Spierpijn!

Soms zet ik me af en scheer dan als een surfplank half boven water weg.... Ik druk op de lapknop en mijn horloge trakteert mij op een overwinningsdeuntje. Triatlon voltooid staat er in beeld. Dacht het niet. Eerst nog een stukje hardlopen.... “Je waagt het niet” roept ze. Ik zou het graag willen maar ze ligt nog wel een paar kilometer voor.

TenBoer2017-Edward
Foto: Jan. Hier staan allle foto's van Remko, Jan en PeterH


Spierpijn.

Na twee baantjes vrijeslag is het duidelijk. Die paar keer zwemmen van de afgelopen twee weken heeft geen topzwemmer van me gemaakt. Ik stap over op schoolslag met tussendoor nog wat baantjes vrijeslag. Het keren in het zwembad is ook een kunst die ik nog niet beheers. Soms zet ik me af en scheer dan als een surfplank half boven water weg. Niet echt efficiënt. Als ik eindelijk, na 40 baantjes, het bad mag verlaten wacht er een andere uitdaging. De transitie. Maar eerst nog uit het zwembad komen. Trapje of zijkant gebruiken mag niet en ik trek me onhandig uit het water, waarbij ik per ongeluk op de lapknop van mijn horloge druk, waardoor mijn transitie tijd al voorbij is en ik volgens mijn horloge al fiets. Ik ren naar de fiets en zie dat Vanessa's fiets al weg is. Ik had het wel verwacht, ze zwemt minuten sneller dan ik. Ik heb een zwembroekje aan en om daar nou in te gaan fietsen lijkt me geen strak plan. Ik droog me eerst af. Iets wat ik eigenlijk niemand zie doen. Harmen vroeg al of ik een dekentje bij me had toen hij mijn handdoek zag. Helm op, fietsbroek over mijn zwembroek, fietsshirt aan, fietsschoenen aan, handschoenen aan. Waarom handschoenen? Geen idee. Hoort toch zo op een racefiets?

Ik loop/huppel met de fiets aan de hand op zoek naar de plek waar ik op mag opstappen. Harmen wijst me de weg. Al fietsend zit ik eerst nog wat te klooien met mijn handschoenen, waarbij ik wederom per ongeluk op mijn lapknop van het horloge druk waardoor ik in de transitie naar hardlopen zit. Ik laat het horloge voor wat het is en pas als ik Ten Boer uit ben, ben ik er klaar voor. Ik zoek de juiste versnelling en probeer vaart te maken. Dat valt tegen. De benen zijn al moe. De eerste ronde gaat moeizaam. In Lellens staan de supporters Jan en Evelyn. “Hoever ligt Vanessa voor”, vraag ik snel. Pas in de derde ronde heb ik Vanessa in het vizier. Petra ben ik al een paar keer tegemoet gefietst en die ligt al erg ver voor en loopt elke ronde zelfs een beetje uit. Maar Vanessa moet ik nog wel kunnen inhalen. Ondertussen zoeven de echte triatleten met hun gestroomlijnde fietsen en helmen me voorbij alsof ik stilsta. "Mission complete”, roep ik als ik Vanessa inhaal. Maar eigenlijk is de missie nog niet geslaagd. Petra fietst nog voor me. De laatste ronde begin ik me wat sterker te voelen. Eigenlijk moet ik nu licht verzet draaien zodat ik straks lekker kan lopen. Maar als ik voor de zoveelste keer word ingehaald door een vrouw, ga ik toch zo hard mogelijk fietsen.

Als ik weer bij mijn spullen ben en ik mijn fietsschoenen uit wil doen, kan ik er nauwelijks bij. Het bovenste deel van mijn bovenbenen doen ongelooflijk pijn. Stomme gefietst ook. Die handschoenen waren ook echt geen goed idee. Ik krijg ze nauwelijks uit. Ik klungel verder, trek mijn fietskleren uit, bedumshirtje aan en als ik eindelijk mijn schoenen aanheb komt Vanessa er al aan gefietst. Ik druk op de lapknop en mijn horloge trakteert mij op een overwinningsdeuntje. Triatlon voltooid staat er in beeld. Dacht het niet. Eerst nog een stukje hardlopen.

De eerste kilometer gaat - door de spierpijn in de bovenbenen - moeizaam. Toch haal ik al veel deelnemers in. Onderweg zie ik Peter en hij bevestigt dat Petra ver voor ligt. Ook supporter Remco is aanwezig en helpt me de weg te vinden. Ik was nl in de veronderstelling dat het twee verschillende rondjes waren, maar het is tweemaal dezelfde vage ronde. In de laatste kilometers van de eerste ronde loopt Petra, die al met de tweede ronde bezig is, mij tegemoet. “Je waagt het niet” roept ze. Ik zou het graag willen maar ze ligt nog wel een paar kilometer voor. Het rennen voelt wel weer lekker maar onder de veertig minuten gaat never nooit niet lukken. Als ik finish zie ik Petra met een big smile achter de finishlijn staan. Ze heeft een PR gelopen maar is vooral blij dat ze mij verslagen heeft.

Zodra ik stop met lopen voel ik de ongelooflijke spierpijn pas. Dat heb ik lang niet gevoeld. Ook Vanessa die ondertussen de finish heeft gehaald heeft last van dezelfde spierpijn. Petra ziet er daarentegen nog fris uit. De drie onderdelen afzonderlijk zijn niet echt spannend maar achterelkaar is het toch wat anders. Ik hou mezelf maar voor dat ik, met een verbeterde zwemtechniek en gestroomlijnde transities, de volgende keer ook Petra versla. Want ik ben er nog niet helemaal uit of ik het nou leuk vind of niet, maar ga zeker nog wel een keer een poging wagen.

groet,
Edward

Precisieloop

Periode: 13 maart-18 april

De uitslag is er nu!

Het gaat om je meest gelijkmatige 10km loop (dus kleinst mogelijk verschil tussen de snelste en de langzaamste kilometertijd). (idee van Artemis / Jaap Smith).

Recente afbeeldingen op Instagram @loopgroepbedum

LB-Chat

webredactie : Welkom bij de nieuwe website!
7 maanden geleden 1

Herstel

Het Weer

LB-Twitter