diever, 25 maart 2017
Al een hele tijd vliegt er een kraai in de buurt, deze schreeuwt steeds drie keer... Kra, Kra, Kra
Ik wandel voor het eerst even en hoor die stomme kraai weer. Ik begin te lachen en tegen die kraai. Ik weet het lieverd, ik ga verder.


De marathon voor Rianne

Diever maart2017-2

Vandaag de marathon van Diever. Voor het eerst geen zin meer in het hardlopen, geen energie, geen plezier, en mijn hoofd er totaal niet meer bij.
Op weg naar Diever samen met Annelies, ik ben stil, praat weinig en ben verdrietig. Vandaag is het precies vier weken geleden dat mijn peetdochter is overleden door een auto ongeluk. Het gemis om Rianne wordt steeds erger en dan staat er vandaag ook nog de marathon op de programma.

In Diever aangekomen is het daar heerlijk weer, de mensen gemoedelijk. Alle omstandigheden om een super marathon te lopen, maar ik heb nog steeds geen zin. Veel te weinig slaap van de laatste weken is zeker geen goed iets voor deze afstand. Maar ik had mijn zinnen nu eenmaal gezet op deze marathon. Want hier ben ik al eens eerder uitgestapt, en dat zat mij niet lekker dus ik moest en zal deze marathon op mijn naam willen hebben.

Ik was blij dat Annelies bij me was, dat gaf me rust. Om 12.15 eindelijk de start. Eerst twee rondjes door het oh zo prachtige Diever en dan richting het bos, het dorp uit stond Annelies mij aan te moedigen, ze schreeuwde. Jij gaat veel te snel. Ik kijken op mijn horloge en zie dat zij gelijk heeft. Ik probeer gelijk weer op marathontempo te komen maar ik heb al snel door dat het niet mijn dag is vandaag. Totaal niet gefocust, kan me niet op deze marathon instellen. Na vijf kilometer loop ik al alleen, maar ik vind het heerlijk want alles om me heen is prachtig, de zonnestralen door de boomtoppen, het kabbelende water, het briesje wind. Alles om me heen is stil, echt heerlijk precies wat ik nodig heb. Maar niet alles is stil besef ik net. Al een hele tijd vliegt er een kraai in de buurt, deze schreeuwt steeds drie keer... Kra, Kra, Kra precies zo als op de begrafenis van Rianne. Daar waren zo veel mensen, maar ook zo stil als nu, behalve die kraai dan, die hoorde je er boven uit. Ik hoor me zelf zeggen: hoi lieverd , vlieg je mee. Ik weet dat het niet kan, maar het geeft me wel rust. Na zo'n 20 kilometer begint het zware stuk te komen, veel heuvels, open vlakte en de zon doet zijn best om mij een behoorlijke rode kleur te geven. Na ongeveer 23 kilometer begint mijn maag te protesteren en besef me dat dit veel te vroeg is, maar goed ik ben over de helft dus niet aan denken. Ik kijk om me heen en zie dat het hier wel heel erg mooi is, ik hoor de kraai weer. Alsof deze zegt: doorgaan jij kan het.

Na 32 kilometer weer een drinkpost. Ik drink nog wat en ga weer verder maar merk dat mijn maag niet meer tegen dit bekertje water kan en moet dan ook mijn maag legen. Ik wandel voor het eerst even en hoor die stomme kraai weer. Ik begin te lachen en tegen die kraai. Ik weet het lieverd, ik ga verder. Ik probeer weer op de 6 minuten te lopen maar dat gaat nu moeilijk. Bij de 37 punt zie ik Annelies aan komen lopen, ben blij om haar te zien. Ze vraagt me hoe het gaat, en samen lopen we naar het einde. Ik zie dat mijn polar horloge er mee is gestopt, rotding zeg ik tegen Annelies, zij moet lachen en die stomme kraai ook geloof ik. Ik zie de hunebed in de verte en hoor Jan Kooistra al. Nu moet ik wel door. Ik bedank die kraai voor het meevliegen en Annelies voor haar support

Weer een marathon gehaald, en wat voor een. Diever is zwaar, maar o zo mooi.
Voldaan rijden we weer naar huis.

Groet Thom.
17 Verslagje Zugspitz, Ultratrail, 17 juni 2017
Aan een lampje heb je niets in de mist. Ik ben dan ook vooral bezig om te zorgen dat ik niet fout loop.

Het lijkt alsof de kilometerbordjes minstens vijf kilometer uit elkaar staan ipv één. Het schiet niet op. Ik ren voorzover ik durf.


Waarom de Zugspitze ultra? De voornaamste reden: het is een kwalificatiewedstrijd voor de Western States 100 miles. De wedstrijd waar ik vorig jaar de finish niet wist te bereiken. De kans dat ik ooit weer ingeloot wordt is uiterst klein. Maar zonder kwalificatie gaat het zeker niet lukken.

We starten om 7.15. Niks als een gek van start, maar gedwee wandelen we onder luid gejuich achter de, in traditionele kleding - inclusief hoedje met veer en lederhosen - gehulde plaatselijke fanfare aan. Als de fanfare rechts afslaat en wij linksaf, begint het klimmen. Dit gaat nog wel, maar al snel is het asfalt op en klauteren we over onverharde paden. Ik voel meteen al dat ik niet echt sterk ben. Misschien hadden we deze week moeten taperen ipv elke dag te gaan rennen of mountainbiken in de bergen.

Om de kwalificatie-eis van 22 uur te halen hoef ik me niet kapot te lopen en ik heb me dan ook voorgenomen om wat meer van de omgeving te genieten dan anders. Helaas begint de race meteen al met verschrikkelijke steile eindeloze klimmetjes en voor mij ondoenlijke afdalingen. Eigenlijk heb ik na 20 km al een dip. Ben al dik drie uur onderweg en heb nog niet het gevoel te pakken.

Ik vraag me serieus af of ik hier niet te oud voor ben. Angst overheerst bij elke afdaling. Als ik tijdens een afdaling over een groene, met gaten bezaaide bergwand, even pauzeer om mijn concentratie terug te vinden en om mijn voornemen, meer te genieten in de praktijk te brengen, komt Anton Slagers de berg afgehobbeld. Hij heeft het duidelijk meer naar z'n zin dan ik, al vind ook hij het wat te steil. We dalen, met de techniek van een Groningse plattelander, verder af. Al snel gaat hij door z'n enkel. Gelukkig kan hij door, maar hij gaat het even wat voorzichtiger aan doen. Om de vijf kilometer staat een bordje met hoeveel km er nog te gaan is. Een volgend bordje kan makkelijk anderhalf uur duren. Mijn horloge is al snel van slag en geeft meer kilometers aan dan de bordjes.

Ondanks dat ik me vandaag niet sterk voel, voelt het goed om bezig te zijn. Ik kijk wat vaker bewust om me heen, snuif tussen het gehijg door de berglucht op, luister naar de vogels, hoor de watervalletjes ruisen en koel me met ijskoud water uit de bergbeekjes. Het is prachtig weer al is het vandaag iets minder warm en is er meer bewolking dan afgelopen week. Ook heeft het gisterochtend hard en lang geregend waardoor de paden in de bossen wat glibberig zijn. Gelukkig breekt de zon vaker door dan voorspeld was.

Na een kilometer of 50 eindelijk wat relatief vlakke stukken. Het is even wennen om weer lange stukken te rennen. Wat ook niet helpt is dat ik me redelijk misselijk begin te voelen. Het is behoorlijk warm en goed eten en drinken onderweg blijft moeilijk. Bij de verzorgingspost neem ik mijn tijd. Hier ligt ook mijn dropbag waar ik veel te veel troep in heb gestopt. Ik wissel van schoenen, want net als Vanessa ben ik op gisteren aangeschafte schoenen gaan rennen. Ze lopen heerlijk maar heb toch last van een verdoofde voet doordat de neus ietwat smal is. Net als ik weg wil gaan komt Anton eraan. Hij is niet zo positief meer. Of zoals hij zelf zegt: "helemaal kapot". Maar hij gaat door. Voor hem is het een training voor de UTMB, later dit jaar.

Vanaf hier volgen meer renbare kilometers over meestal brede onverharde paden. Het rennen gaat goed al ren ik, met het oog op wat er komen gaat, heel rustig. De laatste 25 km heb ik donderdag samen met Vanessa en Jan Albert Veenema al verkend, en de laatste klim naar de Alpenspitz en bijbehorende afdaling ben ik nog niet vergeten. Zo soepel als ik donderdag omhoog rende zal vandaag niet gaan. Hopelijk let Vanessa vandaag beter op want zij heeft donderdag al een flinke schuiver gemaakt en zit onder de schaafwonden.

Het wordt avond, de vogels laten hun beste gezang horen voordat de zon achter de bergen verdwijnt. Als ik over een groene weide vol met bloemen en zoemende bijtjes ren, terwijl de zon langzaam achter de bergen verdwijnt, is het ondanks dat ik mij fysiek klote voel na meer dan een halve dag inspanning, best leuk hier. Ik verheug me op de duisternis. Bij de verzorgingspost op 80 km trek ik wat warms aan en zet mijn lampje op mijn hoofd. Mijn horloge doe ik af want ik ben bijna 14 uur onderweg en de accu was na 13 en een half uur al leeg. Nog 20 km. Dat gaat nog uren duren.

Al snel wordt het donker. Echt pikkedonker. Door de bewolking geen sterrenhemel en geen maan. Als ik in het bos bij het klimmen even mijn lampje uitzet zie ik letterlijk geen hand voor ogen. Soms zie je een lichtje van een medestrijder of hoor je het gekletter van stokken. Ik zorg dat ik veel alleen loop zodat ik regelmatig van de duisternis kan genieten. Op verschillende plekken kom je in de duisternis de bergwachten tegen. Ze hebben een vuurtje gemaakt en liggen in comfortabel warme slaapzakken te wachten, zodat ze snel in actie kunnen komen mocht er wat gebeuren.

Ik begin aan de laatste klim. Een singletrack door de bossen die overgaat in een zgn switchback, een steil pad met bijna 180 graden bochten. Donderdag rende ik hier naar boven. Nu in het donker is het een powerwalk. Al snel loop ik achter een man of vijf aan te zwoegen. Het is donker en niemand zegt wat. Eén voor één valt er iemand af die uitgeput, leunend op zijn stokken, staat uit te hijgen. Een ander probeert met zijn vermoeide benen over een boomstam te klimmen en valt in slow motion op de grond. Als je wat afstand neemt en naar de situatie kijkt kan je niet anders dan glimlachen. Waar zijn we mee bezig zo midden in de nacht. Ik put er moed uit en ga stug door.

Eindelijk de verzorgingspost voor de allerlaatste klim naar de Alpenspitze. Langs deze post kom je na de klim en afdaling nog een keer, om vervolgens echt aan de allerlaatste afdaling naar de di Ian in Grainau te beginnen. Het is koud en het wordt mistig. Als een demente loop ik rond bij de verzorgingspost op zoek naar wat eten en drinken. Opeens hoor ik mijn naam. Het is Jan Albert. Hij heeft de laatste klim er al opzitten en heeft er duidelijk meer plezier in dan ik op dit moment (zie foto).

Zugspitz2017-4-klein

Hij probeert mij wat op te vrolijken. Dan ga ik ziels alleen de mistige, klamme duisternis tegemoet.

Aan een lampje heb je niets in de mist. Ik ben dan ook vooral bezig om te zorgen dat ik niet fout loop. Ik ben blij dat ik dit donderdag al gelopen heb zodat ik ongeveer weet wat ik kan verwachten. Soms loop ik recht op de afgrond af. Meer dan een meter voor me zie ik niets. Als ik eindelijk boven ben ga ik eerst even zitten om moed voor de afdaling te verzamelen. Overdag is de afdaling al een uitdaging. Met dit weer is het gekkenwerk. Als ik op een steen ga zitten zie ik dat er nog iemand zit. Hij heeft zijn lampje uit en zijn hoofd tussen zijn knieën. Als hij weer tot leven komt praten we over wat er komen gaat. Hij heeft er duidelijk net zo veel zin in als ik. Het wordt een lange afdaling. Ik heb niet genoeg zicht om mij enigszins rennend naar beneden te storten. Daarvoor is de afdaling veel te technisch en glibberig door de mist. Maar doordat lopen tergend langzaam gaat verzamel ik telkens opnieuw wat moed en ren, spring ik toch kleine stukjes.

Als ik de post voor de tweede keer heb bereikt zie ik een tent vol met deelnemers die nog de berg op moeten maar worden tegengehouden omdat het te slecht weer is op de top. Ze zullen moeten wachten tot de mist wat is opgetrokken. Ik ga er even bij zitten om me op te warmen aan de straalkachel voordat ik aan de laatste afdaling begin. Ik bel Vanessa en vraag of zij weet hoe lang de laatste afdaling ongeveer duurt. Ze verzekert me dat het hooguit nog een uurtje afdalen is, omdat zij er een uurtje over gedaan heeft in haar 40 km wedstrijd vandaag. Maar het is nu donker en ik heb er al 95 km opzitten.

Ik daal heel rustig af. De kilometers duren eindeloos. De laatste 5 km staat met bordjes aangegeven. Het lijkt alsof de kilometerbordjes minstens vijf kilometer uit elkaar staan ipv één. Het schiet niet op. Ik ren voorzover ik durf. Als ik het punt herken waar Vanessa donderdag onderuit is gegaan, weet ik dat ik er bijna ben. Maar dan volgt nog een steil modderpad. Eerst probeer ik de diepe geulen aan de zijkant van het pad, maar als ik iemand voorbij zie hobbelen op het middenpad, waag ik het ook. Ik ga steeds sneller en er is maar één mogelijkheid om vaart te minderen. Ik val. Laat mijn stokken los en rol relaxt door de modder. Niks gebroken en ik vervolg mijn weg maar weer door de diepe geul.

Eindelijk Grainau. Ik kom langs de parkeerplaats waar onze camper staat en zie Vanessa. Maar goed ook want anders was ik nog verkeerd gelopen ook. Nog een dikke kilometer te gaan door het stadje. Ik kan nog aardig rennen. Ook Vanessa, die ook al 7 uur onderweg is geweest vandaag, rent mee. Gek om door een verlaten stadje te rennen om 2 uur in de nacht. Een paar bochten en de verlichte finish is in zicht. Altijd een dubbel gevoel: blij dat je mag stoppen maar jammer dat het voorbij is.

Voor mijn gevoel heb ik, met het oog op de Eiger over 4 weken, het rustig aan gedaan en geen risico's genomen. Toch heb ik een dag later pijn in mijn rechter enkel/scheen. Het ziet er gezwollen en ontstoken uit. Hopelijk trekt het weg zodat ik tijdens de Eiger, Vanessa kan bijstaan bij haar eerste 100+ door de bergen. De 40 km die ze vandaag heeft gelopen gingen, afgezien van de schoenenkeus, behoorlijk goed. Haar rondje om de laatste berg en laatste afdaling waren in ieder geval sneller dan de mijne:)

Groetjes,

Edward.
18 Verslagje Appingedam 24 juni 2017
Ik moet werken aan mijn "basistempo" dus dit jaar.... De 10km tijd gaat naar beneden bijgesteld worden. Dat beloof ik bij deze de trainers!


Tsja, de Stadsloop. Ik heb er voor het laatst in 2011 aan meegedaan. Altijd een lastige loop. Waarom is mij niet bekend; het is net als overal 10km en er staat veel publiek, dus daar word je extra door gemotiveerd. Dan zou het toch makkelijker moeten gaan? Ik moet werken aan mijn "basistempo" dus dit jaar toch maar weer eens heen.

Bij het warmlopen word je gadegeslagen door inmiddels veelvuldig toegestroomd publiek. Je voelt je bijna een topper! Als ik nu de ontspanning eens weer eens vast kan houden komt het allemaal wel goed, neem ik me voor. De start valt en ik loop direct op het gewenste tempo. Vanaf de start lukt me dat meestal wel. De laatste kilometers wordt dat doorgaans iets lastiger, maar bij wie niet?

Appingedam Ger2017
Overzicht van Ger zijn stadsloopjes


Met 7 of 8 goede kilometers ben ik vandaag al tevreden. Na de eerste ronde, waarin ik een aantal 5km lopers achter me weet te houden, kan ik redelijk "vlak" blijven lopen. Km 6 en 7 volgen naar tevredenheid en zowaar km 8 en 9 gaan in nagenoeg hetzelfde tempo.

In dat geval niet klagen, maar het laatste stukje ook nog even door. Daar waar ik in eerdere jaren wel eens moest kotsen kon ik gelukkig door naar de finish! Niemand voor me om in te halen, niemand achter me om voor te blijven... De tijd viel niet helemaal mee, maar het is een goede basis voor de rest van het seizoen. De 10km tijd gaat naar beneden bijgesteld worden. Dat beloof ik bij deze de trainers! Ger (www.costerhome.nl)

Groet,
Ger
19 Verslagje Lauwersoog- Ulrum, 29 juli 2017
Ik kon echt Harmen niet lopen laten. Was dankbaar dat hij mij wilde helpen dus moet ik maar bijblijven!
Harmen nogmaals bedankt voor het naar boven halen van mijn vermogen!
Ulrum2017 Ger
Foto: Henk Landkroon, met dank! Hier staan al zijn foto's met meer LBers


Eigenlijk had ik toegezegd met Henk Schuitema mee te lopen naar een clubrecord M70 voor hem. Ik had al ingeschat dat dat rond 1u50min. zou worden. Maar gelukkig bleven er 3 begeleiders voor hem over. Dus toen Harmen Stam aanbood om met mij mee te lopen, kon ik daar, na enige twijfel, geen nee op zeggen.
Wind mee en een haas die voor mij het tempo zou regelen. Harmen was van plan op een, voor hem, rustig tempo te gaan lopen en was bereid om op mijn verzoek nog iets langzamer te gaan. In de praktijk kwam daar niet zo veel van terecht! De eerste km was zoals vaak iets te snel. Maar ook de daarop volgende km's waren sneller dan gepland. Maar zolang Coster nog kon praten ging het wel goed, was de conclusie van mijn begeleider. Ik sprak het niet tegen. Bracht nog wel even in dat een negatieve split er waarschijnlijk niet inzat (dat wil zeggen dat het tweede deel sneller gaat dan het eerste) maar daar wilde Harmen niet aan. Zien we straks wel.. Als je zo doorloopt zit er een 1u38 in. Maar ik ben met 1u39 ook tevreden hoor Harmen. We zien wel... De tweede helft ging toch sneller dan de eerste. Dat is een teken dat je de race goed ingedeeld hebt. Ik kon echt Harmen niet lopen laten. Was dankbaar dat hij mij wilde helpen dus moet ik maar bijblijven. De laatste km ging zelfs in 4m30. Zo'n tempo loop ik normaal in een 10km wedstrijd, maar niet in zo'n lange van meer als 21 kilometers.
Het resulteerde in een tijd van 1:38:48 op de seconde precies gelijk voor ons beiden. Sinds maart 2009 had ik niet meer zo hard gelopen! 8 jaar verder en gelukkig (nog) geen terugval. Ik had het niet verwacht, maar met de juiste omstandigheden en ontspanning in de loop was het mogelijk. Harmen nogmaals bedankt voor het naar boven halen van mijn vermogen!
En succes volgende week in Maastricht bij de HELE Ironman triatlon!

Ger (www.costerhome.nl)
20 Verslagje IRONMAN, Maastricht, 6 augustus 2017
YOU ARE AN IRONMAN

Ik word er mee wakker, en ga er mee naar bed.
Zodra ik het water raak valt alle spanning van me af en begin ik ontspannen te zwemmen
Ik weet dat ik veel te hard ga, maar besluit er maar van te genieten
"je gaat 'em gewoon finishen he, dat heb je nu toch zeker wel door!"
Nu hunker ik toch wel naar dat ene zinnetje: "YOU ARE AN IRONMAN"

IRONMAN2017-focus
Foto's: Harm Jan Kors: Harmen zijn focus stond scherp op 6 augustus!

De video staat HIER.


Become One: First Time to IRONMAN

Wat een beleving, na in 2015 en 2016 de halve triatlon te hebben volbracht vond ik het tijd worden voor het echte werk. Dus ik heb de stoute schoenen, of met name de fiets en hardloopschoenen aangetrokken en ben gaan trainen voor de IRONMAN van Maastricht.

In de kerstvakantie ben ik begonnen met een globaal trainingsschema. Hiervoor heb ik 7 maanden weggezet. Om het overzicht erin te houden heb ik een aantal meetpunten ingebouwd. De eerste zal de Rotterdam Marathon zijn, met hierin wat sub punten als de Groet uit Schoorl Run. Deze eerst drie maanden zijn vooral op het hardlopen gericht zijn. Dit resulteerde naar een strakke tijd in Schoorl, en super debuut tijd op de Marathon.

Na de Marathon ben ik de rest van het trainingsschema gaan invullen. Hier zat "gelukkig" een rustpauze in, dit in verband met de bruiloft en huwelijksreis. Het verbaast me soms hoeveel mijn lichaam aan kan, maar zo nu en dan pak ik uit voorzorg een halve of volledige week rust. Naast een 40 urige werkweek en gemiddeld zo'n 8 en pieken van 12 trainingen in de week ligt overtraining ook op de loer. Zo'n weekje rust zorgt dan ook weer voor de juiste geestelijke focus.

De focus lag nu op het volgende meetpunt, de IRONMAN 70.3 Luxembourg. Deze is 7 weken voor Maastricht, goed om hier te kijken hoe ik ervoor sta. Aangezien hardlopen mijn sterkste onderdeel is lag hier voornamelijk de focus op het zwemmen en fietsen. Deze 2 onderdelen moesten volle bak gaan en dan zie ik dan wel hoe de halve marathon gaat. Zo ging ik volle bak aan het zwemmen en kwam na 27min alweer het water uit. De eerste 35 km van het fiets parkoers was vlak en daarna zo'n 40km heuvels en tot de fietsfinish 15km vlak. Onze buurman van de camping had het parkoers verkend en vertelde dat ik de eerst 35km niet te hard moest gaan aangezien er pittige klimmetjes inzaten. Hier had ik lak aan, het moest immers volle bak! Binnen het uur kwam ik al aan bij de klimmetjes en zat de eerste 35km er weer op. De klimmetjes vielen me reuze mee, het waren de tijdritfietsen die stil leken te staan. 1 voor 1 kon ik ze op mijn "simpele" racefiets inhalen. Na 40km in de heuvels aan het rammen te zijn geweest kwam het laatste stuk vlak. Natuurlijk was na de heuvels het gemiddelde niet meer boven de 35. Maar de benen voelde nog goed! Met de laatste 15km rondetijden van tegen de 40km per uur kon deze 90km afsluiten met dik 34km/u gemiddeld. Dat biedt wel vertrouwen voor het soortgelijke parkoers in Maastricht waar ik de 180km graag boven de 30km/u wil afronden. De benen voelde nog redelijk bij de afsluitende halve marathon, de temperatuur was hetgeen dat het zwaar maakte, +30 graden. Maar dat zal het in Maastricht toch niet wezen.....

Nu is het nog maar 7 weken, het laatste trainingsschema wordt gemaakt. Aftellen.. de laatste 4 weken begint de spanning op te lopen. Ik word er mee wakker, en ga er mee naar bed.

2 augustus, eindelijk vrij van het werk en kan me nu volledig richten op de IRONMAN. We hebben een trekkershutje gereserveerd op Camping de Bron bij Valkenburg. Het leuke is dat bijna het hele supportteam dit weekend ook in hetzelfde rijtje trekkershutjes logeren. Een gezellige boel dus. Donderdagmorgen kwamen Lester en Yvette bij de Bron aan en zijn we naar Maastricht gereden, hier kon ik mijn startnummer en overige spullen ophalen. Na de merchandise store van de Ironman leeggekocht te hebben zijn we weer terug gereden naar de Camping. 's Middags kwamen Harm Jan, Ronnie en Linda ook naar het zuiden. Na wat zwemmen en een Barbecue+ halve finale leeuwinnen maar op bed gegaan, uitrusten is nu het belangrijkste. Vrijdag de fiets in orde gemaakt en 's avonds bij de Nightrun in Maastricht te supporten geweest. Daar waar mijn ouders Heleen en Erik ook zijn aanschoven. Erg leuk alle side events rondom de Ironman, echt een hele beleving. 's Avonds terug gekomen bij de camping waren Anton, Lianne, Eddie en Carla ook al aangekomen. Na even gepraat te hebben ben ik op bed gegaan. Carla had nog leuke "bedtime stories" over triatleten die bij het zwemmen er al uitgehaald werden door de kramp. Dus echt slapen kwam er niet van die nacht... Zaterdag heb ik de fiets naar de transitiezone in Maastricht gebracht. Nu wordt het allemaal wel echt. Ik laat mijn fiets daar achter om die op zondag na het zwemmen weer te zien.
Na een stevige avondmaal ben ik met de wekker op 4:30 op bed gegaan.
IRONMAN-4
Zondagochtend 6 augustus, eindelijk is het dan zover. Ik rij met Danielle naar Maastricht. De rest van de supportcrew konden iets langer slapen. Om 7:00 worden de PRO's door het kanonschot weggeschoten. Hierna gaan de recreanten zich opmaken. Om 7:15 beginnen de recreanten in een rolling start, dit betekent dat iedereen bij zijn gewenste zwemtijd in het startvak staat. Ik ben tussen de 1uur 05 en 1 uur 10 gaan staan. Ik neem nog 2 gelletjes voor het zwemmen en de rij gaat langzaam naar voren. De spanning slaat toe, hier heb ik afgelopen 7 maanden heel veel voor opzij gezet. Alles flitst door m'n hoofd, het liefst zou ik omkeren. De rij wordt steeds korter, ik klap nog een keer in m'n handen en maak vuisten, "come on" zeg ik tegen mezelf. Dan ben ik aan de beurt om het water in te gaan.

Zodra ik het water raak valt alle spanning van me af en begin ik ontspannen te zwemmen. De eerst 1.5km is tegen de stroming in, dan een korte landpassage en 2km met de stroming mee. Hierna moet er om een gele boei gezwommen worden om de laatste 300meter tegen de stroming in naar de zwemfinish te zwemmen. Deze stroming was zo zwaar onder de brug dat ik het gevoel had niet vooruit te komen. Na 3.5 km zwemmen was de zwemsouplesse er inmiddels wel af. Ik ploeter me door het water en kom uiteindelijk aan wal. Zo dat was deel 1!

Op een rustig tempo ga ik naar de wisselzone toe. Helm op, schoenen aan, startnummer om en door. Aangezien ik hier al 2x parkoersverkenning heb gedaan, wist ik dat er in de eerst 45km steile stukken zaten. Onderweg kwam zag ik Ina en André nog staan, "kom op he!".
De laatste 45km kon lekker doorgetrapt worden. Het eerste rondje gaat voorspoedig, maar zodra ik tegen mezelf zeg: "come aan, nog zo'n rondje" gaat het opeens heel zwaar. De trappers gaan niet zo makkelijk meer rond als voorheen, nu net dat de zware klimmetjes eraan komen. Balen, balen als een stekker, zo snel had ik dit nog niet verwacht. Ik schakel terug en ga op een rustig tempo de heuvels omhoog. Na 120km lijkt het beter te gaan, ik schakel weer een keer op en praat mezelf wat moed in. Bij 130km kwam er nog een aardige pukkel, daar keek ik wel tegen op om die weer omhoog te gaan. Daar aangekomen schakel ik naar een lekker licht verzet en trap mezelf omhoog. Done! Nu nog de laatste 45km uitfietsen, ik trap weer naar een hoger cadans en uiteindelijk weer naar het grote verzet. Gelukkig, de snelheid loopt weer flink op. Om het doel van 11 uur te halen wil ik zeker wel bij 7 uur aan het hardlopen zijn...
IRONMAN2017-fotovdweek
Dit lukte zo ongeveer, na 7 uur en 3 minuten kon ik aan de marathon beginnen. Dit gaf me 3 uur en 57 minuten om deze te voltooien. Eigenlijk denk ik dat de marathon wel tegen de 3 uur 45 zou moeten lukken. Maar ik wil eigenlijk risico's nemen, toch de eerste keer en angst op zijsteken, mildsteek, krampen etc. Ik sla aan het rekenen, want... welk tempo is 3 uur 57 eigenlijk? Het eerste rondje loop ik wel lekker, de voorwaartse beweging van het fietsen zit nog in het lichaam. Ik weet dat ik veel te hard ga, maar besluit er maar van te genieten. Het 2e rondje besluit ik dat ik het tempo toch echt moet laten zakken, rond de 5:10- 5:15 liep aardig ontspannen. Dit tempo gaf me de ruimte om rond de 3 a 4 km even bij de drinkposten te stoppen en vocht aan te vullen. Want speciale wapen of niet, na 7 uur sporten kamp je snel met vocht tekort. Bij het 3e rondje stond een deel van de supportcrew bij een drinkpost. Ik besluit hier even een gelletje te nuttigen. Lester zegt tegen me: "je gaat 'em gewoon finishen he, dat heb je nu toch zeker wel door!"
Hij had gelijk, er stond nog maar een halve marathon tussen mij en de finish. De laatste ronde besluit ik het tempo wat op te voeren, ook wat drinkposten worden overgeslagen. Het kan niet meer stuk! Heerlijk gevoel, de laatste 3km beginnen de hamstrings en de lies wel te trekken, maar ik besluit lekker door te gaan. Nu hunker ik toch wel naar dat ene zinnetje, het zinnetje dat ik keer op keer op op YouTube en livestreams heb gehoord. Het zinnetje waar we het allemaal voor doen.

"YOU ARE AN IRONMAN"

IRONMAN2017-medaille

De video staat HIER.

Groet,
Harmen, IRONMAN
21 Verslagje Triatlon Ten Boer, 2 september 2017
Spierpijn!

Soms zet ik me af en scheer dan als een surfplank half boven water weg.... Ik druk op de lapknop en mijn horloge trakteert mij op een overwinningsdeuntje. Triatlon voltooid staat er in beeld. Dacht het niet. Eerst nog een stukje hardlopen.... “Je waagt het niet” roept ze. Ik zou het graag willen maar ze ligt nog wel een paar kilometer voor.

TenBoer2017-Edward
Foto: Jan. Hier staan allle foto's van Remko, Jan en PeterH


Spierpijn.

Na twee baantjes vrijeslag is het duidelijk. Die paar keer zwemmen van de afgelopen twee weken heeft geen topzwemmer van me gemaakt. Ik stap over op schoolslag met tussendoor nog wat baantjes vrijeslag. Het keren in het zwembad is ook een kunst die ik nog niet beheers. Soms zet ik me af en scheer dan als een surfplank half boven water weg. Niet echt efficiënt. Als ik eindelijk, na 40 baantjes, het bad mag verlaten wacht er een andere uitdaging. De transitie. Maar eerst nog uit het zwembad komen. Trapje of zijkant gebruiken mag niet en ik trek me onhandig uit het water, waarbij ik per ongeluk op de lapknop van mijn horloge druk, waardoor mijn transitie tijd al voorbij is en ik volgens mijn horloge al fiets. Ik ren naar de fiets en zie dat Vanessa's fiets al weg is. Ik had het wel verwacht, ze zwemt minuten sneller dan ik. Ik heb een zwembroekje aan en om daar nou in te gaan fietsen lijkt me geen strak plan. Ik droog me eerst af. Iets wat ik eigenlijk niemand zie doen. Harmen vroeg al of ik een dekentje bij me had toen hij mijn handdoek zag. Helm op, fietsbroek over mijn zwembroek, fietsshirt aan, fietsschoenen aan, handschoenen aan. Waarom handschoenen? Geen idee. Hoort toch zo op een racefiets?

Ik loop/huppel met de fiets aan de hand op zoek naar de plek waar ik op mag opstappen. Harmen wijst me de weg. Al fietsend zit ik eerst nog wat te klooien met mijn handschoenen, waarbij ik wederom per ongeluk op mijn lapknop van het horloge druk waardoor ik in de transitie naar hardlopen zit. Ik laat het horloge voor wat het is en pas als ik Ten Boer uit ben, ben ik er klaar voor. Ik zoek de juiste versnelling en probeer vaart te maken. Dat valt tegen. De benen zijn al moe. De eerste ronde gaat moeizaam. In Lellens staan de supporters Jan en Evelyn. “Hoever ligt Vanessa voor”, vraag ik snel. Pas in de derde ronde heb ik Vanessa in het vizier. Petra ben ik al een paar keer tegemoet gefietst en die ligt al erg ver voor en loopt elke ronde zelfs een beetje uit. Maar Vanessa moet ik nog wel kunnen inhalen. Ondertussen zoeven de echte triatleten met hun gestroomlijnde fietsen en helmen me voorbij alsof ik stilsta. "Mission complete”, roep ik als ik Vanessa inhaal. Maar eigenlijk is de missie nog niet geslaagd. Petra fietst nog voor me. De laatste ronde begin ik me wat sterker te voelen. Eigenlijk moet ik nu licht verzet draaien zodat ik straks lekker kan lopen. Maar als ik voor de zoveelste keer word ingehaald door een vrouw, ga ik toch zo hard mogelijk fietsen.

Als ik weer bij mijn spullen ben en ik mijn fietsschoenen uit wil doen, kan ik er nauwelijks bij. Het bovenste deel van mijn bovenbenen doen ongelooflijk pijn. Stomme gefietst ook. Die handschoenen waren ook echt geen goed idee. Ik krijg ze nauwelijks uit. Ik klungel verder, trek mijn fietskleren uit, bedumshirtje aan en als ik eindelijk mijn schoenen aanheb komt Vanessa er al aan gefietst. Ik druk op de lapknop en mijn horloge trakteert mij op een overwinningsdeuntje. Triatlon voltooid staat er in beeld. Dacht het niet. Eerst nog een stukje hardlopen.

De eerste kilometer gaat - door de spierpijn in de bovenbenen - moeizaam. Toch haal ik al veel deelnemers in. Onderweg zie ik Peter en hij bevestigt dat Petra ver voor ligt. Ook supporter Remco is aanwezig en helpt me de weg te vinden. Ik was nl in de veronderstelling dat het twee verschillende rondjes waren, maar het is tweemaal dezelfde vage ronde. In de laatste kilometers van de eerste ronde loopt Petra, die al met de tweede ronde bezig is, mij tegemoet. “Je waagt het niet” roept ze. Ik zou het graag willen maar ze ligt nog wel een paar kilometer voor. Het rennen voelt wel weer lekker maar onder de veertig minuten gaat never nooit niet lukken. Als ik finish zie ik Petra met een big smile achter de finishlijn staan. Ze heeft een PR gelopen maar is vooral blij dat ze mij verslagen heeft.

Zodra ik stop met lopen voel ik de ongelooflijke spierpijn pas. Dat heb ik lang niet gevoeld. Ook Vanessa die ondertussen de finish heeft gehaald heeft last van dezelfde spierpijn. Petra ziet er daarentegen nog fris uit. De drie onderdelen afzonderlijk zijn niet echt spannend maar achterelkaar is het toch wat anders. Ik hou mezelf maar voor dat ik, met een verbeterde zwemtechniek en gestroomlijnde transities, de volgende keer ook Petra versla. Want ik ben er nog niet helemaal uit of ik het nou leuk vind of niet, maar ga zeker nog wel een keer een poging wagen.

groet,
Edward
22 Verslagje Minimarathon Ten Boer, 11 september 2017
Zonder een woord te zeggen zag de door mij uitgekozen dame wel in dat deze loper in het LGB-blauw wel eens een constant tempo zou kunnen lopen.
Ik wil naast haar finishen want snelste Ten Boerster word ik toch niet (nu Harmen op eigen tempo gaat).


In het startvak sta ik vlak achter een 2-tal topsporters uit andere sporten. De topschaatsers Jolanda L. & Daniëlle B.
Aangezien het behoorlijk hard waait zit een toptijd er voor mij niet in en dan is mijn besluit gauw genomen om met een van deze jongedames mee te lopen. Mijn keuze (en gelukkig ook de hare) valt op de minder ervaren Daniëlle. Over Jolanda had ik al lang uit betrouwbare bron gehoord dat ze goed in vorm was en hard zou gaan.
Zonder een woord te zeggen zag de door mij uitgekozen dame wel in dat deze loper in het LGB-blauw wel eens een constant tempo zou kunnen lopen.
En dat tempo leek haar dus ook wel wat. Zodra de wind van opzij blies zocht ze een plekje in mijn kielzog. Af en toe werd de afstand eigenlijk net iets te groot tussen ons.
Dankbaar maakte ik dus gebruik van de gelegenheid om mijn tempo soms een heel klein beetje te laten zakken, zodat ze weer achter me kon kruipen.
Vanaf Thesinge, waar Petra met haar moeder ons stond aan te moedigen, hadden we de wind in de rug. Wat een genot, enkel een beetje omhoog afzetten en je wordt gedragen door de wind. Min of meer dan. Het tempo blijft redelijk constant, zie ik tot mijn genoegen.
Eenmaal langs het Lustigemaar geef ik nog een laatste tip aangezien ze het parcours niet kent: nog even een beetje bijkomen en dan dadelijk nog een 1,5 kilometer tegen de wind in!
Achter ons loopt nog een dame, maar de afstand groeit en ik kan me niet voorstellen dat die dat gat nog dichtloopt.
Naar de finish rennend maak ik me niet meer druk om andere lopers die me nog voorbijgaan...
Ik wil naast haar finishen want snelste Ten Boerster word ik toch niet (nu Harmen op eigen tempo gaat).
Uitermate tevreden finishen we in een tijd van 46:06. Zo hard had ze nog nooit gelopen!
Met een tevreden gevoel hebben we beiden deze loop volbracht. Lekker ontspannen gelopen niet te diep gegaan.
En als de omstandigheden weer beter zijn, kunnen we beiden nog wel harder!

Ger (www.costerhome.nl)
23 Verslagje Amsterdam Marathon, 15 oktober 2017
Een sprintje trekken duw,-en trekwerk om bekertjes water en sponzen aan te pakken.
Ik mocht vanaf kilometer 25 of 30 gaan versnellen, maar dit lukte niet.


M Marathon Amsterdam
A Afstand 42.195 km
R Rust in de week voor de marathon
A Afzien vanaf kilometer 34
T Trainster Mariska Dute
H Hitte om 12.00 uur was het 24 graden
O Omvang kilometers in de voorbereiding
N Nooit meer een marathon?

5 weken voorbereiding, een warme dag, een afstand die ik nooit gelopen had, zenuwen die me al een paar dagen parten speelden, hoe zou mijn marathon verlopen?

Om half 10 klonk het startschot in het Olympisch Stadion te Amsterdam. En weg waren we, iedereen had gezegd rustig van start. De marathon begint bij kilometer 30. Maar toch ga je mee in de meute. Kilometer 1 ging in 4.41, en iedere keer weer proberen richting de 5.00 per kilometer te lopen. Dit lukte aardig goed, 1e 5 km in 24.30.
Daarna richting kilometer 10 en nog steeds vlak 49:12. Ik werd nog steeds ingehaald en dacht soms echt het is geen 10 km wedstrijd. Vanaf kilometer 15 zag je de 1e lopers terugzakken. En dat geeft je toch een goede motivatie. Kilometer 15 doorkomst 1:14. Halve marathon 1:44.
Op naar kilometer 25, hier mijn flesje drinken weggegooid, deze was dus al een tijdje aan mij verbonden. En vandaag echt mijn beste maatje!
Ik had nog nooit in zo’n menigte gelopen waarbij ik gebruik moest maken van de verzorgingsposten. Dat was me wat….met fietsen was het soms dringen in het peloton, dit was bijna nog erger. Een sprintje trekken duw,-en trekwerk om bekertjes water en sponzen aan te pakken. Iedere post maar weer.
En daar was kilometer 30. Het punt waar mijn training tijdens de Run van Winschoten ophield. Ik liep toen 2.28 en nu liep ik 2.29. Nog steeds erg tevreden. En wat ik zeker in mijn achterhoofd had, is dat het weer voor mij in Winschoten perfect was (regen) en vandaag was de temperatuur inmiddels gestegen naar 24 graden.
Ik mocht vanaf kilometer 25 of 30 gaan versnellen, maar dit lukte niet. 1 poging gedaan en even op 4.40 gelopen. Helaas, maar lekker in mijn ritme blijven lopen was belangrijker.
Op naar kilometer 35. Dit was mijn verste punt die ik had getraind. De km-tijden liepen op en ik probeerde de tijden te drukken door steeds toch weer proberen te versnellen, maar bij kilometerpunt 37 was het op. De man met de hamer was te sterk. De viaduct naar beneden ging nog, maar omhoog….pfff….maar ik dacht alleen maar blijven hardlopen, niet wandelen ik kom boven en als ik boven ben is het nog een kleine 5 km.
5 kilometer aftellen, maar wat kan dat lang duren, je hoofd wil wel, maar je lijf wil niet meer. Het werd afzien, zoals ik dat nog niet had gedaan. En daar was het bord van de laatste 500m, nog 1 keer alles geven….nog 150m en het was weer op…..GEFINISHED!!!
1 meter na de finish schoot me de kramp in beide benen. Ongelooflijk, maar aan de andere kant ook niet zo gek. Wat een emotie kwam er uit mij , ik had me voorgenomen huilen doe je niet bij de finish. Je moet juichen, maar als je lijf zo op is, is dit alles wat je nog kan.

Wat een dag, een dag om NOOIT meer te vergeten en een debuuttijd die ik niet had durven dromen en al helemaal niet met dit weer.

Ik ben trots en glunder nog wel een paar dagen!
Nogmaals dank aan iedereen, alle support, alle sponsoren, iedereen die met me mee heeft geleefd!!!

Een dikke knuffel voor jullie!

Kijk op hardloopnieuws.nl voor leuke verslaggeving van de Marathon van Amsterdam!!

Liefs,
Erika

24 Verslagje Blaauwbekmarathon, 3 februari 2018
Mission failed and mission accomplished

Gelukkig stond er veel publiek zodat uitstappen niet mogelijk was.
Beetje mediteren, vogels kijken en cadans houden.

Vanmorgen leek het een echte Blaauwbekmarathon te worden. Door de sneeuw naar Oostwold, waar we met oude Gado-bussen naar de boerderij van een bekende RTV-Noord verslaggever werden gebracht waar we vanuit een schuur starten.

Mijn doel was om weer eens onder de drie uur te lopen en Vanessa wilde eindelijk haar oude PR verbeteren. Hiervoor heeft ze haar oude versleten schoenen uit de kast gehaald.

BlaauwbekMarathon2018-2

Het weer viel uiteindelijk mee maar het lopen niet. Ik voelde me na 10 km al behoorlijk slecht. Maar het tempo zakte niet erg in dus toch maar doorgelopen. Jan Venhuizen liep een paar minuten voor me en achter me was niemand te bekennen. Dat betekent drie uur lang alleen door de leegte lopen. Halverwege keren we in de sporthal waar ook de finish is. Gelukkig stond er veel publiek zodat uitstappen niet mogelijk was. Aangemoedigd begin ik met frisse tegenzin aan het rondje meer. Beetje mediteren, vogels kijken en cadans houden. Gemiddeld zit ik nog op tempo 4:14. Dat is ruim voldoende om onder de drie uur te finishen. Tenminste als de route echt 42,195 km is. Als ik de finish in zicht heb realiseer ik me dat ik het niet ga halen. Ik sprint zo snel als ik kan. Maar tevergeefs. Over de finish na 3:00:36 seconden staat Henri Thunissen me op te wachten. Als ik hem vertel dat ik graag onder de drie uur had gelopen, stelt hij me gerust. De route was 300 meter te lang.
(redactie: op de correcte marathonafstand was de tijd: 2:59:19 geweest!)

Dan wachten op Vanessa. Als Petra, die het nu wel heeft kunnen vinden, is gefinisht, ga ik bij de finish kijken. Ze is al in aantocht. Ze loopt een dikke PR op dit te lange parkoers: 3:50:57. Tevreden maar toch ook wel een beetje balen. Ze dacht dat ze wel onder de 3:50 zou finishen. Maar ze had er ook geen rekening mee gehouden dat het ietsie langer was. Eindelijk haar oude PR verpulverd, dat smaakt naar meer.

Groetjes,
Edward
25 Peter's verslagje Marathon Rotterdam, 8 april 2018
Het beste is er wel af. Maar ik weet al dat het lukt!

PeterP Rotterdam2018

Ik word er emotioneel van, niet eens omdat hij zo slecht zingt....
“We gaan steeds wat te hard”. Dit is bewust zegt de beste man.....
Het Kralingse Bos dient zich zo aan. Het is mijn 4e keer hier in Rotterdam maar dat bos heb ik nog nooit gezien.....

Met de eerste lentedag van 2018 op zaterdag, met 21 graden achter ons, waren wij nu op zondag aan de beurt. Alles beter dan de temperaturen in de aanloop hier naar toe. Wat hebben we een koude aanloop hier naar toe gehad. Gevoelstemperaturen van -20 graden, door de regen en harde wind. De temperatuur was deze zondagochtend nog perfect met een graad of 12 tot 14, wel zou het opwarmen tot ongeveer 21 graden, niet helemaal ideaal maar beter dan regen en harde wind. Een editie eerder in 2017 was het zelfs nog een stukje warmer.

Het is na 4 jaar weer mijn eerste marathon waarbij ik mijn eigen record weer wil verbeteren, destijds klokte ik, ook in Rotterdam, een tijd van 3:10,47. Daarna nog een mislukte poging in Oldenburg gedaan waar ik voor het eerst moest uitstappen op een marathon wegens een blessure aan mijn been. Die blessure komt bij vele arbeid vaak weer de kop op steken. Daarna nog de Slachte (2016) als haas gelopen en in 2017, ook in Rotterdam, met Petra Bus, de nog warmere editie, goed uitgelopen. De voorbereiding naar deze marathon ging voorspoedig. Na de halve marathon op Terschelling in november 2017 heb ik de trainingen al opgepakt. Het doel was om goed te zijn in Schoorl (februari) op de 30km en mij dan op te geven voor Rotterdam als dat goed zou uitpakken. Verder geen wedstrijden, honger krijgen in DE wedstrijd.

Zo geschiedde. In Schoorl een mooie vlakke race, bekroond met een persoonlijk record in mijn 10e editie aldaar. Onderweg geen lasten gehad. Dubbele winst. Ook de eindtijd was sterk met een gemiddelde van 4,16m per km. Maar de weken na Schoorl ging het herstel maar moeizaam. Dat blijft toch een dingetje. Dus luisteren naar je lichaam, minderen in kilometers. Op naar het hoofddoel, Rotjeknor.
3 weken voor de marathon op 18 maart, pak ik Ameland nog mee, net als in 2017. Een trail van 35km door de natuur, werkelijk prachtig. Net als vorig jaar doe ik deze rustig aan, ik heb mijn camera dan ook meegenomen. Omdat het herstel niet altijd lekker gaat heb ik van tevoren met mijn trainer (dat ben ik zelf) afgesproken om deze zelfs in te korten tot 30km. De laatste kilometers krijg ik daar wat last van de knie en linker bovenbeen, nee he, het ging net zo lang goed.

2 weken van tevoren nog een weekend op Schier. De Monnikenloop. Zelf loop ik niet mee, alleen een stukje voor mezelf, 5km dribbelen. Het gaat, het is gevoelig. Verder dan 16 km loop ik niet in deze hele week, rust. De conditie is toch wel goed. Ik twijfel enorm. Het ging zo mooi. Een dikke week voor de marathon op zaterdag doe ik nog een tempo test. Eerst een beetje dribbelen en dan 7km op marathon tempo, 4,25-4,30. Ik voel mijn linker bovenbeen, maar de pijn in de knie is weg. Nog een keer laten masseren en een weekje smeren, wandelen in plaats van lopen, maar vooral uitrusten.

Het weerbericht werd al weken in de gaten gehouden. We hadden al gekscherend tegen elkaar gezegd dat het op 8 april wel weer boven de 20 graden zou zijn. Zo geschiedde. Op zaterdag konden we er deze keer nog een beetje aan wennen. Op zondagochtend is het zoals gezegd zo’n 13 graden. In het hotel, waar ik met mijn 3 loopkameraden, Ludo, Kees en Frank ben en waar ook Peter en Erika zijn, mij helemaal vol gegeten met brood en pannenkoekjes. Met een flesje water in de hand fietsen we richting de start rond 9.00 uur. Ik heb een vuilniszak aangetrokken tegen de ”kou”. De fiets wordt geparkeerd in het finish gebied. Daarna moet ik naar wave 1 lopen, aan de voet van de Erasmus brug. Het wordt al goed druk.

Rond 9.30 uur ben ik al in mijn startvak, naast het startvak kun je nog prima warm dribbelen. Alles voelt goed. Op vrijdag had ik nog steeds twijfels waar ik op weg zou gaan. Warm, het been, de knie. Het blijft natuurlijk een klote eind en opgeven wil je toch weer niet. Ik ga er natuurlijk gewoon voor. Eigenlijk had ik alleen 3 weken geleden echte pijn, daarna ging het wel. Het is vooral altijd na het lopen dat de klachten komen. 3.09,59 is het doel. Als het goed gaat kan ik hopelijk nog wat versnellen als het mis gaat, dan heb ik het in ieder geval weer eens geprobeerd. Ik sta pal onder Lee Towers om 9.55 uur in het rechter startvak (Een goede keuze blijkt achteraf bij de beelden van de start). Ik word er emotioneel van, niet eens omdat hij zo slecht zingt, het zal wel de hele spanning zijn geweest.

10.00 uur: Daar gaan we met zijn duizenden. Vele bekenden met mij. Ik start mooi voorin, maar zeker ook niet vooraan en kan na wat zigzaggen van wat tragere lopers (ken je plek toch) na een dikke kilometer na de Erasmus brug gelijk in mijn ritme komen. Alle kilometers gaan nog binnen 5 tellen, perfect. Ik start met het flesje water in de hand, drinken en koelen gelijk. Na 8 km is deze leeg, genoeg gedronken, zelf heb ik maar 3 gelletjes mee. Ik hou er niet van, maar je moet wat hebben. Meer gelletjes gaat mij tegen staan en in trainingen gebruik ik ze niet (zo train je dat). Na 10 km kom ik door in 44,55. Precies op schema voor de 3.10,00, die paar tellen loop ik er wel ergens af als ik goed genoeg ben. Inhouden in het begin.

Bij zo’n 12 km in de wedstrijd komt de groep van 3uur, 10 mij in de nek hijgen. Ik loop er het liefst iets voor omdat het zo’n gedrang wordt in zo’n grote groep. Iedereen wil in de buurt van de pacer lopen. Maar als ik iets onder de  4,30 wil aanhouden gaan ze mij toch voorbij. Deze pacer loopt duidelijk wat te snel. Vanaf kilometer 13 tot kilometer 20 lopen we 4.22 per km. Fit als ik ben kom ik verhaal halen. “We gaan steeds wat te hard”. Dit is bewust zegt de beste man. “”We gaan bij 20 km weer wat rustiger”. De logica ontgaat mij. Bij een marathon moet je niet teveel marge op willen bouwen, je winst pakt je wel na de 33 km.

Bij 20 km gaat het tempo inderdaad weer naar ca 4,30 per km. Ik had me toch laten inhalen door de groep en kom nu weer naar voren. Ik loop op de eerste rij want ik wil niemand voor me hebben te lopen. Het wordt nu ook duidelijk warmer. Bij de 5 km posten neem ik steeds 2 bekers water en gooi steeds een beker water over mij heen. Ook tussen de waterposten zit om de 2,5 km een sponzenpost. Na 18 km had ik mijn eerste gelletje genomen. Op de halve marathon kom ik door in 1:34,03. Ietsje te snel, ik kijk op mijn hartslagmeter die 160 aangeeft, dat is dan wel prima. Met eventueel  een minuutje verval in het 2e gedeelte ben ik goed op schema. Maar ik voel me uitstekend en voel dat er meer in zit.

Ik loop weg uit de groep, het is mij te vol. Bovendien is het bij de sponsposten en waterposten dan extra druk. Bij 28km loop ik mijn snelste kilometer in de hele race (4,17). Ik moet me zelf temperen om niet harder te gaan, niet doen het wordt nog warmer, pas na 33km mag je als je kunt. Zo ben je de hele tijd aan het berekenen wat het kan worden. Maar de mensen zijn op sommige plekken ook zo enthousiast dat je wel eens te snel wilt gaan. Wat een publiek, wat een vrijwilligers, wat een weer. Mijn 2e gelletje is een nu pas een feit. Het Kralingse Bos dient zich zo aan. Het is mijn 4e keer hier in Rotterdam maar dat bos heb ik nog nooit gezien. Ik ben inmiddels natuurlijk ook Appelscha gewend. Het is een lastig punt in de wedstrijd, wat minder publiek en een punt van kun je mee, of haak je af. De man met de hamer moment blijft uit. Ik heb nog steeds kilometers rond de 4,26. Bij de waterposten lever ik steeds wat in, maar water moet. Inmiddels pak ik 3, 4 bekers. Hoofd koel houden, armen nat maken en weer door. De benen gaan nu toch ook zeer doen.

Kilometer 36 gaat in 4,38, de langzaamste in de hele race blijkt achteraf. De aanmoedigingschermen hebben we ook gehad. Robert heeft wat ingesproken voor me , wat leuk! Elvira had ook wat ingesproken maar die heb ik niet gezien. Beiden bedankt. Ik zie al veel hardlopers die nu moeten wandelen of aan de kant moeten. Ik haal alleen nog maar mensen in, er is niemand die mij voorbij komt, een goed teken, ik klok 4,30. Nog 5 kilometer. Het beste is er wel af. Maar ik weet al dat het lukt. Een persoonlijk record met dit weer, 4 jaar geleden was het 14 graden. Ik kom op het keerpunt waar aan de andere kant van de weg de mensen nog om de Kralingse Plas heen moeten. Respect, voor hun wordt het alleen maar warmer. Ik moet nog zo’n 20 minuten. Met pijn en moeite hou ik de 4,30 vast, wat een strakke loop. Goed verdeeld, een versnelling zit er niet meer in. Ik kom binnen in een netto tijd van 3:09,03. Yes. Ik voel me nog best fris in het hoofd. Als ik wandel voel ik gelijk mijn knie. Beter nu dan zo straks. Water, heel veel water. Ook water over de knie. De pijn trekt al wat weg. Ik loop nog wat in het finish gebied en zie nog bekenden. De ene blij de ander wat teleurgesteld. Inmiddels heb ik al weer liters bij gedronken, wat bananen naar binnen gewerkt. Mijn maatjes zijn er nog niet en ik loop naar mijn fiets. Terug in het hotel, hoor ik dat ik de 1e loper ben die terug is in het hotel. Helaas is hier geen huldiging voor. Daarna volgen de appjes en kijk in de app van Rotterdam marathon wat de anderen hebben gedaan. Daarna heerlijk douchen en bij eten en drinken. Wat een trek heb je dan.

Het was een super marathon. Bedankt voor alle appjes, berichtjes hoe dan ook. Het heeft zeker geholpen.
Nu even nog geen doel, maar dat er weer een marathon komt dat is zeker.

Groet,
Peter


26 Thom's verslagje Marathon Rotterdam, 8 april 2018
Marathon van het loslaten

Rotterdam2018-2 thumb

Slaap jij boven zeg ik want ik heb hoogtevrees....
Ik wil die medaille zegt ze, dus ik ga door.....
Ook na mijn derde Rotterdam Marathon krijg ik kippenvel van dit geweldige Rotterdamse publiek....

De grote foto's van dit artikel (o.a. gemaakt door Edwin) staan HIER
Rotterdam 7 en 8 April 2018

Na een jaar weer een marathon.  Deze keer weer en hele bijzondere marathon voor mij, niet omdat ik zelf voor Rotterdam heb gekozen maar samen met Annelies. Na het beëindigen van onze relatie leek ons het best en mooi idee om samen de marathon van Rotterdam te lopen.  Al snel hadden wij ons ingeschreven voor de marathon, het was ook pas volgend jaar dus nog tijd genoeg om te trainen.

In december begon Annelies al te vragen: heb jij al een schema voor mij gemaakt. Nee, eigenlijk niet. Ik was er nog niet zo mee bezig maar besefte dat de marathonspanning bij Annelies begon te komen.  Na een schema in elkaar geknutseld te hebben voor Annelies begon voor mij de training ook. Al snel werd ik gevraagd door Richard van der Werff een oude schoolkameraad van mij, of ik wel met zijn groepje mensen van de Eemsmondrunners mee zou willen lopen want daar waren dames en heren die hun eerste marathon gingen lopen en ik misschien hier en daar wat tips kon gaan geven. Zo gezegd zo gedaan. Al snel waren die loopjes op de zondagmorgen te gezellig en gingen de kilometers bijna vanzelf voor iedereen. Ik heb er in ieder geval veel plezier aan beleeft, en een paar leuke vrienden aan overgehouden. Ook heb ik waar het kon de Road to Rotterdam gelopen en de trainingsloopjes van de Runploug Garrelsweer mogen pacen en hier en daar wat kilometers met Annelies gelopen. Al met al was mijn voorbereiding op Rotterdam nog nooit zo goed geweest wat de aantal gelopen kilometers betreft.
Rotterdam2018-1 thumb

Zaterdag 7 april is het dan zo ver: op naar Rotterdam. Om 10 uur zou ik Annelies ophalen, maar voordat ik naar haar toe ga moet ik eerst naar het graf van Rianne. Ik zeg stilletjes tegen haar dat ik van haar hou en dat ik haar ontzettend mis. Bij Annelies aangekomen, drinken we nog koffie en zeggen Edwin goeiedag , stappen in de auto en op naar Rotterdam. Eenmaal aangekomen bij de skutsje waar wij gaan overnachten zegt Annelies tegen mij: moeten we daar op slapen? Ja zeg ik met een lach, jij gaat met mij het schip in. Alle twee beginnen we hard te lachen. Al snel worden we vriendelijk begroet door schipper Sipke van de Sudermar en gaan aan boord van dit prachtige authentieke schip van bj 1907. Het is zeker geen cruiseboot , maar is van alle gemakken voorzien en het is toch maar voor een nacht. Al gauw krijgen we een rondleiding van Sipke en krijgen wij onze hut aangewezen. Weer beginnen we te lachen want het is wel heel klein met een stapelbed. Slaap jij boven zeg ik want ik heb hoogtevrees. We leggen onze spullen in de hut en gaan de stad verkennen en een broodje eten. Daar nog heerlijk gekletst met wat gezellige mensen, wat een vriendelijke mensen die Rotterdammers. Na het broodje wordt het tijd om de startnummers op te halen dus op naar de Expo. Wat een drukke bedoeling daar, maar wel heel gezellig en kom daar natuurlijk ook weer bekenden tegen. Al snel beseffen dat het laat wordt en nog op zoek moeten naar en restaurant. Na een heerlijke pastamaaltijd gaan wij weer richting de boot. Eenmaal op de boot is het daar druk met hardlopers in het vooronder. Wij gaan erbij zitten en horen de mooie verhalen van de mensen aan. Zo rond 22.30 gaat iedereen plat om nog wat rust te pakken voor de marathon.

8 April, dag van de marathon

Eigenlijk heb ik nog nooit zo’n rustige aanloop naar de marathon gehad, de start op 2 minuten wandelen van de boot. Een heerlijk ontbijt geserveerd door schipper Sipke en zijn vrouw Monique. Wat zijn dat toch ontzettend lieve mensen, niets is hun te veel. Wij zijn echt in de watten gelegd .
Alleen het weer is spelbreker deze dag, jeetje wat is het warm. Nadat Annelies nog met Edwin geappt heeft waar hij langs de parcours zal staan gaan wij het startvak in. Edwin heeft de eerste trein vanuit Groningen genomen om ons  vanaf de zijlijn bij te staan en na de marathon ons naar huis te rijden. Om 20 over 10 klinkt het startschot voor onze wave, we zijn los. Eindelijk komt er beweging in, gelijk omhoog over de Erasmusbrug en na de brug staat Edwin en zie de smile op het gezicht van Annelies. Als we verder lopen zie ik dat met deze temperatuur onze tempo best hoog is en besluit langzamer te lopen tot de 10 kilometer in zicht komt. Ik merk dat Annelies het zwaar krijgt met deze hitte en ga nog langzamer lopen. Na 10 kilometer komen wij op de levenslooppad dat 6 kilometer lang is. Daarna komen wij al snel Edwin weer tegen en gaan bij hem wat drinken en eten, maar ik zie ook dat het voor Annelies wel heel zwaar gaat worden door de eerste warme dag van dit jaar. Langzaam gaan wij verder maar het wordt steeds moeilijker voor Annelies, ik vraag haar of het nog wel verstandig om door te gaan. Ik wil die medaille zegt ze, dus ik ga door. Bij kilometer 19 staat Edwin weer gelukkig. Ik zeg tegen hem dat hij goed op Annelies moet passen maar eigenlijk hoef ik dat niet te zeggen, ik had al heel lang geleden gezien dat gezien dat dit wel goed zit tussen die twee. Mooi om te zien dat geluk niet meer is dan twee verliefde mensen, vanaf hier laat ik Annelies letterlijk en figuurlijk los. Ik ga alleen verder en probeer nog wat van de marathon te maken maar ben niet echt meer in de wedstrijd, mijn gedachten gaan alle kanten op en denk aan het afgelopen jaar aan mensen die mij dierbaar waren heb moeten loslaten. Maar ook hoe ik het na het afgelopen jaar heb gedaan als persoon. Zo’n marathon is daar uiterst geschikt voor om je gedachte te laten lopen. Na ongeveer 34 kilometer kom ik Edwin weer tegen, vraag hem of Annelies nog loopt en hoe ver ze achter mij zit: 10 minuten vraag ik. Nee ongeveer 3 kwartier zegt Edwin ik zucht, hoe doet ze dat toch zeg ik zo neem nog een koek en ga weer verder en al snel kom ik Gerben en Johan van de Eemsmondrunners tegen waar ik de voorbereiding mee heb gelopen. Vraag de jongens hoe het met ze gaat maar het beste is er ook wel af zeggen ze, last van de hitte.
Rotterdam2018-5 thumb

Ik loop nog even met hun op en ga dan weer door en schreeuw tegen Johan dat wij binnenkort een biertje gaan drinken. Vanaf kilometer 38 tot en met kilometer 40 is er geen doorkomen meer aan, wat een gezellige drukte met publiek rijen dik die je aanmoedigen midden op de weg gaan staan en mijn naam roepen, geweldige ervaring is het nog steeds, ook na mijn derde Rotterdam Marathon krijg ik kippenvel van dit geweldige Rotterdamse publiek. Ik besef me dat ik nog nooit zo makkelijk een marathon heb gelopen, al snel komt de Coolsingel in zicht en loop met gemak over de finish.
Na een tijdje sta ik zelf tussen het publiek en app met Edwin en al gauw komt hij bij mij staan  en praten nog wat maar ik merk dat mijn maag begint op te spelen en ga snel naar de boot. Na een dik uurtje komen Annelies en Edwin ook aan bij de boot. Ik feliciteer Annelies met haar eerste marathon en die prachtige medaille. Na nog een lekkere warme douch ga we naar huis. Nog eventjes eten onderweg en dan op huis aan.
Rotterdam2018-4 thumb

Lieve mooie bijzondere Annelies, bedankt voor dit mooie weekend. Ik heb echt bewondering voor jouw doorzettingsvermogen.

Thom

De grote foto's van dit artikel (o.a. gemaakt door Edwin) staan HIER


27 Verslagje Marathon Hannover, 8 april 2018
Je zweet nog geen eens!

Hannover Ger2018
Foto: FB van Ger

Eigenlijk was ik wel klaar met de marathon.....
Vanaf 300 meter na de start liep ik al met mijn 4 drinkflesjes in de hand......maar uitgerekend nu stuiterden ze alle kanten op....
Had ik de laatste avonden op de trainingen niet best wel praatjes gehad?.....

Eigenlijk was ik wel klaar met de marathon. Sinds 2012 had ik verscheidene keren gepoogd om aan de start te komen, maar telkens strandde ik in de voorbereiding met verschillende blessures. Maar toen een tijdje terug Carla bleef vragen of ik meeging naar Hannover liet ik me overhalen. Er kwam een plekje vrij omdat er 3 liefhebbers bleken te zijn om te lopen en slecht 1 om te supporteren. Dus het supportersplekje bij Erik op de kamer toch maar geclaimd. De ironie is dat uitgerekend Carla achteraf in de voorbereiding geblesseerd raakte. Maar goed, ik train 's winters graag met de georganiseerde trainingslopen van Groningen Atletiek en van Runploug Garrelsweer. Zo ook deze winter, dus het grootste deel van de trainingen lag al vast. Een beetje schaven aan het schema van Erik door Bert Bolhuis en zie daar; een ultieme nieuwe poging. Ik kreeg er weer vertrouwen in. Ik kon alle trainingen prima doen, zelfs sneller dan nodig en met geleidelijk dalende hartslag. Het voelde ook allemaal gemakkelijk te gaan op de clubtrainingen.

Dus met het nodige vertrouwen afgereisd op zaterdag naar de mooie stad Hannover. Ik had er in de voorbereiding alles aan gedaan wat in mijn mogelijkheden lag, dus met een goed gevoel en lekker ontspannen 's middags bratwurst en Bitburger bier genuttigd en 's avonds een heerlijke pizza gegeten op het zonnige terras. Zo maakte elk zijn eigen keus in "wedstrijdvoorbereiding". En Carla genoot zo wie zo al wel.

Aangezien de 3 lopers elk verschillende doelstellingen hadden (Erik sub 3 uur, ik sub 4 uur en Eddie sub 5 uur) schoven we ieder voor zich het startvak in. Nadat het startschot klonk konden we eindelijk, onder enthousiaste aanmoedigingen van het vele publiek, los. Het is een voordeel dat er veel volk langs de kant staat bij mooi warm weer tijdens de marathon. Zo ging ik de wedstrijd ook in: geniet van de vele mensen en laat je niet gek maken over de oplopende temperatuur.

Vanaf 300 meter na de start liep ik al met mijn 4 drinkflesjes in de hand. Ik had de vrij nieuwe drinkbelt toch echt tijdens een 2-tal trainingen geprobeerd, maar uitgerekend nu stuiterden ze alle kanten op. Geen paniek, maar weggooien was geen optie, dus gewoon in de hand houden en door.
De bochtige route was fraai uitgezet. Veel afwisseling met water, bos en bebouwing.

Mijn idee was om het tempo rond de 5m10s per km te houden en vanaf het begin zat ik direct "spot on". Ik moest me inhouden om niet het gevaar te lopen om aan het eind de man met de hamer tegen te gaan komen. De laatste 2 marathons destijds overkwam me dit immers wel. Ik kon het tempo mooi gelijk houden. Heerlijk om te horen van een Duitse toeschouwer: (vertaald!) "Ziet er nog steeds goed uit! Je zweet nog geen eens!" En inderdaad, nu hij me er op wees, er waren toch al wel veel mensen aan het wandelen en ook velen hadden hun kleding al doorweekt met zweet en water.

Zien wandelen geeft neiging om ook te gaan wandelen. Maar ho eens even? Had ik de laatste avonden op de trainingen niet best wel praatjes gehad? Oei, en dan terugkomen en niet gepresteerd hebben? No way! Dus, knop om en gaan. De laatste 10 km gingen net zo snel als de eersten. Vanwege het publiek ging de laatste km zelfs nog het snelst. Mijn klokje afgetikt maar niet in de gaten gehad dat ik 2 sec. boven de hele minuut uitkwam. Zonde, 3 seconden sneller had er nog zat ingezeten!

Jammer dat de andere beiden iets minder tevreden konden zijn. Maar eerlijk gezegd hielden ook zij en Carla de sfeer er goed in. Na het nuttigen van nog wat Erdinger alcoholfrei reisden we weer af naar Groningen. 

Het was een prachtweekend in een fraaie historische stad in het buitenland. Ook nog een voor een heel schappelijk prijsje, dus zeker aan te bevelen!

Carla, bedankt voor het motiveren, Bert en Petra bedankt voor het meetrainen!

Groet, Ger


28 Michel's verslagje Zandenbos Canitrail, 22 april 2018
Michel's eerste canitrial!

Zandenbos2018-2-klein

De eerste boomstam die uit de grond stak was voor mijn grote teen.....
Gelukkig had iemand op zijn horloge de gps-route staan.....
Het plezier en vriendelijkheid van alle deelnemers en de mensen van de organisatie wat een feest.....


De eerste keer ooit een canitrail lopen. Wat staat ons te wachten.
Om 6.30 komt Thom mij op halen; Richard en zijn hond zijn er ook bij. Om 7.50 komen wij aan in Nunspeet. Even later komen
Adriana en de honden en Bea aan. Gezellig even praten en om 8.30 worden de startnummers uitgedeeld . Om 8.45 een briefing.
Nou een briefing de man praat door een megafoon. Maar het hondengeblaf stak boven de megafoon uit.
Om 9.00 starten we allemaal.
De eerste boomstam die uit de grond stak was voor mijn grote teen. Door de bossen en paadjes.
Wat is het allemaal gemoedelijk onder elkaar.

Zandenbos2018-1-klein

Na 2.5 km komen we bij een beekje waar de honden lekker kunnen drinken en afkoelen. Daarna gaan we verder wat een schitterende loop. Soms wat klimmetjes het is echt genieten. Na 5 km komen we bij de eerste drinkpost.
En staan we wat te praten met elkaar en plezier te maken. Er was voldoende te eten en te drinken.
Daarna gaan we verder ineens zijn zijn we de weg kwijt. Helaas zijn er mensen die het leuk vonden om de lintjes af te knippen. Gelukkig had iemand op zijn horloge de gps-route staan. En zo kwamen we weer op het rechte pad. Na 7.5 stopte we even om Tara drinken te geven en snel weer door, de mooie route ga weer verder.
De finish is in beeld en na 10 km komen we samen met Thom aan. Adriana staat ook te wachten op ons.
Zij was al binnen. Later komt Richard aan die had de 20 km gelopen samen met zijn hond.
Waar blijft Bea toch. Zij is de weg kwijt geraakt en kom na 23 km aan.
Wat een mooie loop, wat een belevenis; we hebben er anderhalf uur over gedaan. maar tijd is niet belangrijk.
Het plezier en vriendelijkheid van alle deelnemers en de mensen van de organisatie wat een feest.
Na de finish voldoende water en wat lekkers voor de honden en voor de mensen ook voldoende drinken en eten. Canitrail wat is dat mooi lekker relax en één zijn met de natuur. Geen stress voor tijden te lopen.
Volgend jaar ga ik de 20 km doen.
Canitrail iets nieuws voor mij maar voor herhaling vatbaar. Adriana, Bea, Thom, Richard bedankt voor deze geweldige dag.

Groet,
Michel


29 Edward's verslag Groβglockner Ultra-Trail, 27-28 juli 2018
Bloedmaan

{rokbox album=|Grossglockner2018|thumbcount=|1|}images/nieuws/2018/Grossglockner2018/GrossglocknerVerslag-1.jpg{/rokbox}

Aan slapen denk ik niet meer, aan opgeven des te meer.
Slaapdronken vul ik mijn waterflesjes en eet nog wat meloen. Weg hier.
Ik ga het niet redden. Heb totaal geen kracht om deze stenen te beklimmen.
De laatste horde die ik nog moet nemen is langs een stier met jongen.

Bloedmaan

Met niet teveel lopers in mijn buurt, schakel ik mijn hoofdlamp uit. We zijn bezig met de eerste klim en zijn net uit een trail in het bos gekomen en rennen nu een over een brede panoramaweg langs de bergwand. Eerst zag ik haar links van mij, maar nu gloeit de volledig verduisterde rode maan, recht voor mij, vergezeld door een fel rood led-lampje, mars. Later bij de afdaling zie ik dat het zonlicht de linkerkant van de bloedmaan bereikt en doordat de rest nog in de schaduw is lijkt de weerkaatsing van het zonlicht extra fel. Langzaam krijgt de maan vanaf haar linkerkant weer haar vertrouwde kleur. Maar hoe prachtig het ook is om juist nu, met deze volledige maansverduistering hier in de bergen te zijn, ik voel me fysiek, nu al behoorlijk klote.

Het blijft moeilijk, starten om 22:00 uur. Slapen overdag lukt niet. Het blijft bij liggen en uitrusten. Ook was er, alleen vandaag, de mogelijkheid om het startnummer op te halen. Dat betekent: naar het dorp fietsen, wachten in de rij voor de controle van je uitrusting en wachten in de rij voor de uitgifte van het startnummer.

Gelukkig is het de laatste dagen en ook vandaag prachtig weer. Hoe avontuurlijk het ook is om met slecht weer door de bergen te rennen, mijn voorkeur gaat uit naar een warme nacht en een zonnige dag. Als we bijna klaar zijn om naar de start te fietsen begint het echter heftig te onweren. Het zal toch niet? Gelukkig klaart het op en is het droog als we richting start fietsen. Voor de start worden Vanessa en ik bruut uit elkaar gerukt. Blijkbaar behoor ik met mijn lage startnummer tot de snelle lopers die vooraan mogen starten. Waar ze die wijsheid vandaan hebben is me een raadsel.

{rokbox album=|Grossglockner2018|thumbcount=|1|}images/nieuws/2018/Grossglockner2018/GrossglocknerVerslag-1.jpg{/rokbox}

Wij gebruiken deze race voor kwalificatie voor de Western States 100 Endurance race. Dat ik daar in 2016 niet wist te finishen, is de enige DNF waar ik echt spijt van heb. De kwalificatie-eis voor de Western States is deze race finishen binnen de 28 uur. Dat had eigenlijk al een belletje moeten laten rinkelen. Normaal is er een tijd van slechts 22 uur vereist op een race met deze afstand en hoogtemeters.

De eerste tijdslimiet is een behoorlijk strakke. We moeten om 02:00 uur in Ferleiten zijn. Vier uren om de eerste 22 km met 1500 hoogtemeters te volbrengen. In de bergen betekent dat flink doorlopen. Na 3 uur en 15 minuten ben ik er. Later zie ik dat Vanessa er een half uurtje later is. Gelukkig heeft ze het gehaald. Hierna zijn de tijdslimieten wat ruimer. De volgende klim hebben we enkele weken geleden al een keer getraind. In het laatste deel liepen we zigzaggend over de sneeuwvlaktes om de top te bereiken. Er ligt nu niet minder sneeuw, maar de sneeuw is in deze warme nacht, iets papperiger en van zigzaggen is geen sprake meer. Gewoon recht omhoog klauteren. Prachtig om dat midden in de nacht, met volle maan, te doen.

Ik voel me nog steeds zwaar misselijk en mijn voeten doen pijn bij het klimmen. Natuurlijk niet verstandig op een nieuw merk schoen (running on clouds) te starten, maar mijn favoriete The North Face schoenen zijn hier nergens te koop. Ik verlang nu al naar mijn oude, ietwat versleten, TNF schoenen in mijn dropbag. Maar die dropbag is pas in Kals, op 62 km. Daar ben ik nog lang niet. Ik begin aan opgeven te denken. Het idee dat ik bij de volgende post op de bus naar Kaprun kan stappen geeft rust. Klaar mee.

De afdaling naar de verzorgingspost bij de Glocknerhaus gaat redelijk. Het afdalen op die schoen gaat best lekker. Het blijft uitkijken op de smalle tracks met zichtbare en soms wat verborgen stenen. Ik moet zelfs inhouden omdat er nog teveel lopers op de, wel heel smalle, singletrack lopen. Als ik weer vrij baan heb, gaat mijn hoofdlampje knipperen. Die oplaadbare accu’s worden wel erg snel slecht. Ik wissel van accu en vervolg de afdaling. Als ik bij de Glocknerhaus aankom heb ik ineens drie uur voorsprong op de tijdslimiet. Ja dan is stoppen wel heel stom.

Ik heb honger maar iets warms eten gaat niet. Dan maar een paar stukken watermeloen. Ik daal in een slakkengangetje af naar het stuwmeer. Stuwmeren hoog in de bergen zullen we meer tegenkomen deze race. De kracht waarmee de watervallen de stuwmeren vullen is indrukwekkend. Nog nooit heb ik zoveel grote watervallen gezien tijdens een race. Het begint al licht te worden en de voorspellingen zijn dat het ruim boven de dertig graden gaat worden. Ik hoop dat het opkomen van de ochtendzon, de misselijkheid zal verdrijven.

De volgende verzorgingspost is over 14 km. Om daar te komen moeten we weer 1500 hoogtemeters overwinnen. Het klimmen gaat nog steeds moeizaam. Ben nog steeds misselijk en de hoogte maakt het niet makkelijker. De dag begint net maar ik wil slapen. Even de ogen dicht. Ik scan de omgeving naar een mooie steen waar ik op kan gaan liggen. Ik merk dat ik niet helder meer kan denken. Na uren in donker te hebben gelopen, met mijn hoofdlamp als lichtbron, lijkt de ochtendzon zo krachtig. De omgeving wordt scherp, de kleuren uitbundig. De bladeren van overhangende takken, wapperen als handjes over de trail. Alsof ze vragen om een high five. Het begint warm te worden. Aan slapen denk ik niet meer, aan opgeven des te meer. Het is maar goed dat je in de bergen niet zomaar overal kan stoppen. Je zal door moeten naar een post moeten waar een auto of kabelbaan naartoe gaat.

Iedere keer als ik probeer in de app van Datasport te zoeken of Vanessa nog on the move is, heb ik geen bereik. Ik vraag me af of de tracker die we bij ons hebben wel werkt zonder telefoonverbinding. Ik ben doordrenkt met zweet, en ben wankel van het weinige eten en geen slaap. Ik kom wandelaars tegen die al vroeg op pad zijn. Voor mijn gevoel is het al ruim in de middag maar het is nog maar 07:00 uur. Ik wens ze allemaal, al komt het er soms moeizaam uit, een gute morgen. De “weg” naar de top bestaat uit kleine scherpe stenen en veel gruis. Zigzaggend door het gruis beklim ik de top. Het blijft een rare bezigheid deze wedstrijden. Het is prachtig om hier in de bergen te zijn en deze afstand te voet af te leggen, maar ondertussen wil je het liefst kappen met deze onzin. Ook het eerste deel van de afdaling bestaat uit glijden door het gruis. Ik ben hier niet echt goed in en daal voorzichtig af.

Bij de verzorgingspost zie ik nauwelijks wat er op tafel staat en ga meteen voor de watermeloen. Zelfs een banaan ziet er niet aantrekkelijk uit. Voordat we in Kals zijn komt er nog een tussenklimmetje. Vol in de zon blijkt het klimmetje een behoorlijke klim te zijn. Een prachtige klim tussen weelderige begroeiing. De kleuren van de wilde Alpenbloemen zijn prachtig. Hoe hoger je komt hoe kleiner en kleurrijker de bloemetjes worden. Het houdt mij op de been en ik klim gestaag door. De afdaling naar Kals is langer dan verwacht, maar als je blijft bewegen kom je er toch.

Kals. Hier kán ik stoppen. Ik haal mijn dropbag en moet een beetje lachen. Wat een zware tas. Vol met gelletjes, repen en meer eten. Ik heb nauwelijks iets gebruikt van wat ik bij me had dus aanvullen heeft geen zin. Voel me een beetje verloren hier met mijn volle dropbag. Ik tuur in de zak en vraag me af of ik verder moet gaan. Gisteren bij het vullen van de dropbag dacht ik nog: “Als ik in Kals ben dan ga ik het wel halen”. Nu ben ik er niet zo zeker meer van. Ik pak de handdoek en droog me af. Trek een droog shirt aan en wring mijn opgezette voeten in mijn oude TNF schoenen. Het lijkt erop dat ik toch nog maar op pad ga. Het is pas 10:00 uur. Te vroeg om te stoppen. Ik strompel naar het eten en vraag om een kleine pastamaaltijd. De dame schept een behoorlijk bord vol en vraagt of het zo goed is. Ik ben te moe en knik vriendelijk naar haar. Na 2 hapjes kan ik niet meer. Ik blijf nog even rusten en probeer moed te verzamelen om op pad te gaan. Ik weet dat de weg naar de volgende post een makkie is. Vals plat over een goed begaanbare onverharde weg, langs een prachtige diepe kloof waar onderin een rivier stroomt. (Klamm)

Enkele weken geleden rende ik hier met Vanessa het grootste deel omhoog. Nu wandel ik. Tergend langzaam. Mijn pijnlijke voeten moeten wennen aan de andere schoenen. Het begint gênant te worden. Ik probeer nog m.b.v mijn stokken tempo te maken maar ik word zelfs ingehaald door wandelaars met grote rugzakken. Toch maar beetje rennen. Eindelijk de verzorgingspost. Een muziekkapel vrolijkt de boel op en er staat een tap met alkoholfrei Weizen Bier. Ik tap een biertje en laat me neerploffen in een ligstoel. Het bier is het eerste deze race dat lekker smaakt. Ondertussen is het bloedheet geworden en ik ga op zoek naar een andere stoel in de schaduw maar er is nergens schaduw. Er loopt een man van de organisatie rond. Ik vraag me af of ik snel naar Kaprun gebracht kan worden als ik hier stop. Ik probeer zijn aandacht te vangen maar hij is druk met andere dingen bezig. Ik sluit mijn ogen en denk aan Anton Slagers zijn woorden, die bij zijn laatste race, 10 km voor de finish overhaast gestopt was: “Altijd eerst even rustig zitten voordat je het besluit neemt te stoppen.”

Ik moet gewoon gaan. Misschien komt de energie later nog wel vandaag. Het is ook zonde om op zo’n prachtige zomerdag te stoppen. Ik ga weer op weg en als ik net aan de klim over grote stenen ben begonnen, slaat de twijfel toe. Ik ga het niet redden. Heb totaal geen kracht om deze stenen te beklimmen. Ik stop en draai me om, en wil terug lopen naar de verzorgingspost. Een andere deelnemer komt me tegemoet. Ook hij zwoegt maar als hij mij passeert en ik zijn blik vang weet ik dat ondanks de pijn, vermoeidheid en algehele lamlendigheid, ik op dit moment nergens liever wil zijn dan hier in de bergen. Hier voel ik me meer op mijn gemak, dan in de dorpjes.

Ik keer me weer om en zoek mijn weg over de grote stenen. Overal om mij heen staan meters hoge planten in bloei. Ondertussen denk ik aan de dorpjes waar we afgelopen week uitgerust hebben: Zell am See en Kaprun. In de winter overspoeld door Nederlandse wintersporters en nu, in de zomer, door vooral Arabische toeristen, inclusief boerka’s en hoofddoekjes. Hoofddoekjes vind ik al een vorm van onderdrukking, laat staan boerka’s. Ik zal er nooit aan wennen. In de bergen kom je ze niet tegen, maar in de dorpjes lopen ze, altijd met de telefoon in de aanslag, te shoppen. Als je ze ziet rijden, rijdt de man en de gesluierde vrouw ernaast is bezig met haar telefoon. Ook zitten ze graag ergens in het gras. De mannen en de in boerka’s gehulde vrouwen gescheiden. Het straalt niet bepaald gelijkheid en vrijheid uit. Sowieso is het observeren van de gemiddelde mens tegenwoordig een motivatie om door te gaan. Langzaam evolueert de mens qua lichaamsbouw terug naar een mensaap. Dikke ronde buik vooruit, hoofd gebogen, starend naar een beeldscherm.

Ik ga naar de Rudolfshütte en beslis daar wel of ik aan de laatste klim begin. Eerst even al klauterend over deze grote stenen, het pad zoeken. Daarna langs een meertje en via een redelijk renbaar geitenpaadje tussen de schapen door, of zijn het toch geiten, naar de klim naar de top. Navigerend langs sneeuwvelden kom ik eindelijk boven en zie in de verte de Rudolfshütte al. Het lijkt vlakbij maar de trail ernaartoe is behoorlijk lang en de afdaling is, door alweer een grote stenen puinzooi, voor mij in het begin, nauwelijks renbaar.

{rokbox album=|Grossglockner2018|thumbcount=|1|}images/nieuws/2018/Grossglockner2018/GrossglocknerVerslag-2.jpg{/rokbox}

Omdat er een kabelbaan naar de Rudolfshütte gaat is het hier wat drukker met toeristen. Elke keer denk ik Nederlanders te horen maar als ik dichterbij kom verandert de taal langzaam in iets anders. Meestal Oostenrijks. Het accent hier klinkt wel heel Nederlands, of ligt het aan mijn gebrek aan slaap? Als ik eindelijk bij de Rudolfshütte aankom ben ik op. Er staat allemaal warm eten klaar maar ik kan niet meer lezen wat het is. Ik snap helemaal niets meer van de teksten die erbij staan. Als ik vraag wat wat is krijg ik antwoorden waar ik ook niets aan heb. Ik neem een soepje en gooi er wat vage crutonachtige bolletjes in. Moet toch iets eten.

Terwijl ik langzaam de soep naar binnenwerk begint de strijd. Stoppen en je bent klaar. Een heerlijke gedachte. Maar het is hier ook prachtig en als ik het goed heb hoef ik nog maar één klimmetje te doen voor ik bij de laatste twee stuwmeren ben. Vanaf daar is het nog 25 km, voornamelijk afdalen. Ik zie op mijn telefoon geen berichten van Vanessa en volgens de Datasport App loopt ze nog steeds. Benieuwd hoe het met haar gaat.

Slaapdronken vul ik mijn waterflesjes en eet nog wat meloen. Weg hier. Zolang ik nog een stap kan doen kom ik telkens dichter bij de finish. Het is maar goed dat ik het laatste klimmetje niet getraind heb afgelopen weken want het klimmetje blijkt een monsterlijk zware te zijn. Als ik, voor mijn gevoel behoorlijk ben opgeschoten, en op mijn horloge kijk, zie ik dat ik nog maar op 2100 meter hoogte ben. Heb nog maar 100 meter geklommen. Ik moet naar meer dan 2500 meter hoogte. Het demotiveert. Voor het eerst rust ik veel tijdens een klim. Elke keer als ik rust leun ik op mijn stokken en haal vijf maal diep adem. Daarna zet ik me weer in beweging. Het stuwmeer achter me is prachtig. Indrukwekkende witte rotsformaties rijzen op uit het water. Eromheen ligt een enorme troep grote rotsblokken. Hoe hoger ik kom hoe beter ik het kan zien. Wat een wonderlijke wereld.

Hoe mooi het uitzicht ook is, ik moet naar boven. Maar waar de top precies is kan ik niet zien. Wel zie ik lopers voor me opeens verdwijnen. Pas als ik eindelijk boven ben zie ik de smalle doorgang tussen de rotsen waar iedereen door verdween. Ik pers me erdoorheen en sta op de top: een gigantische stapel ongeordende grote stenen. Hoe ik hier afkom met mijn vermoeide lijf is mij een raadsel. Als ik fris zou zijn, zou ik er al een hele kluif aan hebben. Als er één moment is dat ik graag een jong, soepel lijf zou willen, is het nu. Maar ik zal het moeten doen met wat ik heb. Ik zoek de vlaggetjes om mijn richting te bepalen en ga half zittend op de stenen naar beneden. Terwijl ik als een oude bange man afdaal, komt Mirjam Steunebrink mij voorbij. Zij heeft er duidelijk minder moeite mee, al gaat ze vlak voor me bijna onderuit. Na deze steenzooi wacht een afdaling over een groot sneeuwveld. Ik zie hoe Mirjam een poging doet om skiënd af te dalen. Na een val gaat het haar redelijk af en al snel verdwijnt ze aan de horizon. Ik stuntel over de sneeuwvlakte. Met moeite lukt het me om een beetje te glijden, maar skiën kan je het niet noemen. Meerdere lopers komen me hier voorbij. Ze glibberen en glijden snel naar beneden.

Als ik de sneeuwvelden eindelijk bedwongen heb is het redelijk renbaar naar de stuwdam Moosersee. Vanaf daar is het allemaal bergafwaarts. Al is het redelijk renbaar hier het lukt me met veel moeite om kleine stukjes te rennen. Ondertussen begint het te onweren. Ik trek mijn regenjas aan en dribbel verder. Er moeten ook nog wat watervalletjes overgestoken worden. Soms is er een simpel bruggetje gebouwd, bestaande uit niet meer dan twee grote balken. Het is nog een hele uitdaging om deze zonder natte voeten te bereiken, en als je er eenmaal overheen loopt is het zaak om de verleiding, om je heen te kijken, te weerstaan. Het zien van het met veel geweld vallende water dat met een enorme kracht onder je doorstroomt, brengt je zo uit balans. Regelmatig sta ik puzzelend voor een oversteek. Waar is het pad? Waar kan ik het beste oversteken? Hoe moe ik ook ben, ik ben er voor mijn gevoel bijna en dat geeft weer energie. Energie genoeg om door te gaan en me te verwonderen over dit bizarre berglandschap. Het mentale deel van een onderneming als dit, blijft ook bijzonder: het ene moment wil je van alles af zijn en stoppen met dit gedoe, en het andere moment wil je nergens liever zijn dan hier, in deze race. Het is moeilijk om, ondanks de pijn en vermoeidheid, toch de helderheid van geest te behouden om de schoonheid te blijven zien van waar je bent en wat je aan het doen bent.

Bij de verzorgingspost ga ik even zitten, maar dan begint het echt hard te onweren. Ik ga snel op pad, voordat ze beslissen dat ik niet verder mag. De laatste 25 km is renbaar. Met het einde in zicht voel ik me opeens heel zeker. Al is het nat, de afdalingen gaan in een redelijk tempo. Angst om te vallen of door mijn enkel te gaan is helemaal weg. De laatste horde die ik nog moet nemen is langs een stier met jongen. Enkele weken geleden liepen we hier en werd een man aangevallen door de stier die zijn jongen beschermde. Ik zie dat het hek openstaat en ga ervan uit dat de stier er nu wel niet zal zijn. Maar als ik afdaal en de bocht om ga staat hij daar met twee jongen midden op het smalle pad. Ik twijfel geen moment, laat het pad links liggen en daal via het gras af. Als ik even later weer op de route ben en naar boven kijk, zie ik een aantal lopers voor de stier staan. Ik hoor ze wat overleggen maar ze durven niet te passeren. Ik roep nog wat in de hoop dat ze dezelfde weg nemen als ik.

De laatste 6 km is hoofdzakelijk asfalt. Heel hard regent het niet meer en ik doe mijn regenjas uit. Nog even hard rennen. Alle pijntjes zijn verdwenen in de wetenschap dat ik het ga halen. Doordat ik behoorlijk moe ben en even niet meer snap waar ik ben denk ik, vlak voor Kaprun, dat ik verkeerd loop, maar dan zie ik het bordje Kaprun.

Al is het al laat, ik word nog aangemoedigd in de laatste kilometers. Precies op het moment dat ik finish komt Vanessa naar de finish gelopen. Ze is gestopt, en was na veel onduidelijkheid, uiteindelijk door de vrouw van een andere Nederlander die ook gestopt was, terug naar Kaprun gebracht. Ze was net uit de auto gestapt en naar de finish gewandeld, precies op tijd om mij te zien finishen. Wat een timing.

{rokbox album=|Grossglockner2018|thumbcount=|1|}images/nieuws/2018/Grossglockner2018/GrossglocknerVerslag-3.jpg{/rokbox}

Vanessa’s race verliep met wat tegenspoed doordat ze bij de één na laatste klim werd tegengehouden door een bergwacht, die haar adviseerde om terug naar de post te gaan ivm dreigend onweer. Maar na veel onduidelijkheid bij de post of de race nu was stilgelegd of niet, is ze toch weer, samen met enkele andere lopers, op pad gegaan. Ondertussen had ze een uur tijd verspeeld en ze was eigenlijk mentaal al gestopt. Om dan toch weer door te gaan is niet makkelijk. Toen ze de klim had volbracht en bijna bij de volgende controlepost was ging het toch onweren. Eenmaal binnen barstte het los. Ze was officieel 3 minuten te laat bij de controlepost. Sowieso was het met onweer en de vallende nacht niet verstandig om aan de laatste zware klim te beginnen. Ik vond het met droog weer en in het daglicht al een behoorlijk heftige klim en nog heftigere afdaling.

Zij en enkele andere gestopte deelnemers, konden met het laatste liftje naar beneden waar een busje zou staan die ze naar Kaprun zou brengen. Helaas stond er niets. De man van de kabelbaan wilde niet helpen. Hij had niets met de race te maken en sloot de boel. Niet echt Oostenrijkse vriendelijkheid. Een andere Nederlander die in het zelfde schuitje zat als Vanessa, had zijn vrouw gebeld, die ze uiteindelijk heeft opgehaald. Erg jammer want ze was er bijna en had het zwaarste al achter de rug.

groetjes,

Edward
30 Cani-crossen in Assen, 7.5 km, 1 september 2018
Volgend jaar al titelverdediger!

Assen1september2018

Michel was zaterdag j.l. in Assen met natuurlijk Tara erbij. Uiteraard heeft hij daar een verslagje van gemaakt.
Goed bezig Mies!

Michel: Vandaag de 7.5 km gelopen. Op uitnodiging van Liane mochten er deze keer canilopers mee doen.
AFP-fysiotherapie Assen hadden een jubileumloop. De rondjes waren 7.5 km per keer en je kon max 30 km lopen. Als loper of caniloper. De start was m 10.00.
Ben ik de enige caniloper ? Ja het lijkt er wel op .
Het eerste stukje langs het water en meubelboulevard. Maar al gauw de natuur in een heel stuk langs een vaart. En ja hoor Tara ziet water even een stop en Tara laten zwemmen. Een pittig klimmetje in het midden van de loop. Via de kanoclub weer terug langs de vaart en een klein stukje weg kwamen we bij de finish aan. Toch leuk als je eerste wordt.
We kregen een emmertje met lekkers voor Tara.
Wij komen als titelverdediger volgend jaar weer terug in Assen.
Tijd 47 min.



31 Ed's verslagje Triatlon Ten Boer, 1 september 2018
De jacht!

TenBoer2018-3 thumb
Foto: Harm Jan *Ed geconcentreerd in zijn gloednieuwe trisuit*

Hier staan allle foto's

Elke keer als ik voor me een paardenstaart in een zwarte trisuit zie, hoop ik dat ze het is......
Je loopt dan wel voor lul in zo’n pakje maar het is verdomd makkelijk......
Ik roep zachtjes haar naam en al snel heeft ze het door.....


De jacht

Zes LB-ers naast elkaar in het zwembad. Al is er meer sprake van door elkaar dan naast elkaar. De banen zijn nogal smal. Terwijl we druk bezig zijn met overleggen hoe we dit gaan doen, klinkt opeens het startschot. Shit zwemmen. Kan me een beetje voorstellen hoe het er bij een triatlon in open water aan toe gaat. Chaos. Overal ledematen. Ik begin weer dapper met de borstcrawl. Maar ontspannen zwemmen in deze chaos, is er niet bij en al snel ben ik buiten adem en wissel ik de borstcrawl af met enkele baantjes schoolslag.

Harmen is te ver weg om goed in de gaten te houden maar gaat als een dolfijn. Petra en Vanessa zwemmen ongeveer hetzelfde tempo en lappen mij al na een baantje of 20. Peter zie ik zo nu en dan rustig zijn baantje trekken. Ik knal bij het keren nog even frontaal op Carla. Ondanks de chaos vind ik het allemaal best wel leuk.

Als ik er 40 baantjes op heb zitten ben ik toch al anderhalve minuut sneller dan vorig jaar. Maar de meeste tijd zal ik winnen bij de transitie nu ik een trisuit heb. De fietsen van Vanessa en Petra zijn al weg en Harmen heeft er vast al een rondje opzitten op zijn “elektrische” tijdritfiets. Peter is nog lekker aan het zwemmen. Carla is naast mij bezig haar fietsschoenen aan te trekken. Ik moet nog wel even oefenen hoe ik het snelst mijn voeten een beetje droog en steentjes vrij maak. In ieder geval is het niet handig om naast je handdoek te gaan staan. Schoenen aan, helm op en wegwezen.

Als ik het dorp verlaat, kom ik erachter dat ik toch weer vergeten ben het lapknopje van mijn horloge in te drukken. Teveel dingen om aan te denken. Ik haal Carla al snel in en begin aan mijn missie van vandaag: de jacht op Petra. Elke keer als ik voor me een paardenstaart in een zwarte trisuit zie, hoop ik dat ze het is. Maar als ik voorbij fiets blijkt het haar telkens niet te zijn. Vanessa haal ik bij het begin van de tweede ronde al in. Vorig jaar pas in de derde ronde. Maar waar is Petra? Ondertussen voelt het allemaal wat oncomfortabel omdat ik al vanaf het zwemmen ontzettend moet piesen. Toch maar proberen in te houden. Die verkeersregelaars in Lellens komen me bekend voor. Ze kennen mijn naam. In de tweede ronde zie ik het pas goed: Jan en Evelyn.

Helaas in de vierde ronde nog steeds geen Petra. Dan moet het toch echt bij het lopen gebeuren. Doordat ik nu een trisuit heb sta ik, als ik mijn renschoenen aanheb, er een beetje verloren bij. Heb ik alles? Kan ik echt al gaan rennen? Je loopt dan wel voor lul in zo’n pakje maar het is verdomd makkelijk. Verbeterpuntje voor de volgende keer: renschoenen klaarleggen zonder een knoop in de veters.

Ik begin te rennen en het voelt alsof ik zeebenen heb. Ik hoop dat ik overeind blijf. Gewoon rustig blijven rennen. Korte pasjes en hopen dat het loopgevoel terugkomt. Ik probeer me te motiveren door aan volgende week te denken. In Winschoten zal ik me een stuk beroerder voelen dan nu en zal ik ook door moeten. Na een paar kilometer begint het weer ergens op te lijken. Het helpt ook dat ik alleen maar mensen inhaal. Elke keer richt ik me op wat lopers voor me en ren er ontspannen naartoe. Weer denk ik Petra te zien maar er zijn nogal wat dames met paardenstaarten. Dan tegen het einde van de eerste 5 km zie ik haar toch echt. Ik roep zachtjes haar naam en al snel heeft ze het door. Dit keer gaat ze me niet verslaan. Ik kriebel nog even op haar schouder voordat ik haar voorbij ga.

Of het komt doordat ik haar ingehaald heb weet ik niet, maar het rennen gaat steeds beter. Als ik mijn best doe kan ik de 10 km nog onder de 40 minuten lopen. Als ik de bocht indraai naar de finish zie ik Harmen al staan. Die heeft zeker al gedoucht. Ook zie ik Peter die aan zijn laatste 5 km begint. In 2:23:oo finish ik. Een acht minuten sneller dan vorig jaar. Wat een trisuit al niet kan doen.

Volgend jaar hopen we op meer LB-ers aan de start. In ieder geval Erik, die dit jaar “vergeten” was zich op tijd in te schrijven.

gr,

Edward
32 Peter's verslagje Triatlon Ten Boer, 1 september 2018
To triatlon or not to triatlon?

TenBoer2018-4 thumb
Foto: Harm Jan * net 't water uit * GREAT SNAP SHOT! KLIK voor vergroting

Hier staan allle foto's

Dit ging 'm niet worden en ik durfde mijn training niet openbaar te zetten......
Ik had inmiddel het zwembad voor mij alleen en kroop de kant op.....
Dit gingen lange 4 kilometers worden. Rennend, wandelen afwisselend kwam ik steeds dichter bij....


To triatlon or not to triatlon?

Vorig jaar stond ik weer eens aan de zijlijn bij de triatlon in Ten Boer. Foto's maken van de atleten die het bos in en uit liepen. Daarna verder met de duurloop.
Ik kan je wel zeggen: het kribbelde waanzinnig! Eens ga ik dat ook doen maar wanneer?
In combinatie met de marathontrainingen voor de Berenloop is een triatlon in 't eerste weekend van september niet zo'n goede match. Nu wilde het toeval dat op vakantie de fiets- en renomstandigheden niet al te best waren. Het zwembad was daarintegen fantastisch. Dat gold echter niet voor mijn 'zwemskills'. Gelukkig was ik ver van huis (San Marino), zodat ik niemand me kon zien. Ik zwom er met badmuts (!) mijn baantjes en het viel Wilma al op dat ik toch iets te fanatiek bezig was in dat water: dat was ze niet gewend haha. 'Ben je soms bezig met 't zwemmen voor 'n triatlon?'. Deze trigger zette me eigenlijk over de streep. Snel de website Ten Boer checken: de 1/8 is 500m en de 1/4 1000m zwemmen. De 1/8 vond zij niet echt een uitdaging voor mij, dus dat wordt 1000m zwemmen oefenen. Het was erg warm bij thuiskomst. Even mijn Strava checken en ik zie dat ik 19 juli mijn eerste plons maak in de Blinkert in Ten Boer. Poe poe, dat viel niet mee. 2x500m schoolslag in dik 32 min exclusief een rust van ca 5 min. Dit ging 'm niet worden en ik durfde mijn training niet openbaar te zetten. Op 24 juli lukte me al om in de tweede zwemsessie de 1000m in één keer te voltooien. Dat gaf hoop, maar nog steeds 32 min nu zonder pauze. Of het nu kwam door die aangeschafte zwembril weet ik niet maar op 27 juli kwam de 30 min in beeld. Sessies 5 en 6 werden zelfs daags na elkaar gedaan: het was ook zo heet begin augustus. Ik zat inmiddels onder de 30 minuten. Progressie! Na 9 zwemmensessies was ik er klaar mee en kon de triatlon wat mij betreft beginnen. Leuk detail: op weg naar mijn zwemsessies draaide ik welke keer 't zelfde nummer in de auto: Riverside - Back to the River, zie: https://www.youtube.com/watch?v=9tXeZY_6Ivw (vanaf 4 min een hele bekende solo!). Dit zou mijn triatlon tune worden!
Inmiddels had ik natuurlijk ook wel een koppeltraining fietsen (44km) /rennen (5km) - in de stromende regen - geoefend inclusief omkleden in de schuur. Beginnersfouten hierin kun je maar beter oefenen toch?
De week voor het gebeuren ben ik zo gespannen als wat. Het leek wel mijn marathondebuut in 1997! Gelukkig konden mij teammies me op de club 't nodige influisteren en dat gaf wel wat rust. Op vrijdag nog even de fiets smeren, alle spullen klaar leggen. Ik had geen tri-suit, dus die omkleedsessies ging best nog wel spannend worden. Op zaterdag viel de spanning van me af. Vanaf nu was het alleen maar leuk en genieten. Carla loodste mij door de inschrijving heen en wist precies wat er moest gebeuren. Mijn Cube kwam gelukkig na een stukje duct-tape door de eindcontrole heen. Als enige stond ik in een zwemboek aan de waterkant en met een sierlijke duik plonsde ik 't water in voor 'n inzwembaantje. Oei, oei dat was net iets te. Mijn kuit, help! Gelukkig viel 't achteraf gezien mee, maar handig was 't niet. De start kwam toch nog onverwacht. Gelukkig bediende Ger mijn niet meer waterdichte Garmin. Ondanks mijn krachtige schoolslag leek ik een slak in het water. Van Harmen en Carla in dezelfde baan zag ik hoofdzakelijk de voeten. Volgens mij werd ik door Harmen 4x gelapt en Carla 2x. De eerste 7 minuten gingen tergend langszaam. Daarna kwam ik er beter in en vloog de tijd om en tot mijn verbazing mocht ik na 25 minuten mijn laatste twee baantjes voltooien. Ik had inmiddel het zwembad voor mij alleen en kroop de kant op. Dat viel niet mee. De Garmin van Ger overgenomen (top!) en naar de enige fiets in ons rijtje. Dit is toch wel mijn favoriete onderdeel: lekket op de fiets de hectiek van het zwemmen van je af fietsen. Het omkleden ging vlotjes en los! Al gauw had ik de goede cadans in de benen. Het rondje had ik tweemaal geoefend op een zondag. Het parcours was speciaal in de bochten geveegd in de bochten. Geweldig organisatie! In elk van de rondjes kwam ik de andere 5 LBers tegen. Volgens mij werd ik in ronde 3 door Harmen gelapt. Weg was ie met zijn 'elektrische' TREK. Wat n master is hij zeg! In Lellens deden Jan en Evelyn goed verkeerswerk en konden we met de wind in de rug Lellens met 33+ km/uur passeren. Bedankt voor de foto's Jan! Het viel me op dat Edward niet dichter bij Petra kwam. Wat me ook op viel was dat Petra elke keer wel zwaaide, maar dat Edward met oogkleppen op reed. Zie zijn verslag, waarom hij zo gefocused was haha. In de 3e ronde leek het of de benen zwaarder werden, maar dat kwam toch echt door de wind. De tijd vloog voorbij. De wissel ging opnieuw vlot - vond ik -. Nu het onderdeel waarvoor ik eigelijk het minst bang hoefde te zijn: rennen. Zoals ik in de training al ervaren had: de eerste kilometer loop je wat te waggelen na 't fietsen. Het ging ook eigenlijk iets te hard. Mijn doel om onder binnen de 3 uur te finishen moest gaan lukken: voor het rennen had ik 63 minuten over. De eerste ronde ging prima en Wilma kwam langs fietsen bij 4km. Bij 't begin van de tweede ronde finisht Edward net. Even een high five en door. Na 500m kwam Petra voorbij. Het begon bij mij inmiddels toch wel  zwaar te worden. Bij de drankpost op 6 km even kort wandelen en plassen. BAM: het was gebeurd. De soeplesse was weg en ploeteren volgde. In het bos af en toe een break om op adem te komen. Het wilde niet meer. Dit gingen lange 4 kilometers worden. Rennend, wandelen afwisselend kwam ik steeds dichter bij. Ik wist wel: ga 't halen! Dolblij liep ik juichend naar de finish en werd er heerlijk opgevangen. Mijn eerste triatlon in the pocket! Gelukkig kwam ik snel bij en kon het genieten beginnen. Het was een geweldige ervaring vergelijkbaar met het voltooien van een marathon, ook al ben ik daarvan na afloop toch nog wel meer gesloopt de laatste edities. De gevreesde spierpijn bleef gelukkig uit, maar mijn benen voelden de dinsdag er na nog best zwaar.
TenBoer2018-5 thumb
Foto's: diverse fotografen! bedankt allemaal! KLIK voor vergroting

Alle supporters, fotografen bedankt en de warme belangstelling van te voren en na afloop op FB, Tweet, Instagram etc.
En komt er een vervolg?
Wie weet: dan wel in een tri-suit en een betere looptraining na het fietsen!

Groetjes,
Peter
33 Verslagje Minimarathon Ten Boer, 10 september 2018
Michel's rentree !

TenBoer2018Mini-2
Foto: Jan Schipper; meer foto's van Jan staan HIER

Vanaf de start ga het lekker even op stoom komen maar dat is gebruikelijk bij mij
Heb ik te laat gegeten want voel allemaal steken...

Na de Canitrail wedstrijden en trailwedstrijden werd het tijd voor de wegwedstrijd. Na een aantal jaren mijn eerste wedstrijd had besloten om in mijn woonplaats Ten Boer te lopen.
Bij het inschrijven zie ik oude bekenden in de loopwereld  en de gebruikelijke praatjes hoe het gaat. Om 19.00 is de start. Thom loopt met mijn mee voor de mentale steun. Het rondje ken ik uit mijn hoofd. Vanaf de start ga het lekker even op stoom komen maar dat is gebruikelijk bij mij. Tot de 5 km gaat het prima. Bij de 6 km moet ik even wandelen. Heb ik te laat gegeten want voel allemaal steken. Na een minuutje ga het wel en zet ik de loop voort. Thom vraag hoe het ga het ga prima. Bij km 8 word ik ingehaald door 2 personen die op dat moment op de laatste plaats lopen. Nu ben ik diegene. Op 1 uur en 6 min kom ik binnen. Super trots op mezelf dat ik dit gedaan heb. Nog een lange weg te gaan. Wil jullie bedanken voor de leuke appjes en berichten.

Groet,
Michel
34 Verslagje Winschoten, Edward's 100km, 8 september 2018
Edward's 100km

Winschoten2018-3

Foto: PeterH; alle foto's en een paar filmpjes staan HIER

Honderd kilometer op het platteland is heel wat anders dan een ultra in de bergen.....
Maar gelukkig bestaan er geen absolute regels hoe je je zou moeten voorbereiden op een 100 km. Met de juiste instelling kan het lichaam zoveel meer dan je denkt....
“Tot volgend jaar”. Zelfs bij de tent waar een muur aan lege Heinekenkratten staat, zijn ze enthousiast
De openbare lijkverbranding is begonnen. De geur van verbrande karkassen doet velen watertanden. Maar mijn lijf is geen kerkhof. Ik neem nog een stuk meloen en ploeter verder.
De Winschoters langs de route hebben er weer een feestje van gemaakt. Omdat mijn tempo een stuk lager is dan vorige keer, heb ik meer tijd om de toeschouwers te observeren. Het worden punten om naar uit te kijken. Zoals de mevrouw die, met de deelnemerslijst in de hand, aan het einde van de langste versierde straat zit. Iedere keer als ik langskom maakt ze een opmerking in de trant van: “Edward! ben je daar alweer?” Of: “Edward, ik zie je de volgende ronde wel weer.” Of de mevrouw die een winddoek heeft gespannen tussen de bomen bij het stuk langs het water en daar lekker uit de wind iedereen aanmoedigt. Dan is er de meneer die gezellig met een groepje aan de route zit en mij steevast met mijn achternaam aanmoedigt. En niet te vergeten de vrolijke verkeersregelaar die dansend het verkeer regelt en als je oversteekt elke keer bemoedigend: “Kom op. Hou vast hè”, roept.

De versierde straten met partytenten maken van de run een feest voor iedereen. In de bergen geniet ik vooral van de natuur en het alleen lopen, maar hier loop je door de bewoonde wereld en loop je nooit alleen. Al die uren dat ik aan het rennen ben, word ik aangemoedigd. Net als de deelnemers, gaan ook de toeschouwers in de loop van de dag steeds moeilijker lopen. Maar hier speelt niet de vermoeidheid, maar vooral de drank een belangrijke rol in. Maar hoe moeilijk ze ook lopen, ze beseffen wel dat 100 km hardlopen een heel eind is en blijven je dan ook aanmoedigen. Je krijgt bijna zin om ertussen te gaan zitten, om zelf te ervaren hoe het vanaf de zijlijn is. Ik begrijp niet dat ik me vorige keer ergerde aan al die mensen, want nu vind ik het hartverwarmend.

Honderd kilometer op het platteland is heel wat anders dan een ultra in de bergen. In de bergen moet je bij elke stap geconcentreerd zijn, omdat de ondergrond constant verandert. Bospaden, blubber, stenen, groene bergwanden en sneeuw. Soms moet je wandelen omdat de beklimming te steil is, of de afdaling te technisch voor een plattelander. Hier in Winschoten heb je geen excuus om te gaan wandelen. Ik wissel stuivertje met Endy, die hier elk jaar aanwezig is en ik vaak tegenkom bij andere ultra wedstrijden in Nederland. Meerdere keren rent hij mij schijnbaar moeiteloos voorbij, maar het lijkt alsof hij een andere route loopt dan ik, want een ronde later loop ik weer voor hem en kan het inhalen opnieuw beginnen.
Dankzij mijn wat rustiger tempo gaan de eerste 50 km redelijk goed. Maar het ultralopen moet nog beginnen. Na de 50 km begint het pas echt. Dan komt de pijn die onvermijdelijk gepaard gaat met twijfel. Ik loop op redelijk dunne schoenen en hoop dat mijn wat dikkere schoenen wat verlichting brengen. Na 60 km wissel ik van schoenen. Het voelt heel erg gek om na zoveel uur opeens op andere schoenen te lopen, maar het brengt wel een beetje verlichting.

In ronde zeven, of was het al in ronde zes, komt een fietser naast me rijden en vraagt of ik een beetje aan de rechterkant kan gaan lopen. De eerste dame komt eraan. Het is Hinke. Ze vraagt of het goed gaat. Ik lieg en zeg dat het wel gaat. Zij ziet er, in tegenstelling tot mij, fris uit al is haar hele lijf doorweekt met zweet en/of water. Geweldig om te zien. Iemand die - tegen alle regels van het lopen in - iets probeert, om de simpele reden dat het haar leuk lijkt. En soms doe je dan iets wat iedereen je afraadt. Maar gelukkig bestaan er geen absolute regels hoe je je zou moeten voorbereiden op een 100 km. Met de juiste instelling kan het lichaam zoveel meer dan je denkt. Hinke zo te zien lopen, is een inspiratie voor iedereen. Plezier in het lopen is het beste trainingsschema. Ze finisht dan ook in een derde tijd ooit gelopen door een Nederlandse. Alleen Leonie Ton heeft 2 keer eerder enkele minuten sneller gelopen.

Zelf zat ik in een behoorlijke dip toen ze mij vrolijk voorbij kwam. Eigenlijk had ik in ronde 6, 7 en 8 een dip. De laatste 5 kilometer van die rondjes, was ik er telkens van overtuigd dat ik zou stoppen. Maar elke keer wanneer ik bij de LB-tent aankwam en ontvangen werd met veel enthousiasme was het bijna onmogelijk om te stoppen. Vanessa moest helaas na ronde 6 weg en hierna was ik voor de verzorging en mentale steun overgeleverd aan de LB-ers. Ze hebben ervoor gezorgd dat ik niet ben gestopt tijdens die rondes. Wat een luxe zo’n supportteam. Toen ik na 70 km in de stoel zat en wilde stoppen heb ik de laatste drie rondjes ingedeeld in een pijnlijke ronde, daarna een tussenronde en dan de finishronde. Tijdens de pijnlijke ronde moest ik gewoon even doorbijten. Dan nog de tussenronde. Zo’n ronde waar je niets mee kan. Moet gewoon even gedaan worden voordat je aan de finishronde mag beginnen.

De laatste ronde is een feest. Veel toeschouwers weten dan je waarschijnlijk in je laatste ronde zit. Je ziet ze voor de tiende keer. Ik ben dik negen uur aan het lopen. Dat betekent dat zij er ook al zolang zitten. Ze vragen of ik in de laatste ronde zit en ik antwoord meestal met: “YES!” Ze feliciteren me alvast en ik bedank ze en neem afscheid door te roepen: “Tot volgend jaar”. Zelfs bij de tent waar een muur aan lege Heinekenkratten staat, zijn ze enthousiast en word ik gefeliciteerd met mijn laatste ronde. Ook de dame met de deelnemerslijst in haar hand groet ik en bedank haar voor haar support. Ik geef nog wat kinderen een highfive en probeer nog even hard te rennen om nog onder de negen en een half uur te finishen. Maar wat ik ook probeer, de benen willen niet meer. Ik leg me erbij neer en maak mijn afscheidrondje af door zoveel mogelijk de mensen te bedanken voor hun support.  

Bij de finish een mooi onthaal door de LB-ers en andere bekenden en onbekenden. Ik krijg door de vrijwilligers een warme deken omgehangen en ze geven mij een flesje sportdrank en een flesje water. Ze blijven nog even bij mij omdat ik een beetje wankel. Even later strompel ik richting LB-tent, maar snap er niets van. Het ziet er allemaal heel anders uit. Vooral heel leeg. Ik zie geen witte tent meer. Gelukkig komt Henk er aan. Hij heeft mijn tas en wijst me waar mijn stoel staat. Heerlijk even zitten. Dan komen ook de andere LB-ers en ze helpen me met aankleden en inpakken. Gelukkig maar, want ik zou niet weten hoe ik anders mijn spullen in de auto ga krijgen.

Iedereen bedankt en misschien klinkt het als een cliché - maar die bestaan niet voor niets - zonder jullie weet ik niet of het mij gelukt was.

Groet,
Edward.
35 Verslagje Roparun, Hamburg - Rotterdam, 562 km, 8-9 juni 2019
Edwin's Roparun

Roparun2019-1
Foto: via Edwin

Voor iedereen was dit een fantastische en onvergetelijke ervaring. Daarnaast hebben we een mooi bedrag van dik €19.000,- opgehaald voor het goede doel, palliatieve zorg voor kankerpatiënten.
Zondagavond werd ik positief verast door het berichtje op de Facebookpagina van de Loopgroep, super leuk! Hierbij even een verslag van mijn ervaring het afgelopen weekend. Ik deed mee met het team van PRA Health Sciences, waar ik ook werk. Het was de 1e keer dat we mee deden met dit evenement. Uiteraard hadden we wel een aantal keer getraind, maar voor iedereen was het super spannend. Zijn we op tijd vertrokken naar Hamburg, hebben we alles bij ons, hebben we genoeg eten en drinken mee, hoe pakt de bedachte loopplanning uit, is iedereen fit, zal er niemand geblesseerd raken en ga zo maar door.
Zaterdagmiddag om 12.00 uur stonden we aan de start in Hamburg. We hadden 2 loopteams van elk 4 lopers, 2 fietsers, een chauffeur en een navigator. Daarnaast hadden we 4 collega’s en 2 masseurs mee die op het basiskamp (dat ook steeds moet verplaatsen) waren voor de verzorging van de beide teams. De loopteams wisselden elkaar om de 60km af. De lopers liepen steeds stukjes van 2/1,5 km. Kortom, een hele logistieke operatie.
Uiteindelijk liep alles voor een 1e keer heel erg goed, het weer was goed, het opgegeven tempo over de hele route (11km/u) konden we halen, daardoor klopte de loop-/logistieke planning ook weer, geen ernstige blessures, geen pech met de auto’s fietsen etc. In Duitsland leeft het evenement nog niet zo, de doorkomsten in de meeste plaatsen waren vrij sober. In Nederland daarentegen leeft het wel veel meer. Plaatsen als Sleen, Coevorden, Almelo, Zutphen en Ede maken er echt een feestje van. Dit kwam op momenten dat je er doorheen zat wel even goed uit en gaf een extra boost.

Roparun2019-2

Want rust/slapen is er haast niet bij. Na een teamwissel hadden we 5,5 uur om naar het kamp te rijden, iets te eten, douchen, masseren en moesten we op tijd weer rijden naar het volgende wisselpunt. Als ik voor mezelf spreek heb ik denk ik max. 3 uurtjes geslapen in het weekend. Het slaaptekort is voor iedereen van toepassing waardoor de sfeer af en toe ook niet leuk is binnen de groep. Als er echter weer een blok van 60 km om was, was iedereen gelukkig weer erg positief. Uiteindelijk lopen we allemaal voor het goede doel en willen we Rotterdam natuurlijk halen.
En dat is gelukkig gelukt! Maandagmiddag rond 15:40 uur (slechts 15 min later dan we vooraf hadden gedacht) kwamen we met het hele team over de finish. Voor iedereen was dit een fantastische en onvergetelijke ervaring. Daarnaast hebben we een mooi bedrag van dik €19.000,- opgehaald voor het goede doel, palliatieve zorg voor kankerpatiënten.
Zelf heb ik 67 km gelopen en nog wel wat pijntjes in de kuiten, dus het hardlopen sla ik deze week nog maar even over. Hopelijk weer tot snel bij de Loopgroep.

Groetjes,
Edwin
36 Verslagje Swiss Alps Endurance Run, 16-17 augustus 2019

Wakker geschud tijdens de Swiss Alps 100

Swiss2019-2
Foto: Edward

... Ze zijn erg zuinig geweest met het aantal, en de grootte van de vlaggetjes....Ik zal toch echt serieus moeten trainen voor deze gekkigheid. Ik hoopte, dat ik na al die jaren, er wel mee weg zou komen....Dat het zwaar wordt, weet ik van te voren. Daar train je voor. Laat dat nou net zijn wat ik dit keer heb verzaakt....


Na de stad verruild te hebben voor de leegte van Noordoost-Groningen, stond er ook nog een wedstrijd in de Zwitserse Alpen in de agenda. Het “trainen” bestond voornamelijk uit noeste arbeid in de tuin, met de pikhouweel, kettingzaag en bosmaaier als trainingsattribuut.

Vanessa heeft iets meer zelfkennis en heeft de wedstrijd afgezegd. Ik waag het erop en hoop dat mijn lijf en geest een goede dag hebben. De route heb ik genoeg bestudeerd om te weten waar mijn benen me vandaag allemaal naartoe moeten brengen, al blijven de te overwinnen hoogtemeters een groot vraagteken. Op de site lees ik ergens 6263 hoogtemeters en even verderop lees ik 5380 hoogtemeters, en als ik in het schema van de verzorgingsposten de hoogtemeters optel kom ik op 6053 hoogtemeters.

Om 07:00 uur is de start op het vliegveld van Münster. De eerste 20 km lijkt op papier renbaar. Nog geen grote klimmen. Het is altijd afwachten of vlak wel echt vlak is hier, maar met hier en daar een klimmetje, is het zelfs voor een Bierummer redelijk renbaar. Ideaal om wat los te lopen. We rennen over stukjes asfalt, door velden waar de planten het pad hebben overgenomen, door bossen en gaan over een 250 meter lange hangbrug. Er staat een groot bord, waarop in meerdere talen staat: “Niet rennen op de brug”. Natuurlijk is er altijd een loper die al die talen blijkbaar niet beheerst en toch gaat rennen. De hele brug slingert heen en weer.

Als ik lekker over een single track door het bos ren, hoor ik opeens achter me een vrouw roepen: “Hey guys, this way!” Ik schreeuw nog zo hard als ik kan naar de lopers voor me, die allang uit zicht zijn. Er komen in ieder geval nog drie terug. De afslag naar beneden, die we gemist hebben, is ook nauwelijks te zien. Sowieso is het opletten. Ze zijn erg zuinig geweest met het aantal, en de grootte van de vlaggetjes.

Na 15 km is er een verzorgingspost. Vanessa staat klaar met van alles en nog wat. Al ben ik nog maar anderhalf uur op pad, ik eet alvast wat sushi met veel sojasaus voor het zout. Ik ben ondertussen goed wakker en voel me best lekker.

Na ruim 20 km begint de eerste klim. Een dodelijk saaie klim over een brede onverharde weg. Zo breed dat ook auto’s hier de berg op kunnen rijden. Er komt een auto van boven en een dame houdt een banaan uit het raam. Ik neem aan dat dat niet racistisch bedoeld is, maar dat het een dame van de verzorgingspost bovenop de berg is die bananen uitdeelt. Ik begin nu toch wel een beetje pijn in mijn achillespees te krijgen. Het klimmen gaat moeizaam. Ook mijn kuiten vinden het allemaal niet zo leuk. Als we boven de boomgrens op ongeveer 2000 meter komen is het uitzicht wel prachtig maar het lukt me niet om ervan te genieten. Mijn lijf stribbelt tegen. Ik zal toch echt serieus moeten trainen voor deze gekkigheid. Ik hoopte, dat ik na al die jaren, er wel mee weg zou komen.

Na de eerste klim is er nog geen sprake van afdalen. Er volgt nog een lus naar de hoogste top van de wedstrijd. Vlak voor de klim naar de top is een verzorgingspost en als het goed is, is Vanessa daar. Om daar te komen moet ze met de camper, via een smalle kronkelige weg naar Rosswald. En vanuit het dorp mag ze dan nog anderhalve kilometer lopen en moet ze 230 hoogtemeters overwinnen. Traint ze ook nog een beetje.
Swiss2019-1
Voor mij is het best nog ver naar Rosswald. De route er naartoe gaat helemaal over de rug van de berg. Het is er prachtig met hier en daar een sneeuwveldje. De stukjes klimmen gaan moeizaam en wat renbaar is, probeer ik zo goed mogelijk te rennen. Maar de souplesse is ver te zoeken. Vanessa heeft de rit ook overleefd en staat bij de verzorgingspost klaar met bier en sushi. Het bier, alcoholvrij natuurlijk, gaat er goed in. Maar eigenlijk wil ik stoppen. Dit is echt niet leuk meer. Vanessa weet me te overtuigen om toch weer op pad te gaan.

Voordat we naar de top mogen klimmen, dalen we eerst weer af. Het dalen voelt niet goed. Maar ik zal toch nog eventjes door moeten. De klim is prachtig. Het geitenpaadje omhoog is smal met links een diepe afgrond. Dat maakt het wel erg speciaal. Maar helaas is mijn lijf er allang klaar mee. Ook mijn geest kan ik niet meer overtuigen dat dit leuk is. Ik probeer nog wat mentale afleiding te vinden door te voelen of het inderdaad per 100 hoogtemeters, 0,6 graden kouder is. Maar het waait hard en het is gewoon overal heet.

Waarom doe ik dit, vraag ik me constant af. Dat het zwaar wordt, weet ik van te voren. Daar train je voor. Laat dat nou net zijn wat ik dit keer heb verzaakt.

De top bereiken is trouwens erg leuk. Wat geklauter over stenen en als je denkt dat je er bent, toch nog even een stukje hoger. Ik ga even zitten op de top en laat het op me inwerken. Ik eet wat en begin dan aan de afdaling. Wat doen mijn benen pijn. Voel me verder niet misselijk of zo. Eten en drinken gaat prima, maar mijn benen willen niet meer. Soms spreek ik mezelf toe en ga gewoon. Wonderlijk hoe je benen een weg vinden tussen alle stenen. Ondertussen hebben enkele kleine steentjes een weg in mijn schoen gevonden. Maar even stoppen om mijn schoenen uit te doen, is nogal een onderneming op een helling met benen die niet makkelijk meer buigen.

Ik bereik uiteindeljk de verzorgingspost en eet en drink goed. Doe mijn schoenen uit om de steentjes te verwijderen. Dan de afdaling naar Binn. Deze heb ik enkele dagen geleden al een keer gedaan en was toen goed te doen. Nu is het andere koek. Ik stuntel en ben, door de uren dat ik op hoogte ben, wat wankel geworden. Ook had ik de steentjes meteen uit mijn schoenen moeten verwijderen, want daardoor heb ik nu ook nog een pijnlijke blaar op mijn grote teen. Echt zo stom.

Waarom doe ik dit? Ik ben hier ooit aan begonnen omdat het geweldig is om op eigen kracht je snel door de bergen te begeven. Maar ik weet nu dat dat niet vanzelf gaat. Ik zal weer serieus moeten gaan trainen om dat plezier terug te krijgen. Op dit moment is dat er niet en ik heb geen zin om er een wandelfestijn van te maken. Ook omdat wandelen ook pijn doet en het dan wel heel lang duurt allemaal.

Als ik na 10 uur lopen Binn bereik, hoor ik van ver Vanessa al roepen. Als ik dichterbij kom ziet ze wel dat ik er niet zoveel plezier meer in heb. Ze probeert me nog te overtuigen om door te gaan. Dit was mijn kwalificatie voor de Western States. Zo verlies ik mijn zorgvuldig opgebouwde lootjes. Ik heb nog 12 uur voor de overige 37 km. Dus dat is een makkie, normaal gesproken, maar ik ben er helemaal klaar mee. Ook omdat in die 37 km nog 2 behoorlijke klimmen zitten, en het klimmen is bij mij nu wel op.

Ultralopen is prachtig, en het op eigen kracht snel door de bergen bewegen is geweldig, maar ik heb de bijbehorende trainingen de laatste tijd een beetje verwaarloosd. Voorlopig maar even een pas op de plaats.

Groet,
Edward.

Recente afbeeldingen op Instagram @loopgroepbedum

LB-Chat

Webredactie : Welkom op de vernieuwde website per 11 juni!
1 maand geleden
webredactie : Welkom bij de nieuwe website!
10 maanden geleden 1

Herstel

Het Weer

LB-Twitter



Meld je hier aan!

Inloggen voor LBers